3 Aralık 2015 Perşembe

PEKİ BEN ŞİMDİ SAHTEKAR MIYIM?

BENİM ECE CEYDA ADINDA BİR KIZIM YOK...
PEKİ BEN ŞİMDİ SAHTEKAR MIYIM?
Bakın, şimdi de size yaşanmış bir hikayemi anlatayım da; şu TBF'nin çorba haline getirdiği "Linetta Kizer hikayesi"ni daha iyi anlayın.
(Allah bağışlasın) 2 tane kızım var. Birinin adı Ece Nur, diğerinin adı Esra Ceyda...
O zamanlar SGK Bakırköy'deydi. Çocukların hastalık durumlarında sorun olmasın diye sağlık karnesi çıkartmaya gittim. Zaten o gün Bakırköy'e hep birlikte gezmeye gitmiştik. Önce o işi halletmeye girdik. Sağlık karnesi veren birime gittik, çalışan birinin karşısına oturduk.
Görevli benden çocuklarımın ve benim kimliğimi istedi. 3 tane kimlik verdim.
Adam 15 dakika içinde bize lazım olan sağlık karnelerini verdi. Karneleri (hiç bakmadan) çantaya attık ve dolaşmaya çıktık.
Aradan aylar geçti. Gecenin birinde bizim çocuklardan Ece Nur isimli olanı hastalandı, hastaneye gittik. Karnelerin hepsini aynı çantada tutuyoruz. Hastanede istediklerinde kiminki lazımsa veriyoruz.
Hastanede kayıt yapıldı, kayıt yapan kişi bizim çocuktan "Ece Ceyda" diye bahsetti.
Ben araya girdim;
"Ece Ceyda değil, Ece Nur... Şayet Esra'dan bahsedeceksek Esra Ceyda diğerinin ismi.."
Karşımdaki görevi demez mi?
"Burada Ece Ceyda yazıyor!"
Baktım... Sahiden de görevli doğru söylüyor!
Bizim sağlık karnesi çıkarsın diye 3 kimlik verdiğimiz geri zekalı önündeki 2 kimlikte yer alan isim bilgilerini doğru girememişti. O yüzden de sağlık karneleri Ece Ceyda ve Ece Nur olarak girilmişti!
Yani düşünün...
Öyle geri zekalı bir babayım ki;
Ve Ece ismini o kadar seviyorum ki;
İki kızımın adını da Ece koymuş oluyorum!
O gece hastanede sorun olmadı.
Ece'nin tedavisini yaptırdık ve eve döndük.
Çıkarken de (bilmemize rağmen) sorduk.
Hastane görevlisi dudak bükerek;
"Düzelttirmeniz lazım. Zayıf ihtimal ama başınız ağrıyabilir!" dedi.
Buna rağmen ben ne yaptım?
Vicdanen rahat olmanın verdiği huzurla...
Sahtekar olmadığımı bilmenin verdiği huzurla ben o işi aynen öyle bıraktım!
Öyle bıraktım çünkü; o bina daha sonra Güneşli'ye taşındı. Bir gün başka bir iş için gittim, kalabalıktan akşama kadar çıkamadım. O yüzden de bu uyduruk, benim en küçük bir suçumun olmadığı bu işi düzelttirmek için yeni SGK binasına gitmeye gözüm kesmedi.
Şimdi olay şu:
Hazır kendimi de ihbar etmişim ya...
Diyelim ki SGK bu iş için beni mahkemeye verdi.
Ben hakim karşısında durumu aynen böyle anlattım.
Benim yanlış izlediğim bir yol var mı?
Yok!
Kimliklerimizi istemiş, vermişim.
Olayın kalanına dahlim olabilir mi?
Yok!
Bana verilen sağlık karnelerini (o kuruma güvenerek) çantama atmışım.
Taaa ne zaman farkına varmışım?
O karneleri hastane benden talep edince.
Sadece isimler değil elbette...
Orada aslolan TC kimlik numaraları...
Yani TC'nin hiç bir mahkemesi benim 2 çocuğuma birden Ece adını koyacağımı düşünmez!
O isim yanlışlığının da "SGK elemanının hatası" olduğunu kavrar!
Diyelim ki işin başında benim başıma bi dünya iş açılır...
Ama sonunda o SGK kurumu:
"Kusura bakma birader... Senin de ihmalkarlığın var ama... Bu hata benim elemanımın. Dolayısıyla bu kurumun hatası" der ve; para ödediysem paramı geri verir!
Kaçırdığı huzurumu geri veremez ama...
Benden alınan parayı geri verir!
Vermeyen devlet devlet değildir, devlet görünümde soyguncudur!
****
Gelelim Kizer meselesine...
Galatasaray Kulübü Linetta Kizer isimli bir ABD'li sporcu almaya kalkar.
Son yıllarda FİBA yeni bir uygulamaya olanak verir.
(Fenerbahçe'deki Quanitra Hollingsworth ve Boby Dixon'ın bizde oynadığı gibi) Amerikalı oyunculara milli takımında oynamak istedikleri ülkelerin vatandaşlığı verilir.
Bu Kizer da Bosna Milli takımında oynamak ister.
Yanlız burada meselenin özü şu:
O ABD'li sporcu ABD milli takımında hiç oynamamış olacak!
Linetta Kizer bu hakkı kazanmak için Bosna Basketbol Federasyonu nezdinde girişim yapar. Yapar çünkü; Bosna Basketbol Federasyonu Kizer'ın ABD 18 yaş milli takımında oynadığını bilmiyor!
Bilmez, bilmez kardeşim; bilgisayarda bu kayıt yoksa bilemezsin!
(Oyuncu bunu saklasa bile,) FİBA ve yerel federasyonlar bu bilgiyi bilir, bilmeli!
Burada oyuncunun "oynadım" ya da "oynamadım" beyanıyla iş yapamazsın!
Aslolan bilgisayardaki kayıtlardır!
O arada bu oyuncuya Galatasaray talip olur ve Galatasaray'ın 4 yabancısı vardır. Yani daha 2 tane yabancıya müsaittir.
Galatasaray Linetta Kizer'ın (aynı Fener'deki Quanitra'nın bizim Milli takımda oynadığı gibi) Bosna Milli takımında oynayacağını düşünerek bu başvuruyu yapar.
Galatasaray bu başvuruyu yaptığında TÜRKİYE BASKETBOL FEDERASYONU KAYITLARI DA Linetta Kizer'ın fi tarihinde ABD millisi olduğu bilgisine haiz değil...
Bu yüzden de Harun Erdenay'ın "bizim çocuk" dediği 17 yıllık tecrübeli TBF çalışanı Galatasaray'a Linetta Kizer için "Avrupalı oyuncu" lisansı verir!
Peki bu lisansı "ABD'li oyuncu" ya da "Avrupalı oyuncu" olarak almanın farkı nedir?
Şudur:
Fenerbahçe'nin kadrosuna bakın; orada 6 yabancı görürsünüz.
Ancak;
Quanitra Hollingsworth Türk sayıldığı için, Fenerbahçe ilerde ihtiyaç görürse 1 yabancı daha alabilir.
Ayıp değil, suç ve günah değil! Galatasaraylı yönetici de bu avantajı bildiği için Kizer'a "Amerikalı sporcu" değil, "Avrupalı sporcu" lisansı ister.
Böyle olursa ne olur?
Galatasaray 4 olan yabancı sayısını Kizer'la 5'e çıkartır...
Şayet Kizer ABD'li oyuncu sayılırsa 1, Avrupalı oyuncu sayılırsa 2 yabancı daha alma hakkı olur.
Bütün sorun burada!
Fenerbahçe bu kurnazlığı kendi yapmış ya...
Galatasaray da bunu yapsın istemiyor!

Ama Galatasaray da "ilk tercihini" Avrupalı oyuncu hakkından kullanır.
Şeytanlık aramayın; hangi spor kulübü olursa olsun, aynısını talep eder.
Zaten HERHANGİ BİR SORUN OLMADIĞI İÇİN DE HARUN ERDENAY TBF'Sİ O LİSANSI VERİR!
Ancak...
Bu gelişmeden sonra FİBA bir açıklama yapar.
Linetta Kizer daha önce ABD millisi olduğundan Bosna milli takımına kabul edilmez!
Yani...
Kizer Galatasaray açısından "hem ABD'li, hem Avrupalı oyuncu" olma özelliğini kaybeder!
Geriye ne kalır?
Kizer "ABD'li oyuncu olarak" lisans almalı!
Bundan yana da sorun yok; çünkü GALATASARAY'IN YABANCI OYUNCU KONTENJANI BUNA DA MÜSAİT!
4 olan yabancısı 5 olmuş olacak.
Şimdi... YÖNETMELİK ŞUYMUŞ!
TBF Kizer'a Avrupalı oyuncu lisansı verdi ya...
Aynı oyuncuya (aynı sezon içinde) ABD'li lisansı veremez(miş!)
Buna rağmen ne oluyor?
Galatasaray Kizer isimli oyuncuyu (bu sezon ilk kez) AGÜ maçında oynatıyor!
O maçı Galatasaray zaten kaybettiği için kimseden herhangi bir yaygara olmuyor.
Ama...
Durumdan Fenerbahçe de haberdar oluyor!
Nasıl oluyor?
Fenerbahçe kadın takımının menejeri Didem Akın'la...
Harun Erdenay TBF'sinin (kadın basketbol yönetim kurulu üyesi) Raşit Akın evli!
Ben o haberin oraya uçması "bu yolla" diyorum.
Zaten Didem Akın'ın (kaybedilen Galatasaray maçından sonra):
"Sahada kaybettik ama biz bu maçı masada kazanacağız" şeklinde tiwiti var.
Hoş; olay patlak verdikten sonra;
"Hesabımı birileri ele geçirmiş. Onları ben yazmadım. Biz tekrar istiyoruz" açıklamaları da var ya, onlardaki tutarlılığı Fenerbahçe cephesi anlatsın, o kadar kıvırmayı (!) ben anlatırsam hoş olmaz.
Neyse...
Sorun ne biliyor musunuz?
Fenerbahçe bu maça 24 saat kala "şayet Linetta Kizer oynarsa hükmen galibiyet talebiyle başvuruda bulunacaklarını" ilan eder.
Kazansalar (AGÜ gibi) şikayette bulunurlar mıydı bilmem!
Ama Fenerbahçe maçı 76-72 kaybedince soluğu TBF'de aldı. TBF de, onların yaptığı itirazı haklı bularak "Fenerbahçe'nin hükmen galibiyetine" dedi.
Zaten kıyamet de o andan itibaren koptu.
Boş verin, kopan kıyamet, durulmayı da bilir.
Biz burada doğru adamlara doğru sorular sormaya devam edelim.
Soru 1- Harun Erdenay hükmen galibiyet kararını verdikten bu yana (Fenerbahçeli olduğu bilinen kanallarda) Fenerbahçe'nin nasıl haklı olduğunu anlatıyor. Aynı Harun Erdenay (Fenerbahçe'nin o malum basın toplantısından sonra yani maça henüz 24 saat kala) acilen bir duyuru yapamaz mıydı?
"Fenerbahçe haklı... Galatasaray Kizer'ı oynatmamalı!" demiş mi?
Hayır!
Dememiş ve adeta Galatasaray'ın Kizer'la Fenerbahçe karşısına çıkmasını beklemiş!
Soru 2- Harun Erdenay'a göre kurallar "Fenerbahçe haklı" diyor da... "Galatasaray haksız" da demiyor ki!
Kuralları boş verin; o lafı Harun Erdenay da diyemiyor!
Ya ne diyor?
"Suç bizim çocuğun... Ama cezasını Galatasaray çeksin! Galatasaray sahada kazandığı maçı benim masamda kaybetsin!"
Aynen bunu diyor!
Harun Erdenay bir basketbol takımı kursa ve ona lisans veren TBF yüzünden başına böyle bir iş gelse kabul eder mi?
Soru 3- TBF "Kizer oynayamaz" dese Galatasaray neden diretsin?
Galatasaray'ın tarihinde Kizer'la kazandığı maç yok ki!
Çıkıp şu açıklamayı yapsan ve Galatasaray Kulübü (senin gibi resmi bir ağıza bakarak) Kizer'ı oynatmazdı.
Maçtan sonra da Dursun Özbek'e;
"Sayın başkan. Bizden kaynaklanan bir hatayla Kizer'a Avrupalı lisansı vermişiz ama o yanlışmış. Şimdi ABD'li lisansı vermeliyiz ama kurallar yüzünden biz size o lisansı veremeyiz. O zaman biz sizin Kizer'a ödediğiniz parayı ödeyelim ve bu işi böyle tatlıya bağlayalım" derdin.
Bunların hiç birini yapmıyorsun ve şimdi bedeli Galatasaray'ın ödemesini istiyorsun!
O zaman da "Fenerbahçe uşağı" konumuna düşüyorsun!
Galatasaray açısından olay şudur:
Galatasaray'ın Kizer'a dair 2 tane lisans vardır.
Bu lisans ABD'li oyuncu olarak da olsa, Avrupalı oyuncu olarak da olsa Galatasaray açısında bir sıkıntı teşkil etmiyor!
Galatasaray (parasını ödediği bir sporcusu için) "doğru makamdan", "doğru belge" (!) istiyor.
Peki Harun Erdenay TBF'si şu basit işi yapabilmiş mi?
Yapamamış...

