30 Haziran 2014 Pazartesi

GAZETECİLİK Mİ? ÖZGÜRLÜK FİLMİ İZLEMEK Mİ?

Maç bitti... Kanal değiştirirken, (Samanyolu'nda) CESUR YÜREK'in (Braweheart) yayınlandığını gördüm. O filmi görürsem; ben bir kanal daha ileri gidemem!
Çünkü aklıma hemen bi "hikayem" gelir! 

Sabah Gazetesi'ndeyim...
Müdürüm; (nur içinde yatsın;) İlker (Ateş) abi!
Trabzon'dayız... Usta Otel'de kalıyorum...
O akşam da, Trabzonspor - Fenerbahçe lig maçı oynanacak!
O zamanlar; Cine 5'in film kuşağı süper...
Şahane filmleri var!
Neyse; maç sabahı uyandım... Kahvaltımı ettikten sonra tekrar odama çekildim...
Cine 5'in film kuşağı broşürü gözüme ilişti... Baktım ki; birazdan bu Cesur Yürek (Brawehart) başlayacak.
Dedim; "Güzel..."
"Şunu bi izleyeyim!"

Yanlııız... Bi sıkıntı var!
Normalde akşam saatine kadar boşuz ama...
O zamanlar Fener'in kadrosunda Uche ve Okocha diye 2 futbolcu var. Milli maça gitmişler. O maç da çok önemli diye; "özel uçakla" Trabzon'a getirmeye uğraşıyorlar!

Uche ve Okocha (Nijerya'dan İstanbul'a gelirken;) ben filme başladım.
Tabi henüz öyle sürükleyici bir film olduğunu bilmiyorum!
Ulan film bir başladı; "Laf kaçıracağım, alt yazı okuyamayacağım" diye ödüm patlıyor!
O ara; ikide bir İstanbul'dan arıyorlar...
Uche ve Okocha'nın (İstanbul'a inişini) çekmişler; bana da "çıkış saatini" bildirip;
"Karşılarsın" diyorlar...
"Sayfaya fotoğraf yeri ayırdık" diye ekliyorlar!
"Ulan biz kaçın kur'asıyız!" diye düşünüyorum...
"Uçaktan iniş fotoğrafı olsa ne olacak? Nasıl olsa akşam adamlar formalı halleriyle sahada olacaklar" diye işi biraz "kıçımsıyorum!"

Neyse...
Filmi kaçırmamak için İstanbul'la konuşmamı mümkün olduğunca kısa tutarak İzlemeye devam ettim.
Saati verdiler; üstüne Trabzon'a uçuş süresini de koyarak "tahmini iniş saatlerini" hesap ettim.
Filme bakıyorum;
E ben başlayalı epey olmuş. Bu adamlar Trabzon'a İstanbul'dan gelecek;
"Kuş olup uçmayacaklar ya!" diye söyleniyorum.
Meğer; (galiba) uçuyorlarmış! :)

Abi film de bir güzel; anlatamam...
"Ben hayatımda böyle güzel bir  film izlemedim" diye düşünüyorum!
Bizim Uche ve Okocha Trabzon'a yaklaşmışken;
William Vallace (Mel Gibson) da; İngilizlere, İskoçların "özgürlük kavgasını" dibine kadar vermekte!
Artık film tehlikeye girmişti!
Çünkü filmin en heyecanlı sahneleri gelmişti ama...
Herifler de uçaktan inecekti!
Gelgelelim; filmi bırakamıyorum!
Bu duruma benim ağzım açık kalıyor!
Çünkü benim gibi "iş delisi"bir adam…
"İş varken filmi” tercih ediyordu!
"Uche'nin de, Okocha'nın da a….koymuşum... Ben bu filmin sonunu görmeden havaalanına çıkmam!" diyorum.
Bunda biraz Usta Otel'in havaalanına 10 dakika oluşuna...
Biraz da;
"Daha inmelerine vardır. Bu kadar çabuk gelemezler" diye; yaptığım hesaba kanıyorum!

