17 Ağustos 2014 Pazar

BİR MERCEDES REKLAMI DER Kİ!

Bir Mercedes reklamı der ki:
-------------------------------------------------------
Sprinter okul servisinde, bir çocuk "Sıkıştım!" diyorsa;
WC’yi kastediyordur, kapıyı değil!

------------------------------------------------------

Şükrü Ergün geçen gün konuşmuş...
"“Herkes gibi bizim de içimiz yandı. Ancak bazı kesimlerin söylediği gibi kapının kaldırılması gündemde yok. Trafik kazası oldu diye yol kapatılır mı? Olayla ilgili araştırmalar yapılıyor. Herkesin içi rahat olsun. İhmal varsa her şey ortaya çıkacaktır.”

Bunu söyleyen Galatasaray yöneticisinin "daha aklı başında, daha mantıklı" konuşması lazım.
Sen kulüp olarak "böyle ilkel bir ayıbı" ortadan kaldırmamışsın...
Bir de:
"Trafik kazası oldu diye yol kapatılır mı?" diye ahkam kesiyorsun!
O soruyu tersten de sorduk oysa ki...

Dedik ki:
"Ünal Aysal Sabah gazetesini ziyarete gitti... Ama kader bu ya; daha x ray kapısında elektriğe çarpılarak 'çırpına çırpına' can verdi. Bunu 'Allah'ın takdiri' mi sayarsınız... Yoksa başkanınızın böyle ilkel bir şekilde can vermesinin bedelini mi ödetirsiniz?"

Oysa ki Şükrü Ergün Erkan'a ilk müdahalenin yapıldığı yere dikkat etse; o sırada bir araba altında kalmalarının da çok büyük bir mucize olmadığını görecek!
O kapı Şükrü Ergün'ün dediği gibi kapanmazsa hiç kimse merak etmesin, bundan sonra kimse "Erkan gibi" ölmeyecek...
Ama bu sefer de "trafik kazasından" biri gidecek!
Şükrü Ergün o zaman ne diyecek?
"Hayırlısıyla trafik kazasından ölüme de sebebiyet verdik... Artık bu kapıyı yasaklamanın, yok saymanın zamanı gelmiş!"
Bu mudur?

Sayın Ergün...
Bugün aramızda olması gereken gencecik bir kardeşimiz der ki:
"Şayet bir Galatasaray muhabiri Galatasaray tesislerine girerken
'Sıkıştım' diyorsa...
O kesinlikle
'kapıyı'
kastediyordur...
Tuvaleti değil!"


O tesislerde "sorunsuz giriş yapılabilecek" bin tane seçenek var.
Ukalalığı bırakın; o kapıyı kapatın!
Henüz yol yakınken...
Başka ölümler olmamışken! 

14 Ağustos 2014 Perşembe

NEVZAT DURSUN SEBA GİTSİN!


------------------------------------------------------------------
Hürriyet Spor ‏@HurriyetSpor  
#SüleymanSeba'nın adı üniversiteye verilecek http://www.hurriyet.com.tr/spor/futbol/27002550.asp …
-------------------------------------------------------------------

Yalakalar başladı...
Yalakalar iş başında...
Yalakalar sazı eline aldılar!

Mevzu; yukarda okuduğunuz gibi.
Bugün artık aramızda yok ya;
Herkes Süleyman Seba'nın adını kullanarak medyatik olma derdinde!
Bundan nasıl bu kadar emin konuşabiliyorum?
Çünkü Süleyman Seba'ya "yaşarken" ne kadar kıymet verdiler; o kısmı biliyorum!

Lafı uzatmıyorum.
Bakmayın bugün herkes;
"Aman başkanım, canım başkanım. Sen ne muhterem insandın başkanım" pozlarında ya...
Beşiktaşlı Süleyman Seba'yı "yaşarken" (!) 2 defa öldürdü!
Belki daha fazladır da;
Ben...
En az 2 kere;
"Çok pis" öldürdüklerine şahidim!

Bugün o yere göğe sığdırılamayan...
Af edersiniz ama; "peygamber muamelesi" yapılan Seba Beşiktaş'tan nasıl ayrıldı:
1- Küfürlerle...
2- "Ahmet Dursun Seba gitsin" tezahüratlarıyla.
Onun için herkes "tiyatro"yu bıraksın!
Timsah gözyaşlarını bıraksın!
Zaman içinde her şey o kadar kirlendi ki;
Süleyman Seba "elini bile kıpırdatmadan" ilah oldu!
Süleyman Seba hep büyürken...
Ona o muameleyi reva gören Beşiktaşlının; bi daha iki yakası bir araya hiç gelmedi!

"Beşiktaş ve Beşiktaşlı Süleyman Seba'yı 2 kere öldürdü" diye söze başlamıştık.
Bu birincisi...
Ya ikincisi ne zamandı?
Bugün Ümraniye'ye gidin...
Tesislerin adı Nevzat Demir Tesisleri'dir!
Kimdir Nevzat Demir?
Camiaya yakın, ara ara yönetimlere girmesi konuşulan (girdi mi, hatırlamıyorum) biriydi.
Peki o tesislere "adının verilmesini gerektirecek" ne yapmıştı?
Hiç!
Daha doğrusu; tesislerin inşaatı devam ederken, kulüp paraya sıkıştığı için 1-2 milyon dolar vermiş!
"Az mı?" derseniz...
O tesislerin; "kimin hayali" olduğuna bakın derim!
O tesis arazisinin "kimin sayesinde" Beşiktaş'a devredildiğine bakın derim!

O tesisler;
Süleyman Seba'nın "en büyük hayali" idi!
Ama buna rağmen; onun değil de...
Nevzat Demir gibi; (Süleyman Seba'nın yanında solda sıfır olabilecek) bir adamın ismi verildiğinde, o koca çınar zaten yaşarken devrilmişti!
Anlatabildim mi...
Beşiktaşlı biraderim!

12 Ağustos 2014 Salı

O KASET FENERBAHÇE'NİN "SUSURLUK'U"DUR!


Bi kere önce şunun adını koyalım.
Şike davasında devletine polisine;
"Beni neden takip ediyorsun? Hangi hakla, hangi yasayla takip ediyorsun" diyenler; kendi kulüp içi işlerini "yasadışı teknik takiplerle" (!) yürütüyormuş.
Sizi bilmem de...
Benim için "olanın-bitenin" tam ifadesi budur!
Fenerbahçe soyunma odasından Ersun Yanal'ın konuşmalarının "kayda alınması" ve "medyaya sızdırılması" (bence) öyle büyük bir skandaldır ki, bunun artçı sarsıntılarını gelecek yıllarda bile hissedeceğiz; göreceksiniz!
O ses kaydını sızdıranlar;
(Akılları sıra) Ersun Yanal'ı "Fenerbahçe'ye küfür eden gamsız bir adammış gibi" göstermeye çalışıyorlar.
O konuşmanın içeriğinde ne olursa olsun...
Fenerbahçeli'yi korkutması gereken asıl dram;
O konuşmanın internete sızması...
(Ve ondan da kötüsü;)
O konuşmanın, "kayda alınmaya ihtiyaç duyulması"dır!