Sanki Galatasaray boka batsın ister gibi (hem ABDli, hem Avrupalı oyuncu lisansını) KENDİ ELLERİYLE vermiş!
Peki ana sorun ne?
Bazı oyuncular vardır, onların "çok milli" olduğunu herkes bilir.
Bazı oyuncular da vardır ki, 1-2 defa milli olurlar ki, oynadıkları maçlarla ilgili detay isteseniz "kendileri bile" hatırlayamazlar.
Kizer de öyle...
Umut vaat eden bir oyuncu olarak alt kategori millilerde oynamış. Bi daha da milli takımlarla işi olmamış!
Bosna milli takımına başvurduğunda böyle bir kuraldan haberi var mı, yok mu, bilmem...
Ama önemli olan şu:
Onun milli oyuncu olduğu bilgisi Bosna Basketbol Federasyonunda yok... Onlarda olmadığı gibi, bizim Türkiye Basketbol Federasyonunda da yok!
Nerde var?
FİBA'da var!
Sorun da bu işte!
FİBA'nın haiz olduğu bilgiler yerel federasyonlarda da olmalı!
Şayet FİBA'daki bilgi Bosna'da da bizim TBF'de de olsa;
Kizer'a KİMSE AVRUPALI OYUNCU LİSANSI VERMEZDİ, VEREMEZDİ!
Şimdi TBF ve Harun Erdenay diyor ki;
"Tamam ben sana yanlış lisans vermişim."
Eeee?
"Ben sana bu oyuncunun tazminatını vereyim ve bu oyuncuyu bu sene oynatma..."
Eeee?
"Hata bende. Bizim çocukta. Sana 2 lisansı da vermemeliydi ama vermiş!"
Eee?
"Sen şimdi (yendin ama) Fenerbahçe'ye paşa paşa yenilmiş kabul et!"
Orada da bitmez ki bu?

Çünkü Kizer dünkü Avrupa maçında da oynadı; daha önceki AGÜ lig maçında da!
Kural da "2 kere hükmen mağlup olan düşer" diyor.
Şayet sen bu kadar "kurallar ve yönetmeliklerle yönetilen" bir kurumsan;
Bu gerçek ortaya çıktıktan sonra (AGÜ şikayet etmese bile) Galatasaray'a bir hükmen daha vereceksin ve GALATASARAY'I DÜŞÜRECEKSİN!
Bunu yapabiliyor musun?
Yahu; ülke öyle bir hal aldı ki, artık olabilecek hiçbir şeye şaşıramaz hale geldik.
Harun Erdenay TBF'si bu komikliğin altına imza atarsa ona da şaşırmayız!
Ama...
Olay Galatasaray açısından nedir?
Benim çocuklarıma aldığım "sağlık karnesi hikayesi" gibidir.
O karnede Ece Ceyda da yazsa; Ece Nur da yazsa, ben Ece Nur isimli çocuğumun hastane tedavisinde kullandım o belgeyi...
En küçük bir sahtekarlık yapmadım!
Yani o SGK Bakırköy'deki geri zekalı "yanlış isim girdi diye" hiiiç de kendimden şüphelenmedim.
Ben bu işte Galatasaray'dan da şüphelenmiyorum!
Ben şüphelenmediğim gibi;
Siz de şüphelenmeyin!
Bırakın...
Bu meselede sıçanlar...
SIÇTIKLARINI TEMİZLESİN! (E.B.)

5 Ağustos 2015 Çarşamba

İBRAHİMOVİÇ'İ ALAN DERTSİZ BAŞINA DERT ALIR!

Geçenlerde Fenerbahçeli spor yazarı Gürcan Bilgiç’in bir yazısını okuyorum. Bilgiç; Fenerbahçe’nin sadece bonservise 35 milyon euro ödeyerek kurduğu yeni kadrosu üzerine yorum yapıyor.
Tam kelimeleri değil ama aşağı yukarı şunu diyor:
“Fenerbahçe dönem dönem böyle hamleler yapar. 1996-2000 arasında Galatasaray 4 sene üst üste şampiyon olmuştu ve bir hamle yapmak şart olmuştu. Aziz Yıldırım Galatasaray’ın o hızını Mustafa Denizli ile kesmeyi planlamıştı. O dönemde de bonservislere çok yüksek paralar ödenmişti. Ama sonunda ne oldu? Fenerbahçe dedi ki; bu mahalle benim mahallem... Burada son sözü ben söylerim!”
“Bu mahalle benim mahallem. Burada sözü ben söylerim” kısmına kadar yazıyı okurken bir problem yoktu. Ama o cümleleri görünce Gürcan Bilgiç’e bıyık altından gülmeye başladım. Çünkü o sadece işin Fenerbahçe kısmını biliyordu. Galatasaray’da ne olup bittiğini bilmediğinden, o senenin şampiyonunu Mustafa Denizli ve talebelerinin belirlediğini sanıyordu.

Konumuzla alakası yok ama... Bi dip not olarak ekleyelim.
O seneki şampiyonlukta tablo şöyle:
Galatasaray 4 sene üst üste şampiyon olmuş ve UEFA Kupası’nı almış! O rüzgarla Fatih Terim İtalya’ya (Fiorentina) transfer olmuş.
Galatasaray’ın başına ise Lucescu gelmiş ve (gelir gelmez o da) Monaco’da Süper Kupa’yı Galatasaray müzesine koymuş.
Yani Galatasaray o sene “5 sene üst üste” yapmak için sahaya çıkmıştı.
Gidenler-gelenler derken; (bizim patron Cem Uzan’ın gazlamasıyla) Florya’ya helikopterle (!) ÇOK YÜKSEK MALİYETLE o yılların en iyi golcüsü Mario Jardel transfer edilmişti.
Yani Galatasaray şampiyonluğun gene en ağır favorisiydi. Galatasaray izin vermezse (!); başka biri asla şampiyon olamazdı.

Aziz Yıldırım; (mecbur kaldığı için) dönem dönem “kokainci” Daum’a, “günahı kadar sevmediği” Ersun Yanal’a sarılmıştır. O dönem de ipleri “mecburen” Mustafa Denizli’ye emanet etmişti. Ama yakından tanıyan herkes bilir ki; denize düşmese Aziz Yıldırım’ın Mustafa Denizli ile yolları asla kesişmezdi!

Hangi dönemden bahsettiğimizi daha iyi anlayabilmeniz için söylüyorum. Bu sezon, “Cihan Oskay’lı” (!) sezondur.
Bu ifadeyi kullandığım zaman futbolumuzu yakından takip edenler ne demek istediğimi daha iyi anlar. Anlamayana bi done daha vereyim:
O sene sonunda Mustafa Denizli Fener’i şampiyon yapar. Aradan günler geçer ve Mustafa Denizli bir dost ortamında Fenerbahçe’yi şampiyon yapmakla gururlanmaya kalkar. Bu durum Aziz Yıldırım’ın da kulağına gider ve o tarihi lafı “ ilk kez o gün” eder:
“Yapma yaaa... Fener’i sen mi şampiyon yaptın; yoksa ben mi?”
Bahsettiğimiz sezon; işte o sezon!

4 sene üst üste şampiyon olmuş, Avrupa’nın kralı olmuş Galatasaray; 5 sene üst üste şampiyon olmak için sezonu açmıştı.
5 olursa 6’ya da giderdi; (ki gitti zaten!)
En büyük sportif başarısı Galatasaray’ı 6-0 yenmek olan Fenerbahçe (şayet o şampiyonlukla Galatasaray’ın yolunu kes(e)meseydi) sezon anlamında Galatasaray’a 6-0 kaybetmiş olacaktı! Sorarım size; 6 sezonda Fenerbahçe’ye 6-0 yapmak mı daha anlamlıdır; yoksa sıradan bir lig maçını 6-0 kazanmak mı?
İşte o şampiyonluk bu açıdan bakınca çok önem kazanır.

***
Ben; bu ülkede ekmek parası kazanmış futbolcular arasında Hagi’den daha büyüğünü görmedim; göreceğimi de sanmam!
Hagi benim tüm meslek yaşantım boyunca gördüğüm-görebileceğim en büyük profesyonellerdendir Yanlışım varsa o dönemin tüm şahitleri konuşabilir. Ben hayatımda (Hagi kadar yetenekli olmasına rağmen) idman denen şeye Hagi kadar değer veren başka bir futbolcu görmedim. Onun yerinde başka biri olsa fırsat buldukça idmandan kaytarırdı. Ama o hafta içi idmanda mükemmel oynamazsa hafta sonu maçta da kötü olacağını düşünürdü. O yüzden de; (gerçekten sakat değilse) Hagi idman kaçırmazdı!

Hagi idman kaçırmazdı. Çünkü o mesleğine aşkla bağlıydı.
İşine bu kadar aşkla bağlanan bir adama yapman gereken nedir?
Sen de ona aynı saygıyı göstereceksin!
Bunun yolu da parasını gününde ödemekten geçer.
Yalan yok; Hagi’nin para için kazan kaldırdığına çokça şahit olduk. Ama adama hak da veriyorsun. Çünkü o işini mükemmel yapıyor!
Parasını alamadı mı?
Bağırır-çağırır; ama “bir şeyi” asla yapmazdı!

Bakın şimdi; bahsettiğim o sene takımın hocası Lucescu...
Yani Hagi’nin “Mircea ağabey” dediği bir adam.
Romanya’dan hemşerisi!
O sene Popescu da takımda ve Hagi ile Popescu bacanak...
Yani 2 kız kardeşle evliler...
Yerlilerin (ve tüm takımın) kaptanı Bülent Korkmaz ya... Popescu’ya da yabancıların kaptanlığını vermişler.
Sezon başında (Jardel’in çok büyük paralara alınmasına rağmen) o sene de büyük bir para sıkıntısı var. Takım şampiyonlukta Fenerbahçe’yle çekişiyor. Popescu kesiyor; Hagi getiriyor, Jardel “kıçıyla bile” gol atıyor!
Ama gelgelelim o hafta gene ödemeler yapılmıyor. Ligin de sonu yaklaşmış; Hagi ortalığı kasıp kavuruyor!
Kendi gitse, yöneticiye gidemez mi? Bal gibi gider! Ama adam meslek olarak asker ya; onda rütbe anlayışı var, kıdem anlayışı var. O yüzden de üst rütbesindeki adamı yani kaptanı aşmamaya da özen gösteriyor.
Önce Bülent Korkmaz’a asılıyor:
“Bülent efendiiii... Paralar nerde?”
Bülent ne desin?
Aynı soruyu eve gidince eşi de soruyor ve Bülent ona da boyun büküyor. Çünkü Bülent biliyor; Galatasaray’da olmayan para verilmez!
Ama olunca verecekler!
O yüzden de Bülent bu tip durumlarda içerde çalışmayı, Hagi’nin gözüne gözükmemeyi tercih ediyor!
O zaman Hagi ne yapıyor?
Bu sefer yabancıların kaptanı Popescu’ya; yani bacanağına sarkıyor:
“Popescu efendiii... Paralar ne oldu? Para yoksa Ciga da yok!”
Bunu derdi ama...
Allah’ı var; Hagi asla alamadığı paranın intikamını idmana çıkmamakla almazdı!
Ama herkes Hagi mi?
Herkes Hagi kadar işinin aşığı mı?

Galatasaray o akşam üst sahada idmana çıkıyor.
İdmanı seyreden taraftarlar da var.
Şimdi size bir sahne anlatacağım; duyunca “Vay be” diyeceksiniz?
“Biz bu Galatasaray’dan mı şampiyonluk bekliyor muşuz?” diye ekleyeceksiniz.