Bu düşünceler içinde sonuna kadar filmi seyrettim!
İnat ettim; filmin sonunu gördüm!
O William Wallace denen İskoçların en büyük kahramanının; “idam edilirken (ağır çekimde) sevgilisinin mendilinin elinde sallanışını” izledim ve nefesim tutulmuş bir şekilde:
"Vay amk! Herifler ne film yapmış!" diye söylenerek, taksiyle havaalanına gittim.

Gittim ama...
Alanda bi tane özel uçak görüyorum; başka hiç bi şey yok!
Yani bizim topçular gelmiş!
Uçak orda...
Ama ortada ne topçu var, ne bi şey!
"Kimi çekicem lan ben şimdi!"dedim.

Adamlar gelmişler ve gitmişlerdi!
O sırada bi baktım; Hürriyet Gazetesi'nden Halil Özkan...
O zamanlar, (şimdiki gibi) işler digital makinalarla çekilmiyordu. Negatif renkliye çekip, bir de film laboratuarlarıyla uğraşıyorduk!
Hemen Halil Özkan'a yanaştım:
"En sevdiğim foto muhabiri sensin; biliyorsun di mi?" deyip ondan bir kare istedim!
Sağolsun; kırmadı zaten beni...
Birlikte bi fotoğrafçıya gittik.
O da sanki filme kıyamamış gibi; 2 kare çekmiş, 3 desen, yok!
Ulan; olan 2 kareye bakıyoruz; koca bir uçak...
Uche ve Okocha neredeyse görünmüyorlar!
Ama mecburen onlardan bir kare geçtim; çünkü başka seçenek yok!

Neyse... Akşam maçı da çektik...
Hatırladığım kadarıyla Fener o maçı kazanmıştı.
Yani onca yol teptirerek  Uche ve Okocha'yı o maça yetiştirmeye çalışmaları anlam bulmuştu!
Ertesi gün gazeteye gittim...
Sayfayı şöyle bi açtım;
(Size yemin ediyorum) “ayak parmak ucumdan, saç diplerime kadar terlediğimi, yüzümün kızardığını” hissettim!
Çünkü bizimkiler; (o pul kadar kullanılmayı hak etmeyen fotoğrafa) tam yarım sayfa (!) ayırmışlardı.
O gün;
O Sabah Gazetesi'ni "gözüm görmesin diye" elimden gelen her şeyi yaptım!
Başkaları okumasın diye masa üstlerinde duran gazeteleri çöpe attım!
Çünkü gördükçe; utanıyordum!
Bana "o sayfayı" bugün getirin...
Gene yüzüm kızarır!
Çünkü "perde arkası" hikayesini biliyorum!
O fotoğraf...
BENİM TÜM MESLEK HAYATIMDA...
"Önce benim keyfim...
Sonra gazetenin işi" 
dediğim; “İLK VE SON” iştir!

Ben tam bu satırları yazarken;
William Vallace'un "idam sahnesini" bir kez daha (!) izliyorum.
Yani final sahnesini…

William Wallace bağlı olduğu yerden;
"Özgürlüüüüüüüüüüüüüük"diye bağırıyor ve...
İdamı izleyenler arasında; (slow motion bir şekilde) sevgilisi ona gülerek yürüyor!
İşte o  gülüşü görünce;
Willam Wallace, "sevgilisinden yadigar mendili"elinden bırakıyor!
Mendil, yere gene "ağır çekimle" düşüyor...

Öyle etkileyici bir sahne ki; bi anda gene "o ana", "o yıllara" gidiyorum.
Aklıma Trabzon geliyor, Usta Otel geliyor, Uche ve Okocha geliyor!
"Galiba filmi bırakmamakla iyi etmişim!
Baksana şu filmin şu final sahnesine" diyorum!
Ne bileyim yaaaa!
Garip bir his işte!
Braweheart; beni acayip etkilemişti.
Tamam; gazetecilik güzel de...
(Daha doğrusu o zamanlar güzeldi de...)
İnsanların "özgürlük mücadelelerini" izlemek; daha güzel!  (E.B.)

29 Haziran 2014 Pazar

HAMZA HOCA SNEİJDER'İ LİNCOLN'LE KARIŞTIRDI GALİBA!