Bu; şunu ispat eder.
Takımın içinde Aziz Yıldırım'ın "kuşları" vardır!
O kuşlar; takım içinde "olanı biteni" zaten ona taşımaktadır.
Ancak; bazen olanı biteni "sözlü olarak" taşımaları yetmiyor; "ses kaydı" ile içeride yaşanmışı başkana "aynen" aktarma ihtiyacı duymuşlar!
Sorarım size...
Böyle bir spor kulübü olabilir mi?
Bu durum; "başka takımda da olsa" çok büyük skandaldır...
Ama;
Her yerde olsa da...
Fenerbahçe'de olmamalıydı!

Çünkü...
3 Temmuz 2011'den bu yana devletin polisine, hakimine, savcısına çamur üstüne atan;
"(Hakim'e;) Ben senin arkadaşınım... Beni takip ettiğini bana neden söylemiyorsun?" diyebilen bir başkanın olduğu camiada; (kulüp içi işlerin) "yasadışı teknik takiplerle" yürütüldüğü İSPAT OLUNMUŞTUR!
Evet...
Yanlış okumuyorsunuz!
Fenerbahçe Kulübü; "yasadışı teknik takiplerle, ses kayıtlarıyla" idare oluyormuş!
Bu; "dram ötesi, içler acısı" bir durumdur!
Aziz Yıldırım'ın bugünkü imza töreninde masayı İsmail Kartal'a bırakarak "kaçması"; o ses kayıtlarıyla ilgili gelecek sorulara söyleyebilecek bir şeyi olmamasındandır!
O ses kayıtlarını sızdırarak (akılları sıra) Ersun Yanal'ı taraftarın gözünde bitireceklerini sananlar; nasıl tarihi bir hata yaptıklarına "hemen" uyanmışlar...
Ve çok güvendikleri bir gazeteci aracılığıyla "o kaseti unutturmayı amaçlamış bir röportajı" piyasaya sürmüşler.
Onda da başkan eski hocaya ithafen:
"Ersun Yanal takımın idman saatlerini orospulara göre ayarlıyordu!"  diyor

Röportajda dilin kantarı (büyük ihtimalle bilerek) öyle kaçırılmış ki...
Herkes o röportajı konuşurken adeta "ses kaydının sızdırılması skandalı" unutulsun istenmiş!
Ama...
Buna rağmen durum aynen şudur:
O şemsiye; gireceği yeri bulmuştur ve...
Oraya girmiş şemsiye bi daha açılmaz!
Fenerli biraderlerimize bunu bi hatırlatalım dedik.
Konuştukça...
Kıvrandıça...
Daha çok batacaksınız!
Son bi detayı daha yazmadan edemeyeceğim.
Bugün ülkenin başına bela olmuş, "karakter olarak" birbirine çok benzeyen 2 insan var...
İkisinin de sorunu aynı...
Çünkü ikisi de iktidar sarhoşu, güç sarhoşu!
O yüzden iflah olmuyorlar, asla yola ve "kanuna" gelmiyorlar!
Biri RTE, diğeri AY, bu iki adam...
Bugüne kadar öyle benzer taraflarını gördük ki; şu ses kaydı meselesi bana "başka bir benzerliği" daha hatırlattı.

Hatırlıyor musunuz;
Adamın biri (!) zamanın birinde "film montajı" yapıyordu.
O montajdan sonra;
"Deniz Bu Yaşta Hala Nasıl (İp) atlıyor?" konulu bir film ortaya çıkıyordu!
Filmin yönetmeni (!); içeridekileri nasıl uyarıyordu:
"Gözlüklerimi getirin... Kapıyı da kapatın, içeriye kimse girmesin!"
Çünkü montajı yapılan filmi "kumpasçısından başka" kimse bilmemeliydi!

Bi tarafta o film...
Bu tarafta da "teknik direktörünün soyunma odası konuşmasını" ses kaydına aldıran Fenerbahçe Başkanı!
Ses kaydını dinledim...
Ersun Yanal konuşuyor, çok net...
Ama konuşmayı (yabancılara) tercüme eden tercümanın sesi 'uzaktan' geliyor!
Yani bu da demektir ki;
O ses kaydını yapan adam, Ersun Yanal'a "tercümandan da yakın" olan bir adam!
O yüzden; ben hemen, "değişen yönetimlerin değişmeyen yardımcılarına", "değişen yönetimlerin değişmez elemanlarına" bakıyorum!
İsmail Kartal, Volkan Demirel, Emre Belözoğlu, Selçuk Şahin ve Gökhan Gönül gibi isimler zaten Aziz Yıldırım'a yakınlıklarıyla bilinen isimler.
Bu ses kaydı; okları mecburen onların üzerine çeviriyor.
Saha sonuçları iyi olursa...
Ayakları hep düz basarsa pek sorun olmaz ama...
Şayet işler iyi gitmezse;
Fenerbahçe Stadı'na gelen 52 bin kişi bu isimleri epey "saygıyla" (!) yad edecektir...

Kim ne derse desin...
Bu ses kaydının ortaya çıkması;
Türkiye'nin bi dönem "Susurluk kazasıyla" güne uyanması kadar önemlidir!
Göreceksiniz...
Ersun Yanal'ı taraftar gözünde bitirmeye oynayanlar, çok önemli bir hesap hatasıyla kendi ayaklarına sıkmışlardır!
Bakmayın lafın gelişi "ayak" diyorum ama...
O kurşunu sıktıkları bölge "kendi kafaları bile" olabilir!
Bunu yaşayarak göreceğiz!

11 Ağustos 2014 Pazartesi

TAKIMI SEN Mİ ŞAMPİYON YAPTIN... YOKSA BEN Mİ?



Galatasaray Stats @CimbomStatistic 
Aziz Yıldırım: "Geçen sezon ki şampiyonlukta Ersun'un etkisi yok. Galatasaray o kadar kötü olmasaydı şampiyon olamazdık." (Milliyet)


Aziz Yıldırım'ın sıkıntısı neymiş; yavaş yavaş ortaya çıkıyor!
Vakt-i zamanında Mustafa Denizli'ye;
"Takımı sen mi şampiyon yaptın, yoksa ben mi?" demişti ya...
Bu da onun gibi bi durum!
Aynı lafı "halk içinde" Ersun Yanal'a da söyleyemeyecek diye ödü patlıyor!

Çokça yazdık...
Öyle bir derdi olmasaydı;

Daha Nisan'da (!) takımı şampiyon olmuş bir hocaya mukavele önermeyerek; (amiyane tabirle) ona "köpek muamelesi" yapabilir miydi?
Ama yaptı!
Yaptıysa da; "bi bildiği" vardı!
O bildiğinin adı da;
Sivas maçından sonra Mahmut Uslu önderliğindeki 3 yöneticinin "Ligden çekiliyoruz tiyatrosu"nun olduğunu çok net bilmesi!
Bakmayın laflarının arasında "Galatasaray çok kötüydü" deyişine...
Onun Ersun Yanal'a demek istediği:
"Biz o tarihi tiyatroyu (!) oynamasaydık, iş sana kalsaydı şampiyonluğu çoook beklerdik!"

Yavaş yavaş...
Açık açık; onu da demeye başladı!
Gerçeklerin böyle günü geldiği zaman ortaya çıkma huyu vardır.
Çıkacaklar....
Daha yeni başladılar! 