Lucescu takıma düz koşu yapma talimatı veriyor.
Hagi koşuyor... Popescu koşuyor... Vedat İnceefe, Fatih Akyel, Arif Erdem, hepsi koşuyor...
Ama biri koşmuyor!
Florya’ya helikopterle inen Jardel beyaz plastik bir sandalye çekmiş; bacak bacak üstüne atmış; önünden geçen anlı-şanlı futbolcu arkadaşlarını izliyor!
Lucescu’ya da şu haberi yolluyor:
“Paramı almadan düz koşu bile yapmam!”
Buyrun...
Hagi’nin olduğu yerde Jardel kimdir?
Ama adam düz koşu bile yapmıyor!
Sen de bu adamdan hafta sonunda gol bekleyeceksin!
“Beklemem” deme Galatasaraylı; geçmişten bahsediyorum...
Sen bu Jardel’den çoooook gol bekledin!

O kibir dolu yakıştırmalarınızla Hamza gibi bir pırlantaya “Denge Dengeoğlu” diye lakap takıyorsunuz ya...
İşte onun ısrarla söylediği “takım içi denge” budur!
Ayağını yorganına göre uzatmak, her şeye rağmen önce Galatasaray’ın menfaatlerini önde tutmak budur!
“Bir takımda sadece generaller olmaz. Erlere de ihtiyaç vardır” demek budur.

Bugün özellikle genç Galatasaraylılar neyin huzursuzluğunda?
“İbrahimoviç’i neden almıyorsunuz?”
Yahu kardeşim...
Galatasaray’ın İbrahimoviç’i almaya parası vardır.
Galatasaray için imkansız denen şey yok; değil mi ki Drogba bile bu formayı giydi; onun yanında İbrahimoviç kimdir ki?
Sorarım size; bu İbrahimoviç’e herkes sahip olmak istedi de... Hangi takımından ayrılacakken taraftarı ayaklandı?
Hangisi; “Onu satan bizi de unutsun” dedi?
Hiç biri!
Hepsi İbrahimoviç’ten yaka silkmedi mi?
“Gitse de kurtulsak!” demedi mi?

Geçen akşam bir maçını izledik...
Oralarda ne işi varsa; İbrahimoviç kendi orta sahasının sağında topu kaptı. Tekte oynasa sorun yoktu. Ama o futbol tanrısı ya... Onun ayağından kimse top alamaz ya... Topu ayağında tuttu; çalım yapmaya kalktı. Rakip basıp topu alınca kontra yemeye az kalmışken İbo’nun (sağ bek) takım arkadaşı rakibi biçti ve sarı kart gördü. O an o sağ bekin İbrahimoviç’i fırçalamasını görmeliydiniz! Dünyanın hiç bir takımında, hiç bir sağbek, saha ortasında takım kaptanını öyle fırçalayamaz! Ama İbrahimoviç o takımda fırçalanmaya da başlamış! Yani Fransa onu istemediği gibi; takım arkadaşları da ondan çok fena yaka silker olmuş!

Gelsin...
Futbolda büyük başarılar büyük futbolcularla kazanılır.
Gelsin de...
Takımı tam ortasından “çatırt” diye bölmeyecekse gelsin!
Bu konuşulan paralar çok büyük paralar.
3 yıl için 50 milyon eurodan bahsediliyor.
Bu takımda sadece İbrahimoviç mi olacak?
Ona o kadar parayı verdikten sonra Sneijder’i bugünkü maaşına oynatabilecek misin?
Podolski “Paranız bana yoktu ama İbra’ya varmış!” diye küsmeyecek mi?
Hepsini geçin yahu!
İşler azıcık sarpa sarsın; beğenmediğiniz Sabri bile “Parayı kim alıyorsa takımı da o kurtarsın!” demeyecek mi?

Demem o ki;
Gürcan Bilgiç yanlış biliyor!
O sene Galatasaray’ın 5’te 5’ini kesen ne Aziz Yıldırım ne Mustafa Denizli değil; “çok pahalı” transfer Jardel’dir...
Onun yüksek bedelinin takım içine düşürdüğü nifak tohumlarıdır!
4 sene üst üste şampiyon olmanın doymuşluğu;
O sene gurbete çıkmış (Galatasaray’ın çocuğu Bülent Ünder’in) Samsunspor’la Galatasaray’ın 5 puanına kan doğraması;
(2.likte bile) Şampiyonlar Liginin garanti olması;
Faruk Süren’in ayağının kaydırılması, daha bi dünya etken vardır 5 sene üst üste şampiyon olamama yolunda...
Ama en önemlisi;
Jardel’e verilen paradır!

Florya’da gene üst saha var...
Beyaz plastik sandalye bulmaktan kolayı mı var?
Sahneyi bir daha gözünüzün önüne getirsenize...
Sneijder koşuyor;
İbrahimoviç bacak bacak üstüne atmış:
“Paramı vermezseniz değil koşmak; yürümem bile!” diyor.
Olmaz mı?
Niye olmasın ki?
Olmadı mı?
Yaşamadın mı?
Hagi bile koşuyor...
Jardel bacak çelmiş; onları izliyor!
Lucescu’nun da gıkı bile çıkmıyor!
Nasıl çıksın?
Lucescu da bugünkü Lucescu değil ki!
Lucescu o günlerde bizim için en fazla bir “çeri başı” idi!

Gürcan Bilgiç gene öyle bilsin.
Onlar bu mahallenin “onların mahallesi” olduğunu sansın.
Ama bu mahalle artık Galatasaray’ın mahallesidir!
Galatasaray istemezse...
Galatasaray içerden bölünmezse ve en önemlisi “takım” olgusundan kopmazsa bu sene de Galatasaray’dan şampiyonluğu kimse alamaz!
Karar verilmesi gereken şudur:
İbrahimoviç mi?
Yoksa Galatasaray mı?
Ya da daha doğru ifadeyle...
Takım mı?
Yoksa şahıslar mı?



11 Temmuz 2015 Cumartesi

O ALTAN NE BÜYÜK FUTBOLCUYDU... ARDA TURAN'DAN BİLE!

Dünya üzerinde Barcelona’dan büyük kulüp var mı?
Yok!
Peki Barcelona’ya 50 milyon euro bonservis parasına 5 yıllık imza atan (Arda Turan’dan başka) Türk futbolcu var mı?
O da yok!
O zaman tam da bu yazıyı yazma zamanı!

Yaşım itibariyle Galatasaray’ın 14 sene şampiyon olamadığı günleri bilirim.
1985’te üniversite için İstanbul’a gelmiştim; arkadaşlarım benimle alay ediyordu:
“Galatasaraylıyım diyorsun da... Sen Galatasaray’ın şampiyonluğunu hiç gördün mü?”
Evet; askere gidecek yaşa gelmiştim ama Galatasaray’ın “gözümle gördüğüm” şampiyonluk sayısı sıfır’dı!
Ben İstanbul’a ayak atar atmaz Galatasaray’ın makus talihi de değişmeye başladı. Benden değil tabi; Derwall’i Galatasaray’ın başına getirenler yüzünden!
Nitekim Galatasaray’ın “gözümle” ilk şampiyonluğunu görmek için de çok beklemedik.
1985-86’da namağlup 2. olarak şampiyonluğa çok yaklaşmıştık. Ama bizi 14 sene bekleten o şampiyonluk çok uzakta değildi.
Bir sonraki sene, 1986-87 sezonunda Galatasaray şampiyondu!

Vizeli hemşerim Tuncay Mutlu ile birlikte İstanbul’a üniversite okumaya gelmiştik. Bi tesadüf daha, ikimiz de Kumkapı Kadırga Öğrenci Yurdu’nda kalıyorduk. Yurt müdürümüz Aydın Albayrak o gece bizi yurtta sanıyordu. En az benim kadar Galatasaraylı olan Tuncay’la birlikte (ertesi gün maça giremeyiz diye) o son geceyi yurtta değil; eski açığın önünde uyuyarak geçirmiştik!
O şampiyonluk benim ilk şampiyonluğumdur!
Tesadüf bu ya; tam da o sene sonunda, (4 yıllık okulumun daha 2. senesi biterken) gazetecilik mesleğine başladım.
O tarihten bugüne; Galatasaray’ın içinde, olayların içinde, bi dünya tarihi an’a gazeteci olarak yakından tanıklık ettim.
Bu ruh hali anlatılamaz!
Artık bir yanın (günü geldiğinde, tuttuğun takımı çok pis karıştıracak kadar) gazetecidir... Ama diğer bir tarafın “hala” taraftardır!
Hani o; Galatasaray’ın şampiyonluğunu göreceğim diye “stat önünde yatacak kadar” taraftar!
Üniversite okuyan bir adam bunu yapar mı?
Galatasaray aşkı bu...
Adama her şeyi yaptırır!

Sana soruyorum Galatasaraylı...
Gördüğün en büyük kupa hangisi?
Süper Kupa değil mi?
1986-87 şampiyonluğu için stat önünde yatan ben; Monaco’da Süper Kupa kalkarken, o kupaya 15 metre mesafedeydim!
Çünkü o muhteşem anı gazetem için fotoğraflıyordum!
Yani diyorum ki...
Ben müthiş şanslı bir Galatasaraylıyım!
Çünkü koca delikanlı olmuşum; tek 1 tane şampiyonluk görmemişim...
Ama ondan sonraki 30 yılda olan her şeyi, “yerinde” ve “içinde” izlemişim!

Sözü, “benim neslim” Galatasaraylısından, “bugünün genç Galatasaraylısına” getiriyorum.
Aslında bu örneklere üzülsem mi, sevinsem mi, bilemiyorum.
Son şampiyonluk sonrası bizim Tuncay kendi çocuklarından örnek veriyor.
“Oğlum daha küçücük... Ama şu, şu, şu kupaları gördü” diyor.
Kıyaslıyorsun;
110 yıllık Beşiktaş, bizim Tuncay’ın küçücük çocukları kadar şampiyonluk görmemiş!
Yani Galatasaray buralara geldi!
Haliyle;
Galatasaraylı da çok değişti!

Bugün iki çeşit Galatasaraylı var.
1-      Yaşı 45-50 arası değişen, bir Galatasaray şampiyonluğunu görmek için tam 14 yıl bekleyebilen, ama 14 yıl beklerken de Galatasaray’a tek bir an küsmeyen Galatasaraylılar...
2-      Doğar doğmaz Galatasaray şampiyonlukları gören, ama bu yüzden de başarısızlığa asla tahammülü olmayan, yaşları 10-25 arası olan genç Galatasaraylılar...

Küçük kızım 95 doğumlu...
Kupalar sanki onun doğmasını bekliyormuş!
96-2000 arası ‘4 sene üst üste’yi görmüş...
UEFA’yı, Süper Kupa’yı görmüş...
Diğerlerini saymıyorum bile!
Çünkü şu son 4 senenin 3’ünde de gene Galatasaray şampiyon olmuş!
Geçenlerde Beşiktaşlı bir arkadaş anlatıyor:
“Beşiktaşlı yetiştirmeye çalıştığım oğlum geldi, bana dedi ki: ‘Baba, ben hem Galatasaray’ı, hem Beşiktaş’ı tutabilir miyim?’ Çok kızmış gibi yaparak; ‘Olmaz öyle şey’ dedim. Ama oğluma da hak verdim. Çünkü çocuk ne zaman televizyonu açsa sürekli sevinen Galatasaraylılar görüyor!”

Biliyorum; “sadede gel” diyorsunuz.
Aslında bunlar güzel şeyler...
Ama genç Galatasaraylıyı da “doyumsuz” eden şeyler!

Galatasaray’ı yöneten beyinlere sesleniyorum:
Sizin en büyük derdiniz parasızlık falan değil!
Siz;
Benim neslimle,
Bugünün genç Galatasaraylısını buluşturmak zorundasınız!
Siz; bizi aynı potada eritemediğiniz sürece, sizi çok zor günler bekliyor!
Zaten bunu bugün fazlasıyla yaşıyorsunuz... Transferde çok ağır hareket ettiğinizi düşünen genç Galatasaraylılar, twitter kanalıyla size resmen kırbaç vuruyor!
Biz yapmayız!
Ama genç Galatasaraylılar affetmiyor!

Bugünün genç Galatasaraylısına çok can alıcı bir örnek vermek istiyorum.