Ah be Hamza hoca...
Oysa ki dibisindir "adam"ın da!
Ne gerek vardı şimdi Sneijder'e sallamaya!
Adam reklama bile çıktı; dedi ki:
"Atıyoğuuuuummm; feğahlıyoğummm!"
Daha ne desin?
Adam Juve'ye çakmış; "feğahlamış"...
Fener'e çakmış; "bütün camia" feğahlamış...
Es Es'e çakmış; "feğah feğah" kupa almış!
Bu adam daha ne yapsın?

Sanırım sen Sneijder'i oyun sitli olarak Lincoln'e çok benzetiyorsun ve bi an onunla karıştırdın!
Doğru... Haklısın!
Lincoln "sahtekarın önde gideni" idi ve "deplasmana bile" gitmezdi!
Ama bu adam başka!
Doğrudur; bazı maçlarda sakatlığı yüzünden kayboldu...
Ama kaybolduysa da; "hedef maçlar için" kendini yüzde 100 hazır tutmak için sakladı!
Yabancı olacaksa "Sneijder karakterinde" olsun Hamza hoca!
Galatasaraylı ondan razı!
Sen de razı değil misin Hollandalı! (E.B.)

GAZETECİLİK NEDEN GÜZEL MESLEKTİR?


Gazetecilik neden güzeldir, bilir misiniz? 
Gazetecilik; “yerin dibi” İle “gökyüzünün bulutları” arasındaki mesafeyi size en kısa zamanda aldıran meslektir. Yaptığınız mesleğin adı gazetecilikse, “yok-yok” diye bi şey yoktur; “olmaz-olmaz” diye bi şey yoktur.

“Ne işim var benim burada?” deyip, 2 kere kaçmışlığım var şu Facebook’tan...
Bu 3.ye dönüşüm... 
Bu dönüşüm hakkında en net bildiğim şey, Facebook’a bu sefer “eğlenmeye” geldiğim...
Ben bu kafa, bu ruh halinde dönmüşken, bakıyorum bi taraftan Cengiz (Tokgöz) abi yazıyor, diğer taraftan Sedat (Yılmaz) abi.
Facebook ve twitter’ı çok aktif kullanan bu iki kişinin ekranıma düşen her satırını görünce, benim aklıma çok güzel bir hikayem geliyor. Madem eğlenmeye geldim, ben o hikayeyi “eğlenerek” yazıyorum, umarım siz de “eğlenerek” okursunuz.

Askerliğimi İzmir’de yaptım ben…8 ay kısa dönemdi ama; Tansu Çiller’den 1 aylık “seçim kıyağı” alınca 7 ay yaptım. Bornova’da başladım, Gaziemir’de bitirdim.
İzmir’e gidince, önce Yeni Asır’la iç içe bulunan Sabah Gazetesi bürosuna gittim. Demin sözünü ettiğim Sedat abiyi asıl o günlerde tanıdım. Sevimli, sempatik, fırlama ve zıpır bi adamdı. Abartmak gibi olmasın ama; hava olarak da “İzmir valisi” gibiydi, yani öyle geniş çevresi vardı.
Askerliğin acemilik kısmı, biz ne olduğunu anlayana kadar çabucak bitti. 21 gün mü, 28 gün mü ne sürmüştü. Asıl askerlik, Gaziemir kısmındaydı.
Gaziemir ulaştırmanın merkezi… Elin şapkandan inmiyor, sürekli tetikteydik. Bi de ben; 28 yaşımda, evde biri 2 yaşında, biri 8 aylık 2 bebek bırakmıştım. Çok güzel de olsa; “Ben bu İzmir’de fazladan bi gün kalmam” diyordum. Cezasız-mezasız bitirip, bi an önce gene gazeteciliğe dönme derdindeydim.
Usta birliğine giderken, sabahın köründe yola çıktığım Vize’de öyle pis bi soğuk ve kar vardı ki, (rahmetli) kayınpederim bana kapıyı şöyle bi aralayarak bakabilmişti. Benim bindiğim otobüsten sonra zaten otobüsler de çalışmamış! Dedim ya, bir gün geç kalmadan ben bu askerliği bitirmeye ant içmiştim.
Neyse… Usta asker olarak Gaziemir’e geldik. Ben 3. bölüğe düştüm. Kısa dönemiz ya; “Mehmetbey”iz ya; bi gün bölük komutanı 6 kısa dönemi yanına, tanışmaya çağırdı.
Adı lazım değil; bizim bölük komutanının “deli” olduğu yolunda söylentiler vardı, dönem arkadaşını fırına mı atmaya kalkmış n'aapmış; öyle biri.
Tek tek sordu; “Sen necisin” diye.
Bana gelince “Gazeteciyim komutanım” dedim... Ben de “tık” diye takılı kaldı. Gazeteci olacaksın, spor muhabiri olacaksın, bütün gün Galatasaray, Fener, Beşiktaş’ın içinde olacaksın, ilgi çekmez misin?