10 Ağustos 2014 Pazar

DEVEYE DİKEN... SOMA'LIYA DA "KENDİSİNİ TEKMELEYEN" İYİ GELİYORMUŞ!


ŞİMDİ BU TABLOYA "SALAK GİBİ" İNANALIM...
ÖYLE Mİ?

--------------------------------------------------------------------
Soma İlçesi (Açılan Sandık Oranı: %99.59)
Ekmeleddin Mehmet İhsanoğlu 31.259 %50.14
Recep Tayyip Erdoğan 29.484 %47.28
Selahattin Demirtaş 1.602 %2.56
---------------------------------------------------------------------
Her tarafı bırakın arkadaş!
Yok liderlerin doğduğu şehirleri, milletvekili olduğu şehirleri...
Hepsini bi yana bırakın!
Bakmayın 301 kişinin "resmi olarak" açıklanmasına...
Soma'daki o maden kazasında en az 1000 kişi öldü!
Aradan ne kadar geçti ki?
Henüz yaralar bile sarılmadı!
O Soma'lılar bugün sandığa gitmiş ve...
Ölümüne yol açtığı yetmemiş gibi;
Kendisini tekmeleyen, tokatlayan Recep Tayyip Erdoğan'a tam 29. 484 oy mu vermiş!
Şayet 'sahiden' verdiyse;
"O Soma'lının şerefini!!!" diyorum; en hafif tabirle!
O zaman kimse kızmasın birader:
Deveye diken...
Soma'lıya da "onu tekmeleyen" iyi geliyormuş!

Yalan kardeşim bu sonuçlar...
Koskoca bir yalan!
Şöyle basit bakın olaya...
Siz Amerika'sınız...
Bu bölge üzerinde "çok derin" planlarınız var...
Sırf o planları "günü gelince sahneye koymak için" (en az 35 yıldır) Türkiye'de bu AKP'li ve Cemaatçileri YETİŞTİRİYORSUNUZ!
Hem de nasıl yetiştiriyorsunuz?
Saksıda çiçek büyütür gibi!
Her uyandığınızda merakla ondaki gelişmeyi gözlemlemişsiniz...
Başına bi şey gelmesin diye dualar etmişsiniz!
O zaman onlardan kolay kolay vazgeçer misiniz?

Ülkede son 15 yılda olana bitene bakın...
Silahlı, tanklı-toplu tüfekli bir savaşın içinde değiliz.
Çünkü böyle bir şeye gerek bile bırakmadılar!
Milli ordumuza "bu dindarlar (!) eliyle" kumpas kurdular ve bütün generalleri "esir" aldılar.
Neden?
Çünkü bölgede "büyük bir Holywood filmi" çekilecekti!
Senaryo büyüktü!
Senaryo, "İkiz Kulelere uçaklar çakılmaya başlandığında" uygulamaya konmuştu!
Bizim bölgemizde çekilecek sahneler için de Türk ordusu "devre dışı" kalmalıydı.
Çünkü büyük filme "taş koymaları" istenmiyordu!
Her şey tıkır tıkır işliyor aslında...
Bazen sana "One Minute" diye "başka türlü bir tiyatro" sergilediler ki;
"Kim kimden yana, kim kime çalışıyor, aklın karışsın" istendi.
Sonra da...
Obama beyefendi, "bizim beyefendiye" küsmüş gibi yaptılar!
Bu küsme tiyatrosu o zamanlarda da aklıma hiç yatmamıştı.
Çünkü bu adamların (yani AKP ve Cemaatçilerin); "35 yıldır bir saksıda çiçek özeniyle YETİŞTİRİLDİĞİNİ" biliyordum.
Hem bi yandan "Amerika'yla ortaklık bitti" gibi yapıldı...
Hem de;
Her seçim öncesinde de "kaç oy oranıyla kazanmaları gerekiyorsa" o oyla kazandılar ki;
(Bir taşla 2 kuş vurarak;) TÜRK HALKININ PSİKOLOJİSİ İLE DE OYNADILAR!

Şu gerçeği kesin olarak aklınızın bir köşesine yazın!
Bu ülkede;
Şu "AKP ve Cemaat tayfası" kadar "iktidar hırsıyla" yanıp tutuşan...
35 yıldır bu amaç uğruna yetiştirilen...
Sonunda iktidara taşınan ve iktidarın nimetleriyle tanıştırılan başka bir "büyük grup" yoktur!
O yüzden de;
Amerika'ya "onlar kadar gönülden taşeronluk edecek" başka insan toplulukları da yoktur.
O yüzden "illüzyon" ve "tiyatro"ya başka versiyonlarıyla devam ediyoruz!
A.B.D'nin, ülkemizdeki bu "dejenere olmuş yeni tip dindarlarla" (!) işi bitmedi; bitmez.
Daha uzun yıllar bitmez!
Çünkü onların yetişip bugünlere gelmesinde "büyük emeği" var!
Hepsini bırakın...
Sadece şu Soma'dan gelen tabloya bakın!
Eğer bu tablo "sahiden" doğruysa...
Bu ülke çoktan batmıştır!
Pardon...
Batmamış...
Bitmiş!
Herkes kendine yaşayacak başka bir ülke arasın!
Bu ülke çoktan bitmiş;
Okey'e dönüyor! 

DÜZEN DEĞİŞMİYORSA... HIRSIZ SİZİ HEP DÜZER!

Herkes bir endişe içinde!
"Okullar bomboş" diyorlar panik halinde!
Neden?
Çünkü yaz'ın göbeğindeyiz...
Millet tatilde!
Zaten öyle olmasını istedikleri için Cumhurbaşkanlığı seçimini bu tarihe koyuyorlar!

Ama sıkıntının asıl büyüğü de bu!

2014 Türkiye'sindeyiz...
Bilgisayar çağındayız...
Ama Türk insanının;
Seçim günü, "o gün neredeyse oy'unu orada kullanabileceği" bir sistemi hala yok!
Bankadan para çekmek için illa ki mahallendeki bankamatik civarında mı olmalısın?
Paranı İstanbul'daki mahallende çekebiliyorsun da...
İstanbul dışındaki yazlığının oralarda çekemiyor musun?

O zaman oy kullanmak için neden "yaşadığın yerde" olmak zorunda kalıyorsun?
Çünkü seni "mankafa" adamlar yönetiyor...
Çünkü bu ülke, "vatandaşından en az 400 yıl gerideki" kafalar tarafından yönetiliyor!
Bankacılıkta sonuna kadar güvenebildiğin "bilgisayar"a...
Seçim günü sırtını dayayamıyorsun!

Bankamatik kartı gibi bir "seçmen kartı" arkadaş!
"Sadece 1 kez kullanabileceğin"; bankamatik kartı gibi bir kart!
Sonra da; oy'unu o an nerde bulunuyorsan, orda kullan!
"Ne değişecek ki" dersen, gene kullanma!
Gene rahatını bozup kıçını kaldırma!
Ama Türkiye için böyle "hayati" bir seçim olacak...
İnsanlar da tatillerinden olmaya kıyamayacak!
Bu işleri çözmek kolay...
Kolay da kim yapacak!
İlkokulda çocuklara bilgisayar dağıtmakla övünen...
Ama youtube ve twitter'ı yasaklayan kafalar mı?