2 sene önce, sabaha karşı, (2014 Miami Heat- San Antonio) NBA final maçını  izliyorum. Maçın son saniyelerine girilmişti ve Lebron James’in takımı evinde şampiyonluğu kaybetmek üzereydi. “Artık iş bitti” diye ben de yatağın yolunu tutmak üzereydim. Sadece ben mi? Benim gibi düşünen Miami Heat taraftarları da salonu terk etmeye başlamıştı.
O arada inanılmaz bir şey oldu... Serbest atışların ikisini de kaçıran San Antonio maçı zora sokmuştu. Olmaz denen şey oldu ve ölü dirildi!
Lebron’un arkadaşları o maçı önce uzatmaya taşıdı. Uzatmayı da kazanarak, seriye son maça taşıdı.
Düşünün...
Bir NBA finali oynanıyordu...
Miami sahada şampiyonluk mücadelesi veriyordu ama; o sırada bi dolu Miami taraftarı maçın uzatmaya kaldığını bindikleri takside ya da metroda öğreniyordu!
Drama bakar mısınız?
Derken son maçın hazırlıkları başlar...
Lebron basın önüne çıkar ve kendi taraftarına (!) o inanılmaz meydan okumayı yapar:
“Bana bakın... Sizler kendinizi çok iyi biliyorsunuz! Hani biz o gece salonda canımızı dişimize takarken bizi terk eden sizler var ya... İşte onlar, bizim son maçımıza da gelmesinler; (alırsak) bizimle kupa kutlamasına da katılmasınlar!”
Lebron büyük oyuncudur ve taraftarına bu kadar dik konuşmayı ancak büyük yıldızlar yapabilir.
Ve o kupayı...
Geriden gelmenin moraliyle, mucizeyi başarmanın moraliyle Lebron ve arkadaşları kazandı!
Belki ağır olacak ama...
Lebron ve arkadaşları o kupayı ne yapmıştı?
Hani maç sırasında salonu terk eden Miamililer var ya; işte onların resmen kıçına sokmuştu!
Kimse kusura bakmasın; bu işin başka tarifi yok!
Miamili basketbolcular;
O seneki NBA şampiyonluk kupasını Miamili taraftarların kıçına sokmuştu!
Bir taraftar için, bundan daha büyük bir ayıp olamaz!

Şimdi konuyu başka bir drama getiriyorum.
Hani yukarda bahsettiğim 95 doğumlu kızım Esra var ya; son zamanlarda onunla sıkça maça gider olmuştuk. 93 doğumlu kızım Ece’nin pek futbolla ilgisi yoktu. Ama Esra belli çok fanatik Galatasaraylı olacaktı! Kızım böyle Galatasaray sevdalısı olacak da, ben onun önünü keser miyim?
Ne zaman fırsat olsa:
“Haydi Esra maça... Galatasaray bizi bekler!”
Ben gazeteciyim. Maça gitmek için TSYD görevlisine bir telefon açmam, bir mail yazmam yeter.
Ama 25 sene arkadaş; aralıksız 25 sene...
Sabah idman, akşam maç...
Eskiden Cumartesi-Pazar idi maç...
Ama sonraları Pazartesi maç...
Salı maç, Çarşamba, Perşembe, Cuma...
Her gün maç!
O yüzden de futbol bana bir ara hiç cazip gelmez oldu. Bazen kafamı çevirdiğimde ekranda maç görürdüm. Top ceza sahası içindeyse ilgimi çekerdi de; orta sahada ise kusacak gibi olduğumu hissederdim!
Yani...
Bana kalsa ben gene gitmezdim ama... Esra Galatasaray’a yürekten sevdalı olsun diye onu hep maça götürmeye gayret ederdim.

O gece İstanbul’da (ilk) Şampiyonlar Ligi maçı var...
Maç da Real Madrid’le...
Basın tribününde benim yerim hazır...
Ama oraya Esra ile giremem!
Şansımıza da 2 tane maç bileti bulmuşuz...
Lig maçına çok gitmiştik ama; Esra bir Şampiyonlar Ligi maçını görmeyi çok istiyordu.
O maça gittik...
Ama gitmez olaydık!
“Gitmez olaydık” demem de maçın skoru yüzünden!
Doğru tahmin ettiniz; hani kendi sahamızda 6-1 yenildiğimiz bir maç var ya, işte o maçtan bahsediyorum!

Aslında o maç 6-1 bitecek maç değildi. Oyunun başında Real Madrid’i ezdiğimiz anlar olmuştu. Ama o kahrolası golü sen atamayınca, mutlaka onlar sana atıyor!
O gece Real Madrid’den 6 gol yemek çok acı gelmişti. En çok da Esra için üzülmüştüm. Çünkü ne zamandır;
“Hadi be baba... Bi tane de Şampiyonlar Ligi maçına gidelim” diye başımın etini yiyordu. Gittik işte; ne oldu?
Adamlar bize yarım düzine çakmıştı!
Ama...
Buna rağmen o gece beni daha derinden yaralayan bir şey vardı.
Maç 0-1 olmuştu; stadın epey bir bölümü homurdanmaya başlamıştı. O geceki takım bir Fatih Terim takımıydı ama; taraftar garip bir şekilde teslim olmaya çok hazırdı.
Belki beraberliği buluruz diye bekliyordum ama; taaak diye 2. golü de yemeyelim mi?
İşte o anda Galatasaray adına içim parçalandı!
Stadın yarıya yakını “Lanet olsun lan size!” diyerek koltukları boşaltmaya başladı!

Ondan sonrası tam bir işkenceydi.
Sen moralman çöküyorsun ya...
Real Madridliler de tam aksi; adeta kanat takıp uçuyordu!
Hiç unutmuyorum; Christiano Ronaldo orta sahanın sol taç çizgisi dibinden topu almıştı... Yani kaleye daha bi dünya var... Ama herifin gidişine bakamayıp kafamı başka yöne çeviriyordum! Çünkü bizimkiler adeta ona koridor açıyor; o da o aradan adeta uçak gibi kayıyordu.
Bilmem beni o hallerde gördüğünden mi; yoksa tribündeki korkak tavuklara bakıp “onlarla aynı nesilden” olduğundan mı?
Esra da bana demesin mi?
“Hadi biz de çıkalım baba!”
Esra’ya dik dik baktım ve:
“Otur oraya” dedim...
“Çıkmak yok!”
“Şayet Galatasaray’ın bu hallerine tahammül edemezsen, Galatasaray’ın zafer dolu günlerine eşlik etme hakkın da olmaz!”
Oturduk ve seyrettik...
O çileye; “sonuna kadar” katlandık!

Meslekten kalma alışkanlık mı; bilmiyorum...
Ama ben üniversiteye geldiğim yıllardan da bilirim... Benim için bir maçta izlenecek şeyler hakemin 90. dakika bitiş düdüğüyle başlar. Onları izlemeden hiçbir maçtan ayrılmam. O anlardan yazılacak çok şey çıkar, bi dahaki maça ders çıkarılacak çok şey çıkar.
Ben böyle gördüm, böyle bilirim...
Lakin genç Galatasaraylı kardeşim;
SEN ÖYLE DEĞİLSİN AMA...
“Benim devrimin bütün Galatasaraylıları da” öyledir!
Benim devrimin Galatasaraylısı; Galatasaray’ını “olay anında” SATMAZ!
Maç bitmeden; o tribünleri BOŞALTMAZ!
Galatasaray’ı yöneten beyinlere anlatmaya çalıştığım sıkıntı bu...
Bir nesil aslan gibi Galatasaraylı...
Ama “genç Galatasaraylılar” var ya...
Lastik patlatmaya;
Takımı yarı yolda bırakmaya dünden hazırlar!
Çünkü onlar Galatasaray’ın kötü halini hiç bilmiyorlar ve en ufak bir başarısızlığa bile tahammül edemiyorlar!

Facebook’a geldiğimden bu yana 10’larca Galatasaraylı gruptan “üyemiz ol, aramıza katıl” diye davet aldım.
O gruplarda biliyorum ki; bugün profesyonel gazeteci geçinen birçok adamı 5 defa cebinden çıkartacak dolulukta adam var!
Ama bazıları da çok boş ve çok ukala...
Dolusu sana yazı yazman için bi dünya malzeme veriyor ama... Sırf o boş tenekelerle yüz göz olmamak adına o grupların hepsine teşekkür ederek (24 saat üyeleri kalıp) çıktım.
Ama şimdi pişmanım!
Keşke kalsaymışım; keşke genç Galatasaraylıya yanlışlarını anlatsaymışım!
O ilk günlerde, bir gazeteciyle taraftarın birbirinden ayrılmasını savunurdum. Hoş; Galatasaray’ın ve Galatasaraylının canını yakacak şeyler de yazıyordum ama; gene de bir gazeteci olarak o gruplardan uzak durmam lazım gibi geliyordu. Ama ne zamanki Fenerbahçe medyasının 3 Temmuz’daki “hallerini” gördüm, işte o zaman boşuna hassasiyet gösterdiğimi anladım.
Gördüm ki; Şansal Büyüka ve onun Milliyet’inde yetişen, ( o güne kadar benim harbi gazeteci sandığım) bi dünya gazeteci paso “Fener amigoluğu”na oynuyor; işte o zaman bana da; “Madem öyle... Bundan sonra böyle” demesi kalıyor!

Geçen akşam bir Galatasaraylı gruba üye yapılmışım.
Özel mesaj kutuma da;
“Bize yazdıklarını genç Galatasaraylı arkadaşlara da anlatır mısın?” diye not düşülmüş. İlk okuduğumda tavrım aynıydı; “24 saate ben buradan uzarım” diyordum. Ama hem o sayfada, hem de son günlerde sosyal medyanın twitter ayağında öyle inanılmaz şeyler okuyordum ki; Galatasaraylı adına üzülüyordum.
O gruptan hala çıkmadım... Çünkü onlara anlatacak çok şeyim var!
Daha da önemlisi...
Eskiden beni davet eden tüm Galatasaraylı gruplara;
Sonuna kadar varım!

Fenerbahçe önüne geleni, hem de çok büyük bonservis bedelleri ödeyerek alıyor ya...
Genç Galatasaraylılar da taze başkan Dursun Özbek’ten aynı şeyi istiyor!
Fenerbahçe o tip transferleri kaldırır...
Ama Galatasaray Fenerbahçe gibi olmaz!
Olamaz!
Ve olmamalı da!
Başkana yüklenen ayrı, Cüneyt Tanman’a yüklenen ayrı, takımı daha geçen ay şampiyon yapmış Hamza Hamzaoğlu'na yüklenen ayrı...

Bak sevgili Galatasaraylı (genç) kardeşim...
Senin Galatasarayının son 30 yılına, gözlerimle şahit oldum. O anları fotoğraflarla ölümsüzleştirdim.
Ben...
Senin gazetede okuduğun...
Televizyondan izlediğin olayların...
İÇİNDEYDİM!
Bak; kulağını iyi aç ve beni iyi dinle!
O başarılarla dolu 30 yıl var ya...
İşte onu (kendi hayat hikayemi de içine katarak) bir kitap haline getirdim. O kitabı “dilediğim anda” basarım. Konu o değil! O kitapta ne yaptım biliyor musun?
Bir sayfa ayırdım ve...
Son 30 yılda tanıdığım Galatasaraylı futbolcuların ŞEREF KÜRSÜSÜ’nü yaptım.
Yani altın madalya şu; gümüş madalya şu, bronz madalya şu diye...
Bana 1.’yi sorma...
Çünkü söylemem!
Ama ikinci ve üçüncü kim; biliyor musun?
Biri Cüneyt Tanman...
Diğeri Hamza Hamzaoğlu!
Siz şimdi Avusturya’daki kamp haberlerini başka bir gözle izliyorsunuz... Belki de transferde ağır kalıyorlar diye hem Cüneyt kaptana, hem de Hamza Hamzaoğlu’na çok fena gıcık kapıyorsunuz.
Ama ben öyle bakmıyorum...
Ben;
“Vay be! Kaderin cilvesine bak! Bu 2 güzel adam sonunda yan yana!” diyorum.
Yani diyorum ki size:
“Eeey Galatasaraylı kardeşim... Galatasaray’ın şanla-şerefle dolu son 30 yılının en güzel 3 adamından 2’si şu anda senin mutluluğun için çalışıyor. Onlara köstek olma; destek ol!”

Diyelim ki bu 2 adam seni şampiyon yapamadı!
Senin hayalindeki oyuncuları alamadı!
Ne yapacaksın?
(Real Madrid maçında yaptığın gibi) takımını yarı yolda mı bırakacaksın?
İyi de kardeşim...
Galatasaraylı futbolcunun sana “iyi günde” ihtiyacı yok ki!
Şunu düşünebiliyor musun?
Kendine şunu “delikanlı gibi” sorabiliyor musun?
Takım Real Madrid gibi bir dünya devine yenilirken eve kaçanlar...
Ya Fener’in son 10 senede yaşadıklarını yaşasalar...
Sizler o zaman ne yapardınız?

Genç kardeşlerimden biri yorum yapmış:
Futbol denen şey etkili ayaklarla oynanırmış. (Hamza onu ısrarla istiyor ya;) o yüzden Niasse isimli futbolcu Galatasaray’ın aradığı golcü olamazmış!
Öyle mi?
Peki sen nerden biliyorsun?