Bi de benim Ankaralı bi gazeteci abim, bizim “deli olduğu söyleenen” komutanın tanıdığı değil miymiş? Çocukken birlikte top oynarlarmış; bizimki en küçükleri diye onu kaleye geçirirmiş…
O muhabbet sırasında ben fark ettim ki, ben bizim komutanın gözünde “bambaşka” bir adam olmuştum. Onu “çocukluğuna” götürmüştüm. Daha o gece, onun “1 numaralı adamı” olmuştum!


Günler günleri kovalar, biz Gaziemir’e ısınmaya başlarken, kısa dönemlerin “evci” çıkabilecekleri söylendi. Söylendi ama, askersin… Bu evci işleri için, takip etmen gereken bi sürü şey var. İşte tam o sırada, demin “İzmir valisi gibi adamdı” gibi dediğim Sedat Yılmaz’ı aradım. O da sağ olsun; işlerimi yıldırım hızıyla halletti. Ben o günden sonra, adeta bir asteğmen gibi Cuma içtimadan sonra çıkıp, iki gün evimde kalıyor ve Pazar akşama doğru birliğe dönüyordum.
Bi gün, bölük komutanı yüzbaşım odasına çağırdı. Yanında astsubay ve uzman çavuşlar da vardı.

Bana:
“Gasteciii… Uzman çavuşlarımızdan birinin düğünü var. Biliyorsun, biz burada bir aileyiz. Düğünün fotoğrafları çekilmesi lazım... Sen bu işi halleder misin?” dedi.
“Hallederim komutanım. Ama makinalarım İstanbul’da” diye cevapladım
“İstanbul” deyince tadı kaçtı. Ama ben de makina bahanesiyle İstanbul’a gidebileceğimi, bi kaç gün kafa izni alabileceğimi gördüm. Çocukları da çok fena özlemiştim.
O andan itibaren bizim iş, adeta "pazarlığa" döndü. Ben komutan caymasın diye uğraşıyordum. Ama o da sorumluluk altına girmek istemiyordu. 28 yaşın ağırlığını düşününce, “aslan gibi” gidip “paşa paşa” döneceğime inanarak, bana gerekli izni yazdı.

İstanbul’un moraliyle makinaları alarak tekrar İzmir’e döndüm. O hafta sonu, o Cuma günü, hep beraber düğüne gittik. Neresi olduğunu kesin hatırlayamıyorum; ama İzmir’in Gaziemir yönünde, epey uzak bi ilçesine gittik. Düğün bittikten sonra da topluca dönüşe geçtik.
Şimdi nedenini hatırlayamıyorum, benim evimin anahtarları o gün Sedat abideydi. Yani düğünden sonra, gecenin bi vakti İzmir’e gireceğiz. O saatten sonra Sedat abiyi ara ki bulasın. Arabayla dönerken, kara kara nerede kalacağımı düşünüyordum!
Arabada da 2 tane astsubay var; yaşları benden küçük! Zaten fazla kalmıyoruz ya, astsubaylarla kısa dönemler genelde “arkadaş gibi” olurlar. Öyle çok sıkı-fıkı olunmasa da, aralar iyidir. Bizim otobüs İzmir’e girerken, ben iniş hazırlıklarına başladım. Yürüyerek 20 dakikada Kordon’da olabileceğim bi köprü altı var, orada indim. Tam inerken, aynı evde kalan iki astsubay; “Gel istersen biz de kal” dediler. Kabul etmeyip, indim.
Otobüs uzaklaşırken ben Kordon yönüne adım attım; ve “zınk” diye kaldım. İkinci adımı atamadım!