Hadi canım sen de!

Onlar vatandaşın "koyun olanını" sever...
Vatandaş koyun olsun, koyun kalsın ki...
Onların hırsızlıkları hiç yakalanmasın! 

ANNENİZE KÜFÜR ETTİRMEKTEN ZEVK Mİ ALIYORSUNUZ?

Mesele...
Şu linkteki görüntüler:
http://amkspor.com/2014/08/10/eyvah-dusuyorumda-cildirtan-soru-337350/

Bu meseleye elbetteki "sokaktaki taraftar gibi" bakmam...
Ben buradaki espriyi anlarım da...
Ben;
"Metin Oktay'dan sonra en büyük Galatasaraylı futbolcu" olduğuna (adım kadar emin olduğum) Arda Turan'a bile (gitti diye) Galatasaraylıların "nefretini" (!) gördükten sonra...
(Bana sorsalar) bu tip bir soru işine hiç girmezdim!
Çünkü taraftarlar bu konuda çok hassas!
Artık "en küçük bir espriye bile" tahammülleri yok!
Yapılıyorsa da, "rakibe de yapılabilmesini" istiyorlar!

Geçmişte örneklerini gördük; bu tip espriler sonrasında taraftar baskısı bazı kanallarda dizi yayınlarının bitmesine bile neden oldu.
Yani bilinmeyen, "test edilmeyen" bir şey değil!
Bu soruyu hazırlayan kafalar bunu bilmez mi;
Bilirler...
Ama bazen hem "analarına küfür ettirmeye"...
Hem de bu sayede "kötü olan reytinglerini yükseltmeye" oynarlar!

Fenerliler Galatasaraylıyı
"Cincon" diye (aklınca) kızdırmaya oynar da...
Galatasaraylının da Fenerliyi kızdırdığı espriler vardır.
P..... K.......
mesela ki;
Söz "ayniyle" bir Fenerbahçe başkanına aittir!
Ş..... İ......
vardır bir de;
"Hem UEFA'dan hem de CAS'tan onaylı"dır!
Mehmet Ali Erbil ve ekibinden; (dün geceden) sonra Galatasaraylılar da aynı tarz bir soruyu "Fenerliler için" bekler!
Yapabiliyorlarsa...
Yani Star'ın patronu "Damat" Ferit (Şahenk) buna izin verirse;
Galatasaraylılar da onların "her iki tarafa da aynı uzaklıkta olduklarının ispatını" ister!

Yoksa iş...
"Fenerli" patronun kanalından Galatasaray'a ve Galatasaraylıya "hakaret"e girer!
Yap(a)mıyorlarsa...
Kimse kusura bakmasın;

O zaman Mehmet Ali Erbil ve ekibi "analarına küfür ettirmeye" oynamıştır!

Spor yorumcuları arasında da "reyting kaygısından" bu yolu kullanan var. 

Önce analarına küfür ettirmeye oynarlar;
Sonra da amaçlarına ulaşınca:
"Bunlar alçakça benim anama küfrediyorlar" diye ağlarlar!


Ettirmeyin arkadaş!

Ananıza-bacınıza küfür ettirmeye oynamayın ki;
Etmesinler! 

5 Ağustos 2014 Salı

CEVAP BEKLEYEN SORULARA "UZMANINDAN" CEVAPLAR!

Önce yukarıdaki habere bir göz atmanızı istiyorum. Sonra kalanına burada "belgeleriyle" devam edelim.
Aşağıdaki kapı Erkan'ımızın canını alan "yüksek güvenlikli" (!) Anti Terör kapısı. Çabuk ve hızlı kapandığı için elçilik ve konsolosluk gibi yüksek güvenlik gerektiren yerlerde bu tarz kapılar kullanılırmış!




Haberin sonundaki "Cevap bekleyen sorular?" bölümü Hürriyet'e, ya da bizim Adem'e mi (Kabayel), yoksa Oda tv'ye mi ait; bilemiyorum.

O sorular şöyle:
1- O kapı yaklaşık 5 ton ağırlığında. Modeli “Anti Terör Kapısı”. Bu kapıyla, Florya’da kimi, kimden koruyorlar?
2- Basına açık idmanlarda neden bu kapı sonuna kadar açık olmuyor?
3- Sürekli basın mensuplarının kullandığı bu kapıyı futbolcular ve yöneticiler neden kullanmıyor?”


Yukarıdaki fotoğrafta o kapının eski halini görüyorsunuz! Böyle kalsa Erkan Koyuncu güvenlikçiye sesini duyurmak için kafasını kapı arasına sokmak zorunda kalmayacaktı!
1. Cevap bekleyen soru:
"Bu kapıyla Florya'da kimi kimden koruyorlar" sorusu çok saçma! Okumuyor musunuz haberi; kapı tam 4 kere kırılmış! Peki kendi kendine mi kırılmış? Tabi ki hayır! Kapıyı Galatasaraylı taraftarlar kırmış! Bazen aşırı sevgi yüzünden, bazen de kaybedilmiş bir maçın öfkesiyle kırılmış. Bu süreçte bazı meslektaşlarımdan Florya'nın "duvardan kale" haline gelmesine eleştiri yapılmış. Okurken haliyle gülüyorsun; onu yazan arkadaş sanki hangi ülkede yaşadığımızı bilmiyormuş gibi yapıyor! Diyelim ki Florya o kadar korunaklı değil. Maçtan sonra yenilgiye kazan öfkeli taraftar tesislerde futbolcu ve yöneticiyi tartakladı. O zaman ne yazacaksınız? "Bu ne len! Burası Dingo'nun ahırı mı? Galatasaray gibi bir kulübün tesisleri korumaktan bu kadar aciz mi?" demeyecek misiniz?

2. Cevap bekleyen soru:
Basına açık idmanlarda bu kapı sonuna kadar açılmaz; açılamaz! Çünkü ortalık manyak dolu. Orayı bir "müze" sanan var, "babasının çiftliği" sanan var. İdman "basına" açık ama... Bu "taraftara da açık" anlamına gelmiyor! O yüzden kapıları sonuna kadar açsan; oradan yürüyerek geçen taraftar da, arabasıyla geçen yolcu da oranın trafik güvenliğini tehlikeye atar! O yüzden ana sahayı en kolay görecek o kapı komple kapalı tutulur ki; dışarda kalanlar "normal hayatlarını" sürdürsünler. Yoksa orası epey kalabalık toplayabiliyor!
Ayrıca...
Bu kapı O KADAR GÜVENSİZDİR Kİ; hani biz Erkan'ın ölümünü kapı üzerinden tartışıyoruz ya... Diyelim ki Erkan (sırtında çantalarıyla) kafasını kapıdan kurtardı; can havliyle kendini geri attı. O da "kurtulabileceği" anlamına gelmiyor! Çünkü bu seferde oradan "vızır vızır" geçen bir arabanın altında kalma ihtimali de vardı. Yani anlayacağınız; o kapının GÜVENSİZLİĞİ kapıyla alakalı değil; tesise göre cephesi ve konumuyla alakalı! Diyelim ki kapılar idman var diye taraftara da, basına da "ardına kadar" açık. İdman bitti ve siz karşıda bekleyen arabanıza giderken bir anlık dalgınlıkla bile "ölümcül bir kazayla" burun buruna gelebilirdiniz. Bugüne kadar olmadıysa, bu tamamen şansadır.
O kapı gene açık kalmaya, kullanılmaya devam etsin;
ERKAN'INKİ GİBİ BİR ÖLÜM ASLA OLMAZ...
AMA ORADA ÖLÜMCÜL BİR KAZA MUTLAKA "GENE" OLACAKTIR!
İşte aşağıdaki fotoğraf; o kapının 30 metre aşağısı. Fotoğrafa baktığınız anda bu kapının ve bu cephenin tesislere giriş çıkış anlamında ne kadar tehlikeli olduğunu "şıp" diye görebiliyoruz.
Söyler misiniz; şu fotoğraftaki hangi taraftarın oradan geçen bir arabanın altına girmeyeceğinin garantisi var. Sadece bir anlık dikkatsizliğe bakar!