Bakın şimdi size “güzel ve gerçek bir hikaye” anlatayım.

Ben bu 30 yıllık süreçte Arda Turan’ı da tanıdım.
Nerede bugün Arda?
Daha dün;
Barcelona’ya 5 yıllık imza attı!
Hem de 50 milyon bonservis parasına!
Bana yılı sormayın...
İstesem 2 dakikada bulurum ama...
Çok eski bir zamandan bahsetmiyorum.
Taş çatlasa 10 yıl öncesi.
Galatasaray’ın hocası Gerets!
Sen orta sahanı (mecburen) Saidou gibi, Sasa İliç gibi ekonomik futbolculara emanet etmişsin. Karşılarında da Fenerbahçeli Alex’in (en iyi hali) var!
O yetmiyormuş gibi Apiah’lar, Aurelio’lar, Tuncay’lar, en iyi yıllarını yaşayan bi dolu pahalı Fenerbahçeli futbolcular...
Sen o parasızlıkta Altan diye bir futbolcu almışsın... Hani bugün burun kıvırdığın Bilal Kısa var ya; tıpkı onun gibi (rotasyonda kullanılsın diye) kapılarını ona açmışsın. Açmak zorundasın; çünkü (yeminle söylüyorum) deplasmana gittiğin uçağın parasını ödeyemeyecek durumdasın!
Yalnız; senin açından iyi bir şey var...
Altyapı futbolcuna her zaman kapın açık...
Gerets’ten bi önceki hocan Hagi de Arda, Cafercan, Zafer, Mülayim gibi bi dolu gence kucak açmış.
A takımda değiller ama... A takımla en azından idmana çıkıyorlar.
O gençlerin en iyisi Arda’ydı...
Ama Arda da (henüz) “Barcelonalı Arda” olmamıştı!
Çünkü yolun daha çok başındaydı!

O haftaki deplasmanı hiç unutmuyorum...
Neden unutmuyorum, nerden hatırlıyorum?
Size sene söylemiyorum. Kendim de araştırma ihtiyacı duymuyorum. Ama o kadroda Altan diye bir oyuncu var!
Ben o deplasmanı “kaldığımız otelden” hatırlıyorum.
Kesinlikle Kayseri’deyiz!
Galatasaray’ın maçı; (lig tarihi boyunca) en kolay yendiği takımla...
O hafta en az 5-6 orta saha oyuncun sakat!
Öyle olunca ne oluyor?
Yedeklere gün doğuyor, gençlere gün doğuyor!
Orta sahada adam kalmamış ya; bir gazeteci olarak Arda’nın artık şans bulmasını bekliyorsun!
Çünkü Arda'yı daha PAF takımından beri takip ediyorsun!
Uçaktayız!
Açık açık söylemese de; Arda Turan’ın maç 18’inde olmak için can attığını kestirmek zor değil...
O gün oynamayacak da; ne zaman oynayacak?
Uçaktan indik; biz PAF takımıyla aynı otelde kalırdık, A takım da daha iyi bir otelde...
Baktık ki;
Arda bizim otelde!
Arda onca yoklukta;
Galatasaray’ın (bırak 11’ini;) 18’e dahi girememişti!

O gün Arda’nın “o oteldeki” halini ben bilirim!
Çünkü odalarımız karşılıklıydı.
Eşyalarımı odaya bırakınca hemen lobiye inmeyi düşündüm. Baktım Arda odasının kapısında! Arda bildiğiniz kapıyla koridor arasına çökmüş; kucağındaki laptopuyla dağılmış bir görüntü sergiliyor!
En az onun kadar ben de şok olmuştum...
Ama keyif Gerets’indi...
Kadroya almıyorsa yakasına yapışamazsın ya!
Önünden geçerken Arda’nın omzuna dokundum:
“Moralini bozma! Hemen yıkılma!”
Dedim ama...
Benim bile moralim bozulmuşken, Arda’yı nasıl teselli edebilirdim ki?
Arda o haftayı PAF takımında geçirdi ki;
Israrla söylüyorum, şayet Arda (doğru zamanda-doğru hocaya ve doğru kulübe) verilmeseydi, Arda bugün “futbolcu mezarlığında” idi!
Ama bugün dünyanın en büyük takımında!

Olayın devamı da var...
Ben şimdi Altan dedim ya...
Eminim ki aranızdan bi dolusu:
“Altan kim ulan? Galatasaray’da Altan diye bir futbolcu ne zaman oynadı?” demiştir!
Hemen çıkaramayana biraz tüyo vereyim:
Sol ayaklı, kel kafalı bir oyuncuydu. Futbolla arası çok iyi olanlar onu Adanaspor ve İstanbulspor gibi takımlardan hatırlar. 
Dediğim gibi;
Aslında Galatasaray’ın oyuncusu değildi. Ama paran yoksa mecburen Altan’a sarılıyorsun!
İşte o SOLAK Altan...
Arda Turan’ın Galatasaray takımının 18’ine bile giremediği bir maçta...
Galatasaray orta sahasının SAĞINDA oynadı!
“İyi oynadı-kötü oynadı” kısmında değilim...
Demek istiyorum ki;
Kimse anasının karnından yıldız doğmuyor!
Bugün demesi kolay tabi; çünkü o artık “Barcelonalı Arda!”
Ama Arda, o yıllarda “Galatasaray’da bile” kadroya giremiyordu!

Aklını başına alman için sana daha ne diyeyim ki genç Galatasaraylı?
Sen hala Niasse’ye tepeden bak;
Carole’ye “Bu ne len?” de...
Allah’tan Hamza olaya çok hakim ve bir takımın 11 tane Sneijder... 11 tane Podolski’den kurulamayacağını biliyor!
Çünkü bunların yönetilmesi de var!
11 tane generalinin olması ne güzel...
Ne 11’i?
Mümkünse 18 tane generalinin olması ne güzel...
Peki ya generale kim hizmet edecek?
Orduya kim yemek pişirecek?
Onu da mı Muslera yapsın?

Her zaman Popescu bulamazsın!
Her zaman Sergio Ramos bulamazsın!
Ama Hamza’ya güvenirsen...
Ama Cüneyt kaptana inanırsan...
Onlar sana “yeni Stumpflar” bulabilir!
Sorarım sana...
Son 30 yılında...
Stumpf kadar iz yapmış;
Ondan daha yürekli oynamış;
Bir savunma oyuncusu var mı aklında!
Yok!
Yoksa...
Arayacaksın!
Bazen savaşları generallerle değil;
Er’lerle kazanırsın!
Bakınız;
2014-15 Süleyman Seba sezonu.
O gün tesadüfen Hamza hocayla tesiste karşılaşmasaydı...
Seni şampiyon yapan Yasin Öztekin, o devre arasında Karabüksporlu olacaktı!


30 Haziran 2015 Salı

FUTBOL ASLA SADECE VE SADECE FUTBOL DEĞİLDİR!


Farkında mısınız; şu aşağıda yazacaklarımızın hepsi son 1 sene içinde oldu ve bunların hepsini bize “futbol diye”, “Süper Lig diye” itelediler!

--- Fenerbahçe mutsuzdu... Fenerbahçe gergindi... Başkası zaman olsa anlaşılırdı da... Fenerbahçe şampiyonluk gecesinde bile sevinmeyi beceremiyordu. Fenerli taraftarlar; (içinde Sarı-Kırmızı ürün var diye) kapalı olmasına rağmen GS store yakarken, Fenerbahçe başkanı Aziz Yıldırım da (Alex’e tezahürat yapıyorlar diye) açık tribündeki taraftarlara “Paralı köpekler” diye fırça atıyordu! Fenerbahçe; adeta camia olarak “ruh hastası” olmuştu!

--- En büyük rakip Galatasaray’la aralar iyice gerilmişti. Bu gerginlik salonlara bile yansımıştı. 3-3 devam eden basketbol finalinde Galatasaray 7. maça çıkmadı! Galatasaray bunun gerekçesini “can güvenliği” olarak açıklasa da; asıl sebebin (3Temmuz tapelerinde isimleri sıkça geçen basketbol hakemlerinin) finalin son maçına “ısrarla” atanmaya çalışılması idi. Yani Galatasaray’a göre; TBF Başkanı Turgay Demirel Fenerbahçeli yöneticilerle birlikte “fırıldak çeviriyor” idi! Onlar şampiyona çoktan karar vermiş idi!

--- Devletin polisine “Bizi hangi hakla teknik takibe alıyorsun arkadaş?” diyen Fenerbahçe’de takımı daha Nisan’da şampiyon yapan Ersun Yanal kovuldu! “Devlet tapesi”nden en çok şikayet eden Fenerbahçe’de “yasadışı teknik takiple hoca kafası kopartılması” rakip taraftarlarca “oldukça manidar” bulundu!

--- Olayın içinde birçok Fenerbahçeli (kocabaş) futbolcunun dahli olduğu konuşuldu. Suç 2 aşamalıydı; 1- ses kaydı yapılması, 2- ses kaydının internette paylaşılması. Bu işi yaptıranın kim olduğunu aşağı yukarı herkes tahmin etse de; “resmi fail” hala muamma!

--- Tıpkı geçmişte Mustafa Denizli’de olduğu gibi Ersun Yanal’ın da “Takımı ben şampiyon yaptım” böbürlenmesi kursağında kaldı. Aziz Yıldırım “Nah sen yaptın?” diye başladı; sözlerine şöyle devam etti: “Sana kalsa idman saatlerimiz orospulara göre düzenleniyordu!”
Demedi ama; onu demeye getirdi:
“Bu takım şampiyon oluyorsa benim sayemdedir. Olmuyorsa, o zaman suç hocalarındır!”

--- “Değişen” hocaların “değişmez” yardımcısı İsmail Kartal yeni teknik direktör yapıldı. Aziz Yıldırım ilk gün “Başarı onun, başarısızlık benimdir” dedi. İşte ilk kez o gün; en amigo Fener yazarları bile:
“Yoksa Fenerbahçe’nin gerçek teknik direktörü Aziz Yıldırım mı? Bizim teknik direktör sandıklarımız sadece bir beden eğitimi hocası mı?” demeye başladı.

--- Uzun bir aradan sonra ilk kez Fenerbahçe formasına reklam alamadı! O reklamsız formanın tanıtımına (Mahmut Uslu ile birlikte) Aziz Yıldırım çıkmıştı. Yıldırım; reklamsız çubuklu ile adeta “Bu tablo benim eserim!” diye bağırıyordu!
Tabi anlayana... Tabi gözü görmek isteyene!
Trabzon o günlerde “şike anıtı” yapmayı tartışıyordu. Oysaki “şike anıtı” kendiliğinden kurulmuştu! O “reklamsız” Fenerbahçe formasından daha ala şike anıtı mı olurdu!

--- Sahaya çıkıldı... Ersun Yanal’ın bilgisayarına burun kıvıran Fenerbahçe’de yeni hedef şampiyonluğa Mart’ın ortasında ulaşmak idi. Nisan’da olunuyor ise... Mart’ta neden olunmasındı?
İlk sınav Süper Kupa’da Galatasaray’la idi. Fenerbahçe’nin “Ayı” lakaplı kalecisi Volkan Demirel penaltı kaçıran Galatasaraylı Melo’nun (sevinçten) üzerine atladı! Hızını alamayan Volkan, maçtan sonra İBB yetkililerine seslendi:
“Başıboş köpekleri itlaf edin... O işi de bana havale etmeyin!”
Daha o maçta görülmüştü ki; Türk futbolseverleri çok renkli bir 4. yıldız mücadelesi bekliyor idi!

--- Fenerbahçe-Trabzon maçları “normal bitebilsin diye” fikstür özenle ayarlandı. Böylece Trabzonspor ile Fenerbahçe’nin daha ligin başında oynamaları sağlandı. Trabzonsporlu taraftarlar “bu yolla” dizginlenmeye çalışıldı! Yoksa Trabzonsporlular iflah olmayacak gibi idi!

--- Sonu “Nisan’da şampiyonluk” olarak biten bir önceki sezonda olduğu gibi Fenerbahçe’nin yeni sezonda da hakemlerle arası çok iyi idi! Fenerbahçe’nin en centilmen futbolcularından biri olarak bilinen Gökhan Gönül, (penaltıyla alakası olmadığını çok iyi bilmesine rağmen) pozisyona penaltı çalan hakemin göğsünü sıvazlıyordu! Görülen o ki; “yeni Fenerbahçe’de” en centilmen futbolcu bile haram puana “Hayır” demiyor idi!