Sanki o gece; "gidecek bir evim olmadığı gerçeğiyle" ilk defa o adımla yüzleştim!
“Gidiyorum da, ben şimdi nereye gidiyorum” diye düşünmeye başladım.
O saatte İzmir, hiç İstanbul gibi değildi.
Otobüsten indiğim yerde in-cin top oynuyordu!

Ben askerdeyken Yeni Yüzyıl’da çalışıyordum. Sözleşme gereği, askerliğim süresince gazetemden “yarım maaş” aldım. Ama Yeni Yüzyıl’a öyle sağlam maaşa transfer yapmıştım ki, aldığım yarım maaşla İstanbul’da boşaltmadığım evimin kirasını ödüyor, Vize’de annelerinin yanında kalan eşime ve çocuklara para yolluyor, bir de askerde kendime bakıyordum. Yani askerdeyken, adeta 3 ev geçindiriyordum!
O otobüsten indiğim anda, (belki İstanbul’a gidiş-dönüşte fazla masraf yaptığımdan olacak,) cebimde iyi para olmadığını düşündüm. Basmane’deki “bitli otellerde” kalmaya yetecek kadar param var ama; acemiyken kaldığım bi otelden sonra orada kalmaya tövbe etmiştim!
Her adımla İzmir’e yaklaşıyordum. Ama her adım atışımda kendi kendime; “Nereye gidiyorum ya ben?” diye soruyordum!
“Gerekirse sabahlara kadar Kordon’u arşınlarım, belki bankta yatarım” diye düşünüyordum.
Attığım her adımda;
İzmir büyüdü; ben küçüldüm...
İzmir büyüdü; ben küçüldüm…

Gecenin en az 2’siydi. "Ağır ve nereye gittiğini bilmeyen adımlarla" gelmiş; artık Kordon’a çok yaklaşmıştım.
Yorgun argın bi banka iliştim.
O saatte evinde olmayan bir insan için en zor şey, zaman geçirmektir. Saatin saniyeleri sana yürümek bilmez!
O anda yerde olan başımı şöyle bi kaldırayım dedim.... Karşımda "dev ötesi" bir bina belirdi!
Kafamı kaldırıyorum, bina bitmiyor…
Kafamı kaldırıyorum, binanın sonu gelmiyor!
Oturduğum yerden öyle bakınca, (İzmir’in en büyük binası) Hilton Oteli, gözüme olduğundan büyük geldi. Hilton ışıl ışıldı. Gaziemir’deki baraka koğuşumuzdan sonra ve en önemlisi o yorgunluktan sonra “Hilton’un bembeyaz çarşaflı odalarında uyumak ne güzel olurdu” diye düşündüm.
Silkindim... Kendi kendime; “Saçmalama lan” dedim...
“Cebindeki para Basmane’nin bitli otellerinde kalmaya yetmiyor, şimdi HİLTON’DA KALMANIN HAYALLERİNİ KURUYORSUN” diye düşündüm.
“Yürü kendine yatacak bir bank bul!” diye söylendim.
Hilton’un karşısında olup; o çaresizliği yaşamak moralimi daha da bozmuştu. Oradan uzaklaşmak istedim. Uzaklaşırken bir kez daha Hilton’a baktım.
Hilton büyüdüüüüü; ben küçüldüm.
Hilton devleşti, ben “yerin dibine” girdim!