3. Cevap bekleyen soru:
Üç soru arasındaki en mantıklı, en sorulması gereken soru budur! Çünkü orayı az çok bilen herkes, kafası azıcık çalışan herkes, buranın güvenlik anlamında "çok büyük riskler taşıdığını" bilir. Diyelim ki 2. soruda istendiği gibi bu kapı ardına kadar açık ve sen bu kapıdan idmana (giriyor ya da) çıkıyorsun. O anda oradan geçen bir arabanın kalma riskin, Erkan'ınki gibi bir ölümden MİLYON DEFA fazla! Yani bizde güvenlik işleri azıcık düşünülse, azıcık önem verilse, o kapı komple kapatılır. Ya da "illaki kullanıma açılacaksa"; o zaman sadece TAKIMIN OTOBÜSLE MAÇ GİDİŞLERİNDE kullanılır. Çünkü o gidişlerde trafik ekipleri yolun en az 100'er metre başından ve sonundan yolu keser, yol güvenliği en yüksek düzeye çıkar. O zamanlarda ölümcül bir kazanın olma riski "sıfıra" iner. Bu şart dışında o kapıdan giren ve çıkan herkes, o yolu rutin trafik anlamında kullanan HERKES İÇİN tehlike oluşturur. Gelen geçen için de; kendisi için de!
O kapıyı dönem dönem futbolcular ve yöneticiler kullandılar. Özellikle biz diğer kapılarda beklerken "basından kaçma açısından" o kapı çok mantıklıydı. Kullandılar; hala da kullanıyorlardır. Ama dönem dönem futbolcular da, yöneticiler de ufak çaplı trafik kazalar atlattılar. Ancak, bu kazalar üzerinde konuşulacak boyutta olmadığı için de çok fazla sorun teşkil etmemişti. O kazalardan sonra, giriş çıkışlar çoğunlukla Özhan Canaydın Parkı'nın karşısındaki, GS Store'un yanındaki kapıdan yapılmaya başlandı.

Biz o kapıların bırakın Anti Terör Kapıları ile korunmasını...
Parasızlıktan "ilkel demir zincirlerle" korunduğunu da gördük.
Giriş çıkışlarda o kapıda da riskler vardı mutlaka.
Bunun önüne geçemezsiniz!
Çünkü bu sorunu konuşacaksanız; Florya Tesisleri'ne giriş çıkışlarda "sıfır risk" istiyorsanız, "Florya'nın zengin piçlerini de" (!) hesaba katmalısınız.
Oralarda babandan aldığın son model arabalarla uçmamalısın...
Ama uçuyorlar!
O yüzden o civarda başınıza bi şey gelme riskiniz hep vardır.
Ama şunu unutmayın.
O kadar risk, bugün "sizin evinizin önünde de" vardır.
Anlatabildim mi? (E.B.)

Not: Aşağıdaki fotoğraf,  Özhan Canaydın'ın başkan olduğu yıllarda çekildi. Kulüpte parasızlık öyle had safhada ki; az ilerideki fotoğrafta UEFA Kupası zaferini görürsünüz. Ama tüm giriş çıkışların yapıldığı o kapının otomatiği bile tamir ettirilemiyor! O arada bir zincir var ya; arabalar ya da insanlar geçsin diye, elle indirilip-kaldırılıyor! Yani futbolcunun da, Erkan Koyuncu gibi muhabirlerin de tesislere girmesi bu kadar basit ve güvenli idi!
Zaten bu kapı da; Erkan'ın hayatını kaybettiği kapıya göre riskin oldukça az olduğu bir kapı... Tesislere (futbolcuların) giriş çıkış yaptığı asıl kapı burasıdır. Keşke hep burası kalsaymış. Keşke girişler aşağıdaki fotoğrafın da gösterdiği gibi "ilkel" şartlarda olsaydı da; Erkan Koyuncu kardeşimiz hala aramızda olsaydı!

3 Ağustos 2014 Pazar

GALATASARAYLI YÖNETİCİ BU İŞTEN SORUMLUDUR!

Düşündükçe çıldıracak gibi oluyorum.
Neresinden bakarsam bakayım; sevgili kardeşim Erkan Koyuncu'nun ölüm nedenini "Galatasaray idmanına gitmesi"nden başka bir şey koyamıyorum.
Şuraya bak...
Muhabir, idmana gittiği için ölüyor, ölebiliyor!
"Erkan idmana gitti ve öldü!"
Bugün ve bundan sonra, utanmadan bunu mu söyleyeceğiz?

Şimdi çıkmışlar; o kapıdan "anti-terör kapısı" diye bahsediyorlar.
Sağlam olması ve çabuk kapanması yüzünden büyükelçilikler, konsolosluklar gibi "çok sıkı korunan" yerlerde bu kapıların kullanıldığı yazılıyor.
Dün ya da ondan önce yazsaydım kimse umursamazdı.

Ama bugün "ne dediğimize" kulak verirler, o yüzden diyeceğimizi diyelim.

Meslek hayatımın hemen hemen yarısı o tesislerde geçti.
Tek bir gün dahi; Galatasaray tesislerine göreve gittiğim için "ölebileceğim" aklımın ucundan geçmemişti.
Ha; şöyle bi şey oldu.
Bir 23 Nisan sabahıydı. Sabah idman vardı ve o saatlerde de 
(tesislere 5 dk) Küçükçekmece Kumsal'da okuyan kızımın 23 Nisan gösterileri vardı. Nedense bi süreliğine tesislere uğrayacağım, oradan da Esra'nın gösterilerine gideceğim. Bana benzer bir telaş içinde başka bir kadın daha varmış Florya sokaklarında... Tam tesislerin başladığı köşede (ters yoldan gelerek) jeep'iyle benim aracıma çarptı. Sonuçta ben de Erkan gibi idmana gidiyordum ama... Benim durumum farklıydı. Benim durumumda Galatasaray Kulübü'nün en küçük bir sorumluluğu yoktu.

Lafı uzatmadan şunu diyorum.
Bunu söylerken; "Erkan öldü" diye de demiyorum.
"Kafası birazcık çalışan hiç kimse"
, Erkan'ın ölümüne sebep olan o kapıdan giriş-çıkış vermez, o kapıyı kullandırmaz!
Daha doğrusu; kullandırmaz-dı!