--- Birileri ısrarla “O iş kapandı” dese de, şike davası hala kapanmamıştı. Galiba Ünal Aysal “değiştirilmedikçe” kapanmayacaktı da! Nitekim Fenerbahçe; resmi internet sitesinden yaptığı açıklamalarda (Galatasaray’a ithafen) “Biz sizi değiştiririz” demekte beis görmüyordu! AKP nasılsa “Hükümetimiz” ilan edilmişti. Yoksa Dolmabahçe’de yapılan taktik toplantılar hayata mı geçirilmiş idi?

--- Galatasaray başkanı Ünal Aysal Fenerbahçe başkanı Aziz Yıldırım’ın “normal bir ülkede” asla sporun içinde olamayacağını ilan etmişti. Yetmemiş; kafaya koyduktan sonra herkesin Aziz Yıldırım’la aynı yoldan yürüyebileceğini göstermişti. Dekor hazırdı; çünkü o hafta Galatasaray-Fenerbahçe maçı vardı. Aysal; durduk yerde, ülkenin en iyi hakemini “şaibeli” ilan etmiş idi!

--- Hakem Cüneyt Çakır’ı daha ilk düdüğü çalmadan “şaibeli” ilan eden Galatasaray bu sözün karşılığı aldı. Çünkü Galatasaray Cüneyt Çakır’ın yönettiği bir Fenerbahçe (lig) maçını “ilk kez” kazanmıştı!
(Maç sonrası Cüneyt Çakır’a çamur atma işi bu kez Aziz Yıldırım’da idi. Çakır’ı “kötü hakem” olarak niteleyen Yıldırım’ın bu tavrının Kadıköy’deki rövanşa yönelik olduğunu futbolun içindeki herkes biliyordu. Çünkü Yıldırım o maçı da Cüneyt Çakır’ın yöneteceğini adı gibi biliyordu! Aziz Yıldırım “çalışmaya” daha o maç biter bitmez başlamış idi!)

--- Prandelli ile yoluna ağır aksak devam eden Galatasaray Sneijder’in “bir sağa bir sola” 2 füzesi ile Fenerbahçe maçını kazandı. O gollere çaresiz kalan Volkan Demirel’i mutlaka zor günler bekliyordu. O goller gösterdi ki; Volkan ya uçamıyordu... Ya da uçtuğu yerden kalkamıyordu!
Aysal’ın maçtan önce “şaibeli” ilan ettiği Cüneyt Çakır (ve arkadaşları) körün bile göreceği bir topa taç çalmayarak Fenerbahçe’nin 1 gol atmasına vesile oldular. Böylelikle ‘Alves atıldı diye’ Fenerliler; ‘taçtan gol yediler diye’ Galatasaraylılar ağlamaklı idi!

--- Türk futbolunda rezalet diz boyu olunca (o günlerde öldü diye) Süleyman Seba’nın adı lige verildi. Şikeydi, sportif terördü derken; bir de işin içine Passolig girince tribünler parmakla sayılacak kadar adama oynanmaya başlandı. Onca hay-huy arasında Fenerbahçe ile Galatasaray’ın (şampiyon olursa) 4. yıldıza ulaşıyor olması bile taraftarları stada döndüremiyor idi!

--- Olimpiyat Stadı’nda oynanan Beşiktaş-Fenerbahçe maçında kaptan Emre Belözoğlu Beşiktaş teknik direktörüne sinkaflı küfür ediyordu. Suç gayet aleni ortada olmasına rağmen Emre ceza almıyordu. O maçın gerginliği maçtan sonra yöneticilere bile sirayet ediyordu. Aziz Yıldırım belki de en stratejik hatasını o günlerde yapıyordu. Çünkü futboldan hiç anlamayanlar bile biliyordu ki; şayet Fenerbahçe hakemlerce itelenmeseydi daha ilk yarı sonunda yarıştan kopardı! Ama TFF böyle bir şeyi “asla” göze alamazdı. Onu da bırak; “sanki elle ayarlanmış gibi” işin içine Beşiktaş da katılmıştı! Bir sonraki maçını nerede oynayacağını bilemeyecek kadar “statsız” olan Beşiktaş, her çıktığı maçı kazanıyordu. Bu da (uzun yıllardan sonra ilk kez) Galatasaray, Fenerbahçe ve Beşiktaş’ı “at başı” bir yarışa sokuyordu. Hala neyin alışverişindeyse; Aziz Yıldırım Fikret Orman’a:
“O kupa hala müzendeyse bu benim sayemde! Ben yattım... Benim yönetici arkadaşlarım da yattı... Beşiktaşlı Serdal Adalı da yattı... Ama Serdal’ın başkanı neden hapiste yatmadı?” diyerek TFF Başkanı Yıldırım Demirören’e ateş ediyordu!
Aziz Yıldırım’ın “O neden hapiste yatmadı?” dediği Yıldırım Demirören “Fenerbahçesini kurtarmak için” bütün sülalesine küfür ettirmeyi göze almıştı. Fenerbahçe başkanının bunu bilmiyor olması imkansız idi!

--- Galatasaray’ın TT Arena’sında bir milli maç vardı. Kalede Volkan Demirel oynayacaktı. Volkan kaleci hocasıyla birlikte ısınmaya diye kaleye geçiyordu. Volkan o kalede Sneijder’den bir sağa bir sola 2 gol yemişti. O kaleyi de, bu stadı da sevmiyordu! Ama o ne? Milli maça gelmişti ama... Kendi taraftarları Volkan Demirel’e dayanamayacağı kadar ağır küfürler ediyordu! Volkan kaleye geçmekten vazgeçti; stadı da terk etti! Oysaki bırak küfürü... O statta, o kalede, yanına koca viski şişesi düşmüştü de; stadı terk etmek aklının ucundan bile geçmemişti! Kim bilir; belki Volkan o küfürlerden önce (3-4 gün evvel) asıl kendi stadındaki Brezilya maçındaki küfürlere bozulmuştu da; tepki göstermesi TT Arena’ya kalmıştı. Ama kulüp yetkilileri “ceza alırsın” diye uyarınca Emre Belözoğlu ile birlikte geri dönmüştü. Maç çıkışı tüm bu yaşananların gerginliğinden olsa gerek; Volkan ve Emre’yi koruyan Fenerbahçeli body-guard’lar foto muhabirlerini “öldüresiye” dövmüştü. O kadar ki; yerde tekmeleneni bile vardı. Volkan Demirel Fatih Terim’in de sahip çıkmasıyla ceza almadı. Ama o gün bugündür Türk polisi ayakta! Stadın tüm kamera kayıtlarından Volkan’a “koro halinde” küfür edenler aranıyor... Ama yok! Küfür işi sadece 1 kişinin üzerine kalmış durumda! Haliyle Galatasaraylılar statlarıyla gurur duyuyor... Çünkü öyle akustik bir statları var ki; tek 1 kişinin küfürü “koro halinde edilmiş gibi” gelebiliyor! Kim bilir; belki de Volkan Demirel’in ruh halindeydi sorun... Ruh hali dengeli bir adam penaltı kaçıran rakibinin üzerine neden atlasın ki! Volkan işareti daha sezon başında vermişti...Ama görmesi gerekenler görememiş idi!

--- Zorunlu oyuncu değişiklikleri gelmeye başladı! Galatasaray’da Ünal Aysal çıktı; yerine Duygun Yarsuvat girdi. TFF’nin MHK’sinde Zekeriya Alp çıktı; yerine (bizim İlyas abinin kardeşi) Yusuf Namoğlu girdi! Haa unutmadan... Prandelli çıkmış; yerine Akhisar Köftecisi Ramiz’de staj yapan Hamzaoğlu Hamza girmiş idi!

--- Oyuna yeni girenlerden Duygun Yarsuvat inanılmaz laflar ediyordu. Sanki o da Yıldırım Demirören gibi “Fenerbahçesini kurtarmaya” oynuyordu! Duygun başkan nedense (!) konuşmak için Yıldırım Demirören’in gazetesini seçiyordu. Duygun başkan oyuna girer girmez Galatasaray’a Maliye’den ağır bir ceza verilmiş. O ceza ile de Galatasaray’a “Saray’a geeel” çekilmiş idi!

--- Herkes el birliği etmiş; bi yandan da Aziz Yıldırım’ı o ilkel yöneticilik anlayışından çevirmeye çalışıyordu. “Sadece ben yaparım sanma... Senin yaptığını biz de yaparız! Hem de en alasını yaparız!” diyordu. O ara ligin 2. yarısı başlamış; Fenerbahçe-Trabzon ile oynayacaktı. MHK başkanı Yusuf Namoğlu maça hakem Bülent Yıldırım’ı atamış. Geçmişte oynanan 6 Trabzon-Fener maçından Trabzonspor’un 1 puan bile alamadığını gören İbrahim Hacıosmanoğlu telefona sarılmış:
“Hocam... Sana saygım sonsuz... Maça çık; maçını adam gibi yönet! Ama bu maçta da puan alamazsak çıranı yakarız!” demiş.
İşte o maçta da Trabzonspor; (Bülent Yıldırım’ın yönettiği bir Fener maçından) ilk kez puan almış! Ortada 3 puan varmış; Trabzon’a artı 1, Fenerbahçe’ye eksi 2 yazmış. Galiba ligin seyri; “o maçtan sonra” değişmeye başlamış!

--- Habur Mahkemesi gibi bir mahkeme kurulmuş! Teröristin ayağına giden hakim sormuş ya; “Yaptıklarından pişman mısın?”
Terörist cevap vermiş:
“Ne pişman olacağım? Gene olsun gene yaparım!” demiş.
Hakim pişkin pişkin:
“Pişmansın pişmansın... Ama bence bunun farkında değilsin!”
O mahkemede öyleymiş! Öylesi tarihte görülmemiş!
Bi önceki mahkeme karar veriyor:
“Kumpas yok; deliller sağlam!”
Ama buna rağmen Aziz Yıldırım’a “sırf Fenerbahçeli diye” yeniden yargılanma imkanı verilmiş.
Fenerbahçeli sabırsızlıkla o mahkemeyi beklemiş. Ama daha ilk duruşmada Aziz Yıldırım AKP’li bakanların ve daha tepedekilerin karıştıkları Türk siyaset tarihinin en büyük hırsızlığına da “kumpas” demiş; onlara arka çıkmaya oynamış... İşte o gün “en aptal Fenerli bile” işe uyanmış!
Avukat Köksal Bayraktar da hep “Şu tapeler olmasaydı davayı ne güzel kazanırdım” demiş.
O aralar bir genel seçim varmış. Bilerek davayı uzatmışlar; Fenerlilerin oyunu kapmaya oynamışlar. Tiyatronun kalan kısmını gelecek tarihlere bırakmışlar!

--- Hani o İsmail Kartal’ın imza töreni var ya... İşte o gün Aziz Yıldırım Ersun Yanal’a sallayacağım derken; Daum’undan Zico’suna, Mustafa Denizli’sinden Aykut Kocaman’ına, gelmiş geçmiş tüm Fenerbahçe hocalarına ağır hakaret etti; “Hoca mısınız siz ulan!” dedi. “Ben size o görevi lütfetmiş olmasam, siz o makamı hak edecek ne yaptınız?”
Elbette bu sözler Aziz Yıldırım’a kin duyanların listesini kabarttı! Çünkü o Ersun Yanal Trabzonspor’a gidip (hani İHO’nun hakeme telefon açtığı o meşhur maçta) Fener’in 2 puanına kan doğramıştı. İnsanlar haliyle diğer eski dostların Fener’e karşı ne yapacaklarını merak ediyordu.
Bunlardan biri de Konyaspor’un başındaki Aykut Kocaman’dı. 3 Temmuz’da Aziz Yıldırım’ın belki de en büyük yoldaşıydı. Ama “Hoca mısın lan sen?” aşağılanması onu da Fener’e karşı tetikledi. Fenerbahçe tüm lig tarihi boyunca en rahat Konyaspor’u yenmiştir. Ama o maçta Aykut Koacaman da Fener’den 2 puan çaldı!
İşte biraz da o 1 puanın verdiği moralle Konyalı taraftarlar sürekli “Şike yapsana... Aziz başkan şike yapsana...” diye bağırdı. Yalnız garip bir durum vardı. Konyasporlu taraftarların “şikeci” ilan ettikleri o takımın hocası (kendi kulübelerindeki) Aykut Kocaman idi! Konyasporlu taraftarlar “ettiğimiz laftan Aykut Kocaman alınır” diye zerre umursamıyordu!
Tıpkı geçen seneki Sivassporlular gibi!
O maçta da aynı tezahürat yapılmıştı ve bu yüzden Aziz Yıldırım isyan etmişti: “Nasıl yani Sivaslı? Ben sizi mi satın aldım?”
Sivas ilk “kader anı” idi; Konya da ikinci...
Elin ağzı torba değildi; herkes her şeyin farkında idi herkes lafını adamın “yüzüne yüzüne” vuruyor idi!
O tezahürat Aykut Kocaman’ı da kendi taraftarıyla yüz yüze getirdi: “Nasıl yani! Siz bana da ‘şikeci’ mi diyorsunuz?”
Aslında garip olan Aykut Kocaman’ın tavrı idi. Daha Fenerbahçe’de olduğu günlerde şike meselesiyle alakalı “Tamam; kabul ediyorum. Hız limitini biraz aşmışız. Radara biz yakalanmışız” dediği zaten ortadaydı. İşte o Aykut Kocaman’ın “Hız limitini biraz aşmışız” dediği şey CAS raporlarında tam 17 maçın 12’si!!!
Yani neredeyse Fenerbahçe’nin “aşırı hız yapmadığı” maçı yoktu!
“Şikede dünya rekoru” Aykut Kocaman ve Aziz Yıldırım’ın Fenerbahçe’sinde idi!