Banktan kalkıp Kordon’a yürümeye kalkınca, 3-5 adım atmıştım. Aynı otobüsten indiğimdeki gibi bi şey oldu; ben “zınk” diye yerimde kaldım!
O anda içimden…
“Eser Erenler” dedim!
Eser, İstanbul’dan çok sevdiğim foto muhabiri bir kardeşimdi. Sanırım bölüğe bi şey almaya çıkmıştım ve İzmir sokaklarında Eser’i görmüştüm.
“Streetball’a geldik abi” demişti. İstanbul’dan, ordan burdan konuşmuş; sonra ben birliğe, o oteline ayrılmıştık.
“Buradalar mı hala acaba?” diye düşündüm. Cep telefonundan Eser’i çevirdim.
“Aradığınız numaraya ulaşılamıyor” diyordu bant kaydındaki kadın sesi.
Aklımda o anda “şimşek gibi” Cengiz abinin yüzü belirdi! (Yazıya girerken bahsettiğim) Cengiz Tokgöz’le yeni Yüzyıl Gazetesi’nde birlikte çalışıyorduk. Streetball, voleybol; o sporlara en çok o gidiyordu. Bir de onu denemek geçti içimden.
Telefon çaldı... “Uyanık mı”, “Açacak mı acaba? Sessize almamıştır inşallah” diye düşünürken, o ince ve güzel sesiyle “Aloooo” dedi Cengiz abi!
“Engin ben, Cengiz abi… Nerdesin?” dedim.
“Hilton’dayım yeğenim” diye cevap verdi.
“Abi, o otel hakkında ne hayallerim (!) var biliyor musun? Kapıyı aç! 2 dakika sonra yanındayım!” dedim.


İki dakika sonra Hilton’daydım!
Daha 5 dakika önce Basmane’nin bitli oteli bile hayalken, şimdi İzmir’in en büyük, en lüks otelindeydim!
Epey yukarıki katlardaydı Cengiz abinin odası… Önce onunla sarıldık, onun şaşkın bakışları eşliğinde cam kenarına yürüdüm.
İzmir; "ayaklarımın altında", ışıl ışıldı!
Daha demin, ben İzmir’in içinde, Hilton’un karşısında kendimi bir “toplu iğne başı kadar” küçülmüş hissediyordum.
Şimdi ben, İzmir’e “tepeden” bakıyordum!
İçimden de “ukala ukala” laf sokuyordum.
“N’ooldu İzmir (hanım)efendi. Morardın mı? Rakibin gazeteciyse, adamı iki dakikada böyle ayaklar altına alırlar!” diyordum.


Gazeteci dediğin adam; sahiden "düştüğü dardan çıkabilen" adamdır!
Gazeteci dediğin adam;

Kendini “yerin dibinde” hissediyorken…
Anında “bulutların tepesine” çıkarabilen adamdır!
Gazetecilik...

Yeryüzünde bunu mümkün kılan tek meslektir!

28 Haziran 2014 Cumartesi

BOŞUNA DEMEMİŞLER;
SÖYLEDİKLERİN; KARŞINDAKİNİN ANLADIĞI KADARDIR DİYE

Dünya Kupası'nda "iyi işler" yapan Belçika'nın önemli futbolcularından Dembele ilginç bir açıklama yapmış.
Demiş ki;
"Oynadığımız futbol çok kişiye 'seksi' gelmeyebilir. Ama sonuçta o oyunla 3 maçta 9 puan aldık. Önemli olan bu!"
Tabi haliyle "seksi" lafına takıldık Belçikalı (!) futbolcunun...
Çünkü bizim de "Belçika patentli" bir spor adamımız vardı. Zamanın birinde o da; Galatasaray'a transfer edilmeye çalışılan Hamit Altıntop için:
"Biz onun Galatasaray'a katılmasını çok istiyoruz. Ama aynı arzuyu onun da göstermesini istiyoruz. Çünkü Galatasaray herkesin ilgi duyacağı 'seksi' bir kulüp!" demişti.
Tabi Ünal Aysal bu lafı eder etmez, eleştiriler yağmur gibi başlamıştı!
Şimdi Belçikalı Dembele'nin "Seksi oynamıyoruz" sözüyle...
"Belçikalı" (!) Ünal Aysal'ın; "Galatasaray seksi bir kulüp" sözleri arasındaki anlam bütünlüğünü, "ne anlatmaya çalıştığını" daha net görebiliyor muyuz?