Anti-terör kapısıymış; yüksek güvenlikliymiş...
Hepsini geçin...
Sadece o kapının, o girişin "kullanılabilir olması bile" Galatasaraylı yöneticiyi sorumlu yapar!
Çünkü Florya'da az çok bulunan her insan bilir ki; o kapıdan 1 tam değil; "yarım adım" bile atsanız, hem solunuzdan hem sağınızdan "vızır vızır" geçen arabaların altında kalma riskiniz vardır.
Erkan kapıya sıkıştığı için çaresiz kalmış.

Ama diyelim ki "can havliyle" kendini geriye attı. Bu sefer de oradan geçen bir arabanın altında kalma ihtimali vardı!
Bu da Galatasaraylı yöneticiyi daha işin başında "kusurlu" yapar.
Benim; Erkan gibi "kapıya sıkışarak ölmek gibi" bir ihtimal aklımdan hiç geçmemişti ama...
İdmandan ya da basın toplantısından çıkar çıkmaz oradan geçen bir arabanın altında kalarak ölme ihtimali her zaman aklımın bir köşesinde olmuştu.
Bunu Galatasaraylı yönetici de bilir, tesisi yönetenler de bilir, futbolcular da bilir.
Çünkü onların başından da "irili-ufaklı" vukuatlar geçmişti. Ama sonu ölümle bitmediği için "daha garantili bir çözüm için" hiç kimse kafasını yormadı!

O kapı artık "vukuatlı" kapıdır.
Askerde böyle uygulamalar vardır.

Orası askeriye değildir ama; orası artık "vukuatlı" diyerek "kullanım dışı" bırakılmalıdır.
Zaten Florya trafiği bunu mecbur kılar!
Şayet kullanım dışı bırakılmazsa;
Evet; bi daha kimse "Erkan gibi" ölmez...
,Ama emin olun; (sırf o kapı hala kullanılır olduğu için) bir sürü trafik kazasına, belki de trafik kazasından "ölümlere" sebebiyet verilecektir.

Galatasaray Kulübü; tesislerine "güvenli giriş"i sağlamak zorundadır!
Bunun için de o tesiste hem "yeterli seçenek" vardır...
Hem de kapı ve giriş anlamında "daha da fazlası" devreye sokulabilir.
Bunu sağlamak, Galatasaraylı yöneticinin boynunun borcudur! 
Bunu yapmayan Galatasaraylı yönetici Erkan'ın ölümünün de, bundan sonra o kapı yüzünden olabilecek başka cinayetlerin de sorumlusu olacaktır! 
Benden söylemesi! 

TEK DRAM ERKAN'INKİ Mİ?

Çıkıyorum...
Erkan kardeşimi "toprağa koymaya" gidiyorum.
Ama çıkmadan evvel; size kimseden duymayacağınız bir detayı vereyim.
Erkan son nefesini verdi.
Ama onunla birlikte "ölmekten beter" olan başka biri var!
Dün Erkan idmanın hangi sahada olacağını sormak için güvenlikçiye sesleniyor.
Güvenlik görevlisi de; o sırada gayriihtiyari açık olan kapıyı kapatan düğmeye basıyor.
O da yapması gerekeni yapıyor yani; "işini" yapıyor.
Ama o sırada "işini yapmaktan başka bir düşüncesi olmayan iki adam" birbirinin celladı oluyor!
Evet; ayırmıyorum.
İkisi de birbirinin celladı oluyor!
Erkan kapı dibine "ölü gibi" düşünce nasıl bir faciaya neden olduğunu idrak eden güvenlik görevlisi de olay yerine fırlıyor.
Galatasaray Kulübü doktorları, hatta bütün futbolcular orada.
Gördükleri karşısında "yıkılmayan" adam yok!
Ama en beteri güvenlik görevlisi...
Çünkü o sırada Erkan'ın "kalbinin durduğu" konuşuluyor; hem de 2 kere!
Ama o "gidiş"lerin birinde Erkan "geri" döndürülüyor.
İşte o sırada güvenlik görevlisi kardeşimiz de yerlerde secde ediyor;
"Allah'ım sana çok şükür!" diye...
Allah kimseye "böyle bir şeye sebep olma acısı" yaşatmasın!
Erkan öldü...
Erkan artık aramızda olmayacak.
Ama Erkan'dan daha kötüsü, o güvenlik görevlisi kardeşimizin dramı!
Kasten kimse böyle bir şey yapmaz.
Buna yürekten inanıyoruz.
Erkan'ı toprağa koyacağız ama...
O güvenlik görevlisi kardeşimizi de "yürekten" anlamaya çalışıyoruz.
O ne olacak!
O nasıl hayata tutunacak!
Yaşadığı ağır travmayı nasıl atlatacak!
Büyük ihtimalle o da Erkan gibi "ekmek parasının", "çoluğunun çocuğunun geçim derdinde" idi.
Allah "ikisinin yakınlarına da" dayanma gücü versin! 

ERKAN'IN ARDINDAN!

Nasıl canım yandı ki; ne elim kıpırdıyor, ne de kalemim...
Oysa ki o güzel çocuğu anlatacak o kadar güzel hikayelerim var ki!
Aslında bu gece susmak, en azından Erkan kardeşim toprağa verilene kadar acımı içimde yaşamak istiyordum ama… Erkan’la yaşadığımız hikayelerimizin biri “ölüm şekline” o kadar çok benziyor ki!

Galatasaray Kulübü’ne kızıyorum; (bilerek değil elbet,) bilmeden ve istemeden de olsa Erkan’ın ölümüne neden olanlara, onun çocuklarını babasız bırakanlara kızıyorum.
Ama var abi; hayatın içinde böyle inanılmaz tesadüfler var; “yanlış zamanda yanlış yerde olduğun için” ölümler var!
Bu gece susacaktım...
Ama görüyorum ki; Erkan’ın pisipisine ölmesine susmayanlar, sorumlularının bedel ödemesini isteyenler var.
Ben de yazayım o zaman!
Ama ben sorumlularından bedel ödemesini mi isteyeceğim...

Yoksa olaya “yanlış zamanda yanlış yerde olma” açısından mı bakacağım; açıkçası ne yazacağımı, konuyu nasıl bağlayacağımı da bilmiyorum.
Hele bi yola çıkalım; bakalım yazdıklarımdan kime ne anlatabileceğim!

Yıllar, yıllaaar öncesi. Daha üniversitede öğrenciyim. Ama aynı zamanda da gazetecilik mesleğine adım atmışım. En severek çalıştığım Gazete Gazetesi kapanmış, bizi komple Hürriyet’e almışlar; Hürriyet Gazetesi’nin Cağaloğlu’ndaki Spor Servisi’ndeyiz.
Halimizden çok memnun değiliz. Çünkü biz o küçük Gazete Gazetesi’nde daha mutluyduk. Hürriyet “büyük” gazete de olsa; eski günlerimizi arıyoruz.
Ama buna rağmen Hürriyet'te de “iyi insanlar” var. En azından, (o yoldan geçerken) “o iyi insanları” tanımak istiyoruz.
5-6 kişilik foto muhabiri kadrosunda iki tane "Selahattin abi" var; birisi Selahattin Gökhan, diğeri Selahattin Koyuncu...
Selahattin abilerin soyadı “Koyuncu” olanı bizim Erkan’ın babası...