--- Sırada başka bir eski dost vardı; Roberto Carlos’lu Akhisar... Senelerce Fenerbahçe’de oynamasına rağmen giderken Carlos’un Fenerbahçe’ye 1 milyon dolar borç takmasını Aziz Yıldırım hiç affetmemişti. Bunu da fırsat bulduğu her yerde dillendiriyordu! İsmail Kartal’ın Fenerbahçe’ye hafif geldiği konuşuluyordu ve Roberto Carlos bile (!) onun yerine adı geçenlerdendi. Ama dost sanılan bu 2 kişi arasında ilginç bir husumet vardı. Fenerbahçe Akhisar’a 3 puan kaptırdı, rakip Galatasaray ise Akhisar’dan çok rahat 3 puan aldı. Şampiyonluk yarışları hep böyledir; hep “ummadık taş” baş yarar! Kader maçında Kuyt’un attığı golle Galatasaray’ı yenerek lige tutunsan da;  Akhisar’a kendi mabedinde yenilmek Fenerbahçe’ye şampiyonluk yolunda çok ağır bir darbe olmuştu!

--- Ersun Yanal, Aykut Kocaman ve Roberto Carlos... Bütün eski dostlar Aziz Yıldırım’a darbe üstüne darbe vurmuştu! Bu da haliyle Aziz Yıldırım’ı öfkeli ve çevresine güvensiz bir hale getirmişti. Bu gibi durumlarda en çok başvurduğu yöntemlere sarıldı; TEHDİT yöntemine!
Kendi takımının çok yaşlandığını, belki de sezon başındaki olaylar yüzünden “asla” takım olamadığını görüyordu. Bunun için de galibiyeti kendi futbolcusundan değil, MHK’nin hakeminden bekliyordu. O da gönül okşayarak olmuyordu! Sırf bu mesajı vermek için ayaküstü basın toplantısı ortamı hazırlayan Aziz Yıldırım hakemlere:
“Ayağınızı denk alın... (Fener aleyhinde hata yaparsanız) bu stada giremezsiniz. Hadi girdiniz. Ama ilk hatanızda ben taraftara engel olamam. Bu taraftar sizi parçalar!” diyordu. Bunlar hiçbir medeni Avrupa ülkesinde “edilemeyecek” laflardandı. Ama “Aziz Yıldırım’ın Fenerbahçe’sinde” çok sıradan bir hal almıştı. Aziz Yıldırım işte bu günlerde de kendi takımımı motive etmeye indim ayaklarına yatarak hakemlere de uğramaya başlamıştı! Cezaların biri bitiyor; diğeri başlıyordu. Ama ne ceza verirsen ver; Aziz Yıldırım şu girdiği kılıklardan, Fenerbahçe’yi düşürdüğü durumlardan utanmıyor idi!

--- Taraftar zaten ayağını kesmişti. Gelenler de takımın oynadığı futboldan hiç umutlu değildi. Ama geçen şampiyonluk gecesi taraftarlarına “paralı köpekler” deme cüreti gösteren Aziz Yıldırım, bu sefer de (kombine biletleri olmasına rağmen) çoluğuyla-çocuğuyla maça gelen Fenerlileri kapıdan evine göndermeye başladı! Bunun gerekçesi, o taraftarların GFB üyesi olmalarıydı. Yani onlar Aziz Yıldırım’ın gözünde “paralı köpek” idi!
Yalnız bu sezon şöyle bir şeye şahit olduk. Aynı saatlerde futbol takımı Bursaspor’a eleniyordu. Basketbol takımı ise stada 10 dakika bir mesafede Galatasaray’ı yeniyordu. Basketboldaki Galatasaray galibiyeti Fenerliyi kesmiyordu. Çünkü çok büyük yatırım yapılmış basketbol takımının Galatasaray’ı yenmesi beklenen bir şeydi. Ama evde Bursaspor’dan 3 gol yiyerek elenmek katlanılacak şey değildi. Lig hemen hemen gitmiş; bari kupadan elenilmeseydi! İşte o gece salondaki taraftarlar 2’ye bölündü. “GFB” denen taraftar grubu Aziz Yıldırım’ı istifaya davet ediyordu. Ama “Anadolu GFB” denen başka bir grup da istifa isteyen taraftarlara tepki gösteriyordu. Tamam; GFB kötü... Peki ya onların karşısına Anadolu GFB’yi kim dikiyordu? Onları kim finanse ediyordu? Daha da önemlisi... “Paralı köpekler” denen GFB’yi (geçmişte) “en çok kim” beslemişti? Sakın onlara “paralı köpekler” diyen kişi olmasın?

--- Garip pazarlıklar yapılıyordu. Galatasaray’a önce Maliye eliyle ağır bir ceza indiriliyor; sonra da camianın içinden ve basından bazı kişiler eliyle “Galatasaray seneye Avrupa’ya gidemeyecek!” gazlaması yapılıyordu. Bugün bu durumu konuşan var mı; yok! Ama o günlerde altyapısı böyle kurulan bir işten sonra Galatasaray’ın “saraya gitmesi” sağlandı. Öyle bir ziyaret ki; Galatasaray başkanı bile haberdar edil(e)memiş! Çünkü Galatasaray’ın 75 yaşındaki başkanı o saatte uyuyor imiş!
Rizeli Abdurrahim Albayrak “kaşla göz arasında” koskoca Galatasaray’ı Rizeli Cumhurbaşkanı’nın karşısına dikmiş. Ziyaret sonrasında da Albayrak “yalakalıkta” level atlamış:
“Yabancı futbolcularımız saraya o kadar hayran kaldı ki şu anda derin derin Türk vatandaşlığına geçmeyi planlıyor!”
Anlayacağınız; koskoca Galatasaray o günlerde çok ağır eleştiriler alan saray’ın AK’lanmasına alet edildi.
Fenerliye sor; “Orada başka pazarlıklar yapıldı” diyecektir.
Der; elin ağzı torba değil!
Dedirtme!

--- Yönetici anlamında Galatasaray’da “dram dolu” günler yaşanıyordu. Galatasaraylı; başkan Duygun Yarsuvat’ı mı, yoksa yönetici Abdürrahim Albayrak’ı mı zaptetsin; şaşırmıştı! Ama iyi olan bir şey de vardı. Yeni hoca Hamza Hamzaoğlu taraflı tarafsız herkesin gönlünde taht kuruyordu! Futbolcusu da onu sevince “kenetlenme” kolay oluyordu. Rakip takımın başkanı “alenen” TFF’nin hakemlerini tehdit ederken; o ısrarla efendi idi:
“Layık değilsek, helal değilse şampiyon olmayalım!” diyor idi!

--- Yaşlı Fenerbahçe takımı aynı sezon içinde 2. kez bir derbi maça daha “olmak ya da olmamak” parolasıyla çıkıyordu. Fenerbahçe (Galatasaray’ı olduğu gibi) Beşiktaş’ı da son dakikalarda gelen golle yenerek lige tutunuyordu. Haliyle maçın bu ortamda oynanması atmosferi geriyordu. Öyle gergin bir maçtı ki; Emenike kendisini yuhalayan Fenerbahçeliler yüzünden formasını çıkartarak sahadan kaçmak istedi! O görüntü (koca sezonda sadece 4 gol atabilen) Emenike ile Fenerbahçe taraftarı arasındaki bağların koptuğu maçtı.
Bir başka detay da;
Aziz Yıldırım tarafından terbiye edilmiş (!) Türk hakemleri göz göre göre eyyam yapıyordu! Yardımcı hakem kulaklıktan orta hakem Fırat Aydınus’a “Emenike’yi kural gereği atmalısın” diyordu. Aydınus da “Sen işine bak!” diyordu. Atması gerektiğini o da biliyordu. Ama baskıların etkisiyle olmalı; eli kırmızı kartına bir türlü gitmiyor idi!

--- Ligin ilk yarısında küfürleşen Emre ve Biliç; “o maçta da” küfürleşti! Emre bunu hep yapıyordu. Geçmişte de Kasımpaşa’nın efendilik timsali hocası Şota’ya “2 maçta da” küfür etmesi bilinen vukuatlardandı. Emre o maçta kabadayılıkta biraz daha aşama kaydetmişti. Soyunma odası tünelinde burun buruna geldiği Biliç’e:
“Anam avradım olsun burası İstanbul. Ayağını denk al” demiş idi!

--- Türk futbolunun bu kaotik hali milli takıma da “aynen” yansıyordu. O günlerde çok önemli bir Hollanda maçı vardı. Emre Belözoğlu nefreti öyle dalga dalga yayılıyordu ki; o milli maç öncesi Beşiktaşlı taraftarlar Fatih Terim’e “pankartlarla” mesaj yolluyordu. Maç, kader maçıydı. Şayet o Hollanda maçı yitirilirse, uzun zamandır ilk kez bir turnuvadan (daha ilk yarı maçları bittiğinde) elenmiş olacaktık. Ama buna rağmen Türkler:
“Maçı 1-0 kazanacak olsak da... O maçın tek golü Emre Belozoğlu’ndan gelse de; biz bu adamı milli takımda görmek istemiyoruz” diyorlardı.
O maç kaybedilmedi. Ama ülkede garipleşmeyen kimse kalmamıştı ki!
Milli takım hocası da o maçta alınan 1 puanın morali ve gücüyle Emre Belözoğlu ve Volkan Demirel’e saygı duyulmasını (adeta) emrediyordu!
Görülen o ki; Fatih Terim de olanları analiz edemiyordu. Oysaki daha birkaç ay önce kendi döneminde yaşanmıştı. Kasımpaşa kulübü; Emre ve Volkan kafile arasında yer alırsa, Kasımpaşa tesislerini milli takıma dahi yasaklayacaklarını söylemişti!
Bunu söyleyen kimdi?
O tesisin her kuruşunu Recep Tayyip Erdoğan’a borçlu olan Kasımpaşa!
Kulüpler yetmez olmuş; sırayı taraftarlar almıştı. Ama Terim ısrarla bu futbolculara saygı duyulmasını salık veriyordu. Oysaki Terim unutmuştu; saygı dediğin şey forma gibidir. Verilmez; alınır!
Volkan ve Emre futbol hayatlarının sonunda; ömürlerinin ise ortalarındaydı. Terim 2 futbolcusuna;
“Aferin size! İşte geldiğiniz nokta bu! İşte kendinizi getirdiğiniz nokta bu!” diye fırça atacağına...
Bu 2 uslanmaz adam için Türklerden saygı dileniyor idi!

--- 3 Temmuz bombasında patladığında çok kafadan çok ses çıktı. İlk günlerde Aziz Yıldırım haklı olduklarını, zamanla UEFA’nın “çatırdayacağını” söylüyordu. Bu süreçte Aziz Yıldırım’ın ağzından çıkan bir söz “ilk kez” gerçek oluyordu!
CAS gerekçeli kararlarından da anlıyorduk ki; bileti tam kesilemeyen bu iş yüzünden UEFA bile için için kaynıyordu!
Her yerde olduğu gibi; bütün 1 numaraları (Platini) 2 numaralar (Erzik) yönetiyordu. O Erzik’in geçmişte (ispat edilmesine rağmen) şikeyi hasıraltı ettiği, Malatyaspor’un düşmesine neden olduğu tüm Türklerce biliniyordu. Görülen o ki; bu iş de kapatılmaya, üstü örtülmeye çalışılıyordu. Ama çalınan minare o kadar büyüktü ki; kapatmaya kılıf yetmiyordu!
Belli ki UEFA’nın içinde 2 numaranın (Erzik) bu hallerinden rahatsız olan bir “3 numara” vardı! CAS Gerekçeli Kararları’ndaki “Geçmişte Fenerbahçe’nin 10’da 1’ini yapmayanlara daha ağır cezalar verildiği ortadayken, bu Türk takımını neden koruyorsunuz? Ne karşılığında koruyorsunuz?” soruları soruluyordu! Gelecek günlerde UEFA’yı gerçekten zor günler bekliyordu.
Ve nitekim; oldu da!
UEFA’yı “tek 1 Türk kalmayacak kadar” temizlediler!
Şenes Erzik artık UEFA’da değildi. FİFA’da bir süre daha kalacaktı ama... Orası da o kadar leş gibi kokuyordu ki! Rüşveti en çok alanların FİFA’cılar olduğu ortaya çıkıyor idi! FİFA başkanı rüşvetten dolayı koltuğundan kalkmak zorunda kalıyor idi!