Aynı yanlış anlamanın daha büyüğü "eleman" olayında yaşanmadı mı?
Aynı Ünal Aysal; Galatasaray Teknik Direktörü Fatih Terim için "eleman" sözünü kullanınca herkes ayaklanmadı mı; başta da Fatih Terim!
Oysa ki "eleman"...
Fransızca "element" kelimesinin Türkçe'ye uyarlanmış halidir.
"Element" dahi Türkçe'de kullanılabiliyorken...
Anlamı herkes tarafından biliniyorken...
"Öğe, unsur, parça, bütünün parçalarından her biri" anlamına geldiği bilinmesine rağmen:
"Vay efendim! Galatasaray Kulübü Başkanı teknik direktörüne nasıl 'eleman' der!" feveranları başladı.
Adam anlatmaya çalıştı:
"Arkadaşlar! Sonuçta ben de Galatasaray'ın bir elemanıyım. Çünkü ben de Fatih Terim gibi Galatasaray'ın bir parçasıyım. Galatasaray'ın başarısı için çalışıyorum."
Dedi de; kime?
Herkes "eleman"ı dilediği gibi anladı.
"Herkes"i bırak...
"Fatih Terim bile" şu söz yüzünden Galatasaray'dan soğudu!

Nasıl derler;
"Sen ne söylersen söyle..."Söylediğin; karşındakinin anladığı kadar'dır!"
Dembele'nin oynadıkları futbolu "seksi" bulmamasıyla;
Ünal Aysal'ın Galatasaray'ı "seksi bir kulüp" değerlendirmesini yan yana düşünün...
Sonra da "eleman" lafına bi daha bakın.
Bakalım ortada yanlış anlaşılacak, "buluttan nem kapılacak" bi şey var mıymış; yok muymuş; görün!  (E.B.)


26 Haziran 2014 Perşembe

LAZ MISINIZ BE BİRADERİM!


Atilla Dilaver @AtillaDilaver · 
13- 13.ACM'nin bu kararı UEFA ,FIFA,CAS ve dış medyada ŞİKECİLERİN ALEYHİNE BİR ETKİ OLUŞTURUR.
TS'nin tezlerini destekleyen bir karardır.

Günaydıııın...
Trabzon medyası ve Trabzon avukatları "tam 3 gün sonra" (!) uyanmaya başladı! 

Trabzonspor'un derdi neydi?
2010-11 şampiyonluk kupasının verilmesi... Ve şampiyon olarak Trabzonspor'un tescillenmesi.
TFF (ya da UEFA) Fener'i düşürmüş, düşürmemiş...
O kısmı Trabzonspor'u ilgilendirmez!
İlgilendirir de; sonraki aşamada ilgilendirir.

Peki Fener'in en baştan bu yana "en ciddi tezi" neydi?:
"Bize kumpas kuruldu! Belgeler sahte ve düzmece!"

13. Ağır Ceza mahkemesinin yaptığı "ölüyü diriltmek"tir; kabul!
Ama senelerden beri neden yattıklarını bilmeyen ordu mensupları bir bir çıkarken...
Şikeden zaten 1 yıl yatmış 60 yaşında bir adamı 2 sene daha içerde tutmanın mantığı var mı?

Onun da içeri girmesine engel olunacağı gün gibi aşikardı.
13. Ağır Ceza Mahkemesi bu kararla; "Aziz Yıldırım ve arkadaşlarının" içeri girmesine engel oldu.
Ama UEFA'ya da göz kırpmış; sinyali çakmış:
"Bak! Ülke şartları gereği ben bunları kurtarıyorum ama... Bunlar işin başından beri kumpasa geldiklerini, belgelerin düzmece olduğu iddiasında. Bu külliyen yalan! Sen gene 'sportif mahkemende' bunları bildiğin gibi yap; elinden geleni ardına koyma!" demiş.

Şükür!
Trabzonspor avukatı da, Trabzon medyası da buna uyandı sonunda!  (E.B.)