Bugün feci şekilde hayata veda eden Erkan’ın babası…
Kimbilir; belki de acım o yüzden daha fazla.
Çünkü Erkan bize (rahmetli babası) Selahattin Koyuncu’nun emaneti!
Ona iyi bakmak için Selahattin abiye evvelden verilmiş sözümüz vardı.
Nasıl bir adamdı bu Selahattin abi?
Bi kere; şimdi öyle gazeteciler kalmadı. Foto muhabiri dediğin adam takım elbiseyle gezmez; gezemez! Ama Selahattin abi tek bir gün bile takım elbisesiz, kravatsız foto muhabirliği yapmayan bir adamdı. Çalıştığı Hürriyet’e layık olmaya çalışan bir adamdı.
Sonra…
Duygusal adamdı Selahattin abi!
Gözümün önünde bir Selahattin abi görüntüsü var.
Gündüz, güpegündüz...
Spor Servisi’nin aşağı yukarı yarısını kaplayan o masanın solunda maçların da dinlendiği radyo-teyp var. Neye hüzünlendiyse artık; Selahattin abi teybe Bülent Ersoy’un kasedini koymuş. Bülent Ersoy’un en güzel söylediği şarkılardan biri çalıyor; “Bu akşam içimde hüzün var… Gözümde canlandı anılar” diye. Bildiniz; daha çok Coşkun Sabah’ın söylediği “Anılar” şarkısı çalıyor teypte. Bülent Ersoy söylüyor, o "içli" Selahattin abinin gözünden yaşlar “ip gibi” süzülüyor!
Derdini sorsan da söylemezdi zaten! Tek gailesi, Sultanahmet’te (içlerinde Erkan’ın da bulunduğu) ailesine bakmaktı.
Erkan o zaman daha küçük, Erkan daha gazeteci değil!
Hep öyle duygusal değildi Selahattin abi... Ertesi gün bir bakmışsın; hastanede bir işe gitmiş…

Haberi yazdıracak;
Ama Selahattin abinin dili “Nöroşirurji” demeye dönmüyor! Onun dili dönmedikçe serviste kahkahalar yükseliyor.

Servis gülüyor, Selahattin abi gülüyor, anlayacağınız herkes gülüyor!

Başka?
Selahattin abi fırsat buldukça “demlenmeyi” severdi...

Rakıcıydı...
Devir; 1980 ihtilalinin az sonraları.

Gencecik çocukları;
“Teröristlerdi. Asmayalım da besleyelim mi?” diyen Kenan Evren’li yıllar…
TSYD’nin Levent tesislerinde bir açılış var; havuz başında...
Herkes o “kudretli paşa”yı beklerken, bizim Selahattin abi rakıyı biraz fazla kaçırıyor! Tabi o andan itibaren “en kudretli paşa” bizim Selahattin abi oluyor!
Aslında adam da kendince haklı!
O zamanlar photoshop hilesi yok ki!
Kenan Evren’in durduğu yer, kompozisyonu tam anlatmıyor!
Ne yapmalı?
Biri o kudretli paşaya yerini değiştirmesi gerektiğini söylemeli... O biri de, Selahattin abi oluyor, rahmetli Erkan kardeşimin rahmetli babası yani!
Selahattin abi nazikçe;
“Paşam sizi şöyle alalım” diyor ama…
Dernekteki spor yazarlarında şafak atıyor!
Bazıları;
"Selahattin sen bizi de mi astıracaksın?" diyor!:)

Güzel adamdı Selahattin abi…

O güzel adam, yanında ara ara gençten bir çocuk getirir olmuştu. “Bu benim oğlum” diyerek, onu bize gururla tanıştırmıştı. Zaten tez zamanda da;
“Abisi olarak elinden tutun. Ona işi öğrenmesi için yardımcı olun” demişti.
Kısa zaman içinde Erkan en az babası kadar iyi foto muhabiri olmuştu.
Hatta daha bile iyi!

Peki Erkan nasıl biriydi?
Bir insanın bütün kirli yüzünü görmek mi istiyorsun?

O adamı gazeteci yapın!
Göreceksiniz ki hem çevresi, hem de gazetecinin kendisi, ruhunun derinliklerinde kalmış ne kadar “çirkef” hali varsa, hepsine bir bir şahit olur. Gazetecinin kendisi bile;

"Vay be! Benim ne çirkef taraflarım varmış!" der...
Erkan da gazeteciydi… (Ve Erkan; bugün hem ömrüne, hem mesleğine nokta koydu.)
Bir ömür be arkadaş, koca bir ömür.
Bir çocuk bu kadar mı sağlam yetiştirilir ki; kimseye en küçük bir saygısızlıkta bulunmaz!

İnanın Erkan böyle bir adamdı.
Onun "kendine ait" bir dünyası vardı. Orada kendisiyle çok mutluydu.

Başkalarının çekişmeleri Erkan'ın umrunda değildi.
Onun "tek rakibi" vardı; o da kendisi!
Her gün Cumhuriyet alıp okuyan bir foto muhabiriydi.
Babası gibi o da arada demlenmeyi severdi.
En büyük tutkusu da, Veliefendi’nin basın odasından at yarışı seyretmekti!

Zaten o tutkusu sayesinde, çalıştığı bazı gazetelerde at yarışı tahminleri bile yapar olmuştu.

Buraya kadar tamam da…
Bir insanı en iyi "ya kavgada, ya seyahatte" tanırmışsınız. Erkan kusursuz bir adamdı. Dünya efendisiydi. Ama ya deplasmanlarda nasıldı?

Kafam zaten karışık; o yüzden bana sene sormayın. Ama çalıştığı dönemler belli, oradan çıkartın senesini...
Galatasaray’ın başında Gerets’in olduğu yıllar… Hollanda’da kamptayız…
Bir akşam idmanında sonra, (hep birlikte kaldığımız orman içindeki) otelimize gelmiştik.

Yorgundum; yemekten sonra yatar uyurum diye düşünüyordum. Ama baktım; Erkan Koyuncu, Adem Kabayel, Şinasi Serçe ve Serdar Güçlü yanıma gelmiş;
“Abi be… Çok sıkıldık. Bizi biraz gezdirsene” diyorlar...
Bu saydığım isimler o kampın genç kadrosu...

Bazısının ilk kampı; aralarından da su sızmıyor!
Önce “Yorgunum” dedim… Ama üsteleyince, arabayı onlara vermeyi teklif ettim. Gel gelelim hiç birinde ehliyet yoktu!
“Kırma be abi bizi” deyince;
“Tamam… Nereye gitmek istiyorsunuz?” dedim ve hep beraber yola koyulduk.

Hollanda zaten küçük bir yer...
Hem küçük, hem de çok düzenli bir yer...
Kamp ortamından kaçtığımızdan, çıktığımızda en az 100 km yol yapardık.