--- Ve geldik kader anı’na! Daha geçen hafta kendi stadında Emre Belözoğlu beline kadar geldiği Biliç’e “Anam avradım olsun burası İstanbul!” demişti ya... İşte onun Trabzon versiyonu yaşandı!
Fenerbahçe; güle oynaya, 55 dakikada 5 attığı Rize deplasmanından dönüyordu. 1 saatlik yolculuktan sonra Trabzon’dan uçağa binilecekti. Ama o ne! Otobüsün şoförü kanlar içindeydi. “Taş” diyen vardı; “pompalı tüfek” diyen vardı. Görülen o ki; birisi “Anam avradım olsun burası Trabzon! Sizin orası İstanbul’sa... Burası da Trabzon!” diyordu.
Liglere 1 hafta “mecburi” ara verilmişti! Çünkü Fenerbahçe gene “ligden çekilmekten” bahsediyordu.
Ama kader işte...
Kader onlara “2 farklı gerekçeyle aynı tehdidi” ettirmişti; birisinde ölümden dönmüşlerdi... Diğerinde ise (gülmeyin;) penaltıları verilmemişti!
Olay büyük yankı getirdi elbette... Ama işin içinde şeytanlık arayanlar da yok değildi. Bu olayı yapanlar ve arkalarındaki güçler sırdı tabi... Ancak seçenekler belliydi:
1- Cahil, işsiz güçsüz, son yaşananlardan etkilenen bir Trabzonlu yapmıştı.
2- Seçime giderken Türkiye’yi kaosa sokmak isteyen ‘karanlık güçler’ yaptırmıştı.
3- Böyle bir olaydan en çok mağduriyet hikayesi üretecek olanlar yaptırmıştı.
Sonuçta...
“Sivas’ta penaltısı verilmediğinde bile” Fenerbahçe daha çok yaygara yapmıştı!
1 haftalık aradan sonra lige “kaldığı yerden” devam edildi. Başka ülkede olsa; (böyle bir gerekçeye) lig iptal olurdu!

--- Bu olay vesilesiyle verilen 1 hafta ara gelecekte şampiyonluğa oynayan bütün takımları derinden etkileyecekti. Çünkü havalar ısınıyordu ve o havada 3 günde bir maça çıkılacaktı. Mayıs gelmişti ama...
Sezona “Mart’ta şampiyonluk” parolasıyla giren Fenerbahçe hala şampiyon olamamıştı!
İşin kötüsü...
Bu ülkede Mayıs’lar hep Galatasaray’ın idi!
Sonuç olarak; (Trabzon deplasmanında kaybettikten sonra) Galatasaray kalesini bir daha gole kapattı. Çoğu son dakikalarda atılmış gollerle 1-0’lık “sidik zoru” galibiyetler hem Beşiktaşlı, hem de Fenerli futbolcuyu inanılmaz etkiliyordu.
Bu ülkede (Yıldırım Demirören TFF Başkanı iken) “maçın oynandığı gün ve saatten bile” nem kapan yöneticiler görmüştük. Güven seviyesi buralara inen bir insan hala TFF başkanı kalmakta ısrar eder mi? O etti! Geçmişte maçın oynanacağı gün ve saatinden huylanan insanlar; (hele bir de o ülkede şikenin cezası yoksa) birbirine güvenebilir mi?
Kalan 7 maçta “O kaleci bilerek elini çekti” diyen de oldu; “Sen kendi maçlarındaki tiyatroya bak” diyen de...
Sonuçta lig bitti!
Biraz değer kazansın diye Süleyman Seba’nın ismiyle desteklenen sezonu Galatasaray şampiyon bitirdi!
Fenerbahçe ve Beşiktaş’ı çok zor günler bekliyor idi!
Kopacak kellenin haddi-hesabı yok idi!

--- Her şey kötü olacak değil ya... Arada bu ülke insanının yüzünü güldürecek şeylerde yaşanıyordu.
Hani Galatasaray başkanı Ünal Aysal’ın “şaibeli”; Fenerbahçe başkanının da “kötü hakem” ilan ettiği Cüneyt Çakır var ya... İşte o adam gitti; Avrupa’da başka hakem kalmamış gibi (Barcelona-Juventus) Şampiyonlar Ligi finalini yönetti!
Sadece bu örnek bile Türk futbolunun nasıl “ruh hastası” adamların elinde, nasıl “ruh hastası” haline getirildiğini görmeye yeter de artar idi... Ama...
Kim o kadar “delikanlı” olacak idi!
Kim o kadar “g erçekçi”olacak idi!

--- Eskiden bu işler sahada olur; sahada kalır idi! Artık öyle günlere geldik ki; sahada olanı sahada bırakmıyoruz. Dışarıya taşıyoruz; Yalova feribotuna kadar taşıyoruz!
Maçı yok diye yanına Orhan Ak isimli eski Galatasaraylı futbolcuyu da alan Emre Belözoğlu arabalı vapurda Beşiktaş maçı için Manisa’ya giden taraftarlarla yumruklaşır. İşin içine Orhan Ak’ın silahı da girer! Ama neyse ki kullanması nasip olmaz. Şayet kullanılsa... Böyle bir şeyin hesabını kim verebilir idi!

--- Sezon başında İsmail Kartal’a imza attırırken Aziz Yıldırım ne diyordu?
“Başarı İsmail’in... Başarısızlık benim!”
Ama nasıl bir başarı ve başarısızlık anlayışı varsa Aziz Yıldırım’ın; başarısızlıkta “herkes” gidiyor; “bi tek o” gitmiyor!
Aziz Yıldırım takımdan çok ismin kafasını kopartacağının sinyalini vermişti. İcraata Volkan Demirel’le başlanmıştı. Volkan’a “Artık 1. kaleci değilsin. Kulübeyi kabul etmezsen dilediğin anda çekip gidebilirsin!” denmişti.
E Volkan’ın başına bu geliyorsa...
Diğerlerine neler gelmezdi!
Bileti kesilenler (şimdilik) İsmail Kartal, Dirk Kuyt, Egemen Korkmaz, Bekir İrtegün, Mert Günok ve Selçuk Şahin... Gidecekler de sırada!
Daha 6 ay önce “Fener’den başka takımda top oynamam” diyen Erkan Zengin’i bile Trabzon’un elinden alamayan; çok para harcıyor diye “gömü bulmakla” itham eden Fenerbahçe, 6 ay sonra (Bekir ve Egemen’den fazla oynayacağı muamma olan bir stopere) yaklaşık 70 trilyon bağladı!
Ondan da önce; lig biter bitmez Fenerbahçe Kongresi vardı. O kongrede “son kez” başkan adayı olduğunu söyleyen Aziz Yıldırım mahkeme kararı lehte de çıksa alayhte de çıksa görevden ayrılacağını açıkladı. Yerine Ali Koç’u “varis” gösterdi.
Baştan beri bi dünya olay anlatıyoruz. Bu tabloya dur demesi gerekenler Fenerbahçeliler... Ama onlar da durumdan hoşnut gibi; elini kıpırdatmıyor!
Eskiden “Bize kumpas kurdular” yalanlarıyla bir kongreye gitmişlerdi. O kongrede 10 bin kişiden 7500’ü Aziz Yıldırım’dan yana oy kullandı.
Köprünün altından bi dünya su aktı. Yaşanan onca şey birçok insanın gözünü açtı. Lig biter bitmez Fenerbahçe gene kongreye gitti... Sonuç:
Aziz Yıldırım 5500
Diğer aday 2500
Yani Fenerbahçe asla değişmiyor!
Fenerbahçe değişmeyi bırak;
Değişmeye bile yeltenmiyor!
Kurtulmaya bile yeltenmiyor!

--- Ve sonra bomba patladı!
“Galatasaraylı Emre” iken Fenerbahçe’ye gitmek zorunda kalan...
O günden sonra da (biraz da şartlar gereği) hep olayların içinde olan...
Bu vasfıyla da (Volkan Demirel’le birlikte) Aziz Yıldırım’ın sahadaki tezahürü olarak görülen, daha da ağırı; Aziz Yıldırım’ın “tetikçisi” gibi görülen Emre Belözoğlu’na yeni kontrat teklif edilmedi!
Ama hep böyle değil midir?
Sen kendini kullandırırsan...
Seni bi güzel kullanırlar!
İşin bitince de...
Kullanılmış mendil gibi bi kenara atarlar!
Gördük ki;
Fenerbahçe’de “kukla oynatıcı” hep aynı imiş...
Sadece “kuklalar” yer değiştiriyor imiş!
3 Temmuz’da “Cemaat Fenerbahçe’yi ele geçirmeye çalışıyor” diye ortaya bir laf atılmış ama...
Görülen o ki;
Fenerbahçe (yaklaşık 20 sene önce) zaten ele geçirilmiş!
Şimdi kurtar kurtarabilirsen!
Fenerbahçe sanki (rahmetli) Semih Bayülken’in ah’ını almış!
20 sene önce kulüpte yaşanan tüm kargaşa ona ve onun grupçuluğuna bağlanırdı.
Ama var ya;
Fenerbahçe asıl o zaman Cumhuriyetmiş!
Çünkü o zaman Fenerbahçeliyim diyen herkesin Fenerbahçe üzerine edecek lafı varmış.
Şimdi öyle mi?
Şimdi o istemediği zaman, Aziz Yıldırım istemediği zaman Fenerbahçe’ye başkan olmayı hayal bile edemiyorsun!

--- Sonra “bi bomba daha” patlar.
2000’lerin başında Dünya Kupası’ndan 3. dönebilen Türkiye; futbolda o kadar geriye gider ki; artık Faroe Adaları’yla aynı torbalara düşer; 4. torbalara!
6 takımlı gruplarda ilk 3’e giremeyen Türkiye...
Bundan sonra kuralara 4. torbadan girecek!
İşte Türk futbolunu getirdikleri yer burası.
“Fenerbahçeliler” değişmiyor da...
“Diğer Türkler” çok mu farklı sanki!
Onlar da daha 1 hafta önce seçime gitti.
Futbolumuz güya siyasetten bağımsız...
Ama bütün her yer “Belediyespor” dolmuş!
Haliyle futbolu “siyasetten” ve “karanlık adamlardan” kurtaramıyorsun!
Tıpkı Fenerbahçe’de olduğu gibi; (en tepedekinden onay almadıktan sonra) TFF başkanlığına aday dahi olamıyorsun!
Öyle bir hale geldik ki;
Kupası şikeyle çalınmış Trabzonspor bile bu oluşuma oy veriyor!
Kaça?
Söylendiğine göre 23 trilyona!
Para öyle tatlı ki;
Kimisi parayla hizaya getiriliyor; kimisi de “parasızlıkla” imtihan ediliyor!
Sonuç;
300’e yakın TFF delegesi oy kullanmış... 4-5 tanesi hariç hepsi “bu kirli düzene” evet demiş.
Türk futbolunu 4. torbalara düşürenler; azıcık başarılı olsalar, kim bilir kaç oy alırmış!
Tabi ki bir ülkede olanların hepsi “siyasetle” alakalı...
Siyasetin neyse...
Kalan her şeyin de o’dur; o kadardır!
30 yıl önce Cumhurbaşkanı’nın ağzından “benim memurum işini bilir” denen Türkler...
Şimdi en tepedeki Cumhurbaşkanı’na “hırsız” diyor!
Bunlar ülkenin 5 vakit namaz kılanı...
Siz bunları az dindarını...
Sadece Cuma’ya ya da Bayram namazına gidecek kadar dindar olanını düşünemiyor musunuz?
Olan bitenin özeti budur!

Şimdi “bir Temmuzluk kadar” futbola (!) ara verelim.
Temmuz sonu itibariyle gene “futbol konuşmaya” devam ederiz!
Tıpkı bu konuştuklarımız gibi!