Çıkarken “şartlı” çıkmıştık. Aralarından biri yanıma “co-pilot” olarak oturacak, elinde tuttuğu haritadan hem yolu, hem de otobandaki tabelaları takip edecek.
Gidişte sorun olmadı. İstedikleri yere geldik ama ortam keyfisizdi. Yavaştan gece yarısı da geldiğinden geri dönüşe koyulduk.
Dönüşte enteresan bi şey oldu...
Erkan Koyuncu;
“Abi ben co-pilotum... Yanında oturacağım...” dedi.
Yeniden kamp yaptığımız köye doğru yola koyulduk. Yaklaşık 100 km otoban, otabandan çıktıktan sonra da 10-15 km’lik bir  köy yolu var.
Bizim Erkan güya co-pilot ya… “Sanki sipariş vermiş gibi” daha yola çıkalı 10 dakika olmadan “hor hor” horlamaya başladı.
Buyur; buradan yak!
Benim de uykum vardı ve; yanımda biri uyuduğu zaman benim de direksiyonda uyuma riskim artıyordu!
Arkada uyanık olanı var…

Ama uyumuş adama “Kalk arkaya geç” de diyemedik!

Kadroya bakıyorum; hepsi genç genç çocuklar.
Erkan evli, Şinasi evli, Serdar ve Adem evlenmek üzere!

Yani hepsinin sorumluluğu benim üzerimde!
“Alacağın olsun len Erkan” diye söylene söylene otobanı bitirdik.

Artık yolu çok azaltmıştık.
Otobandan çıkmış, bizi kaldığımız otele götürecek köy yoluna girmiştik.
İşte o sırada, ara ara bozulan yol, "horul horul" uyuyan Erkan’ın rahatını kaçırmıştı.

Araba otobandaki gibi “yağ gibi” gitmiyordu. Biraz sallanınca, Erkan’ın uykusu kaçar gibi oldu. Hafiften gözlerini araladı. Ama hala ayılamamıştı. Nerde olduğumuzu çıkarmaya çalışıyordu. O anda ne oldu biliyor musunuz?
Hala bugün de ne olduğunu bilmiyorum! Nerden çıktığını, ne olduğunu anlayamadığım
kocaman kanatlı bir kuş belirdi! Kuş, Erkan’ın olduğu cama doğruydu. Ben ayağımı az gazdan çekmesem, o kuş, o süratle Erkan’ın olduğu camdan belki de kucağına düşerdi.
Öyle bir şey olmadı ama; kendinizi Erkan’ın yerine koyun!
Daha gözlerini açalı 3-4 saniye olmuş, gözlerini oğuşturarak nerede olduğunu çözmeye çalışıyordu. Yoksa hala uyuyor ve kabus mu görüyordu?

Bu gece vakti, o karanlıkta kendisine doğru uçarak gelen o koca kanatlı şey neydi?
Dedim ya; ayağımı gazdan kesmesem, kuş camla beraber Erkan’ın kucağına düşecekti.

Her şey o kadar ani olmuştu ki; o kısa süre içinde Erkan olanı biteni çözmeye, mümkünse bu “karabasan rüyadan” uyanmak istiyordu. Erkan; emniyet kemeri bağlı bir şekilde o kuştan kurtulmaya uğraşıyordu. Ayaklarını frene basar gibi sertçe ileriye itmiş; vücudunu da mümkün olduğunca geriye atmıştı. Ama kurtuluş yoktu! Ne kadar çabalarsa çabalasın; o kuşla mesafesi hiç azalmıyordu!
Neyse ki benim hafif frenimle, o koca kanatlı kuşun da arabayı son anda fark edip kanat kırmasıyla biz kuşa, kuş da bize çarpmaktan kurtulduk!
İşte o anda, o çaresizlik içinde elleriyle yüzünü kapatan Erkan’ın dilinden şu sözcük döküldü:
“Allllaaaaah!”
Bu kadar…
Sadece bu kadar!

Gece yarısıydı... Hepimizin uykusu vardı...
Ama buna rağmen gülünecek şeyleri affetmezdik!
Erkan'ın o sözüne, o haline kahkahalar atarak kaldığımız otel ulaştık.

Ertesi gün oldu...
O andan itibaren Erkan; bizim "en büyük eğlencemiz" oldu.
Dün geceyi sakin kafayla bi daha konuştuk, o "koca kanatlı şey"in ne olduğunu çözmeye çalıştık.
Ama kamp alanı var ya; “Alllllaaaaaaaaah!” nidalarıyla çınlamaya başlamıştı.
O “Allah!”ı hiç unutmadık.
O “Allah!”; Erkan’la benim aramda gizli bir anlaşma noktası gibi oldu. Her karşılaştığımızda ben “Alllaaaah!” derdim; Erkan da aynı karşılığı verir, o anı bir kere daha yad ederdik!

Ağzından çok sık çıkan “Engin abbbiiimmm” sözünü hiç unutmayacağım. Ona baktıkça, onun yüzünün kıvrımlarında aynı zamanda rahmetli babası Selahattin abiyi görüşümü de!
Erkan, 37 yaş gibi çok erken bir yaşta aramızdan ayrıldı. Ama; “çok sağlam karakterli bir kardeşim olarak” kalacak hep bende.
Daha 3 gün önce aramış; bayram vesilesiyle sesini duymuştum.
Son konuşmamız olacakmış; henüz bilmiyorduk!

Bugün gözümü açtım; internette bir haber okudum.
Başlıkta;
“Florya’da inanılmaz kaza” diyordu.
Merakla yazının üzerine tıkladım. Yazı açılana kadar aklımdan "ne olmuş olabileceğine dair" 50 çeşit şey geçti. Ama bugün Erkan’ın başından geçen ve onun ölümüne neden olan şeyi "milyon tane seçenek saysam" tahmin edemezdim.
Öyle garip, öyle inanılması zor bir ölüm!

Yazıya başlarken;
“Herkes Galatasaray Kulübü’nden bu işin bedelinin ödenmesini istiyor” demiştim ya…
Aslında ben de aynı noktaya geliyorum bazen!
Neden?
Çünkü Erkan benim kardeşim!
Erkan "bu kadar ucuz" bir ölümü hak etmedi!
Ben bugün gün boyu hastanedeydim. Sürekli Erkan’ı o hastaneye düşüren o “kaza”yı düşündüm.
Ama ben o “kaza”yı düşündükçe; aklıma sürekli Hollanda’daki
"arabaya çarpmaktan son anda kurtulan o kuş" geldi.
Erkan’ın ölümü öyle bir ölüm ki;
Düşünün…
Erkan Galatasaray idmanında görevli... Erkan uyanacak... Erkan idmanın başlamasına daha yarım saat kala orada olacak...
Erkan tesis dışında oralarda vakit geçirmeyi de düşünebilirdi. Ama onu bi şey “soru sormaya” çağırıyor; işinin peşinde koşturuyor!
Olması muhtemel, kaderi değiştirecek “milyon tane” seçenek vardır.
Erkan’ın güvenlikçiye soru sormak için kafasını o kapı boşluğuna sokması…
O kapının da tam o sırada (!) kapanmak üzere yola koyulması aslında "milyarda 1" ihtimaldir belki.
Erkan "en olmaması zamanda", "en olmaması gereken bir yerde" imiş.
Ki; o kapı arasına sadece kafasını değil tüm vücudunu koymuş olsa, omza kadar olan bölgeyi otomatik olarak sensör görür ve geri dönermiş.
Erkan da böylece hayatına devam edermiş!

İnsan düşündükçe çıldıracak gibi oluyor.
Her seferinde;
“Keşke o anda orada olmasaydın be Erkan” diyorum ama…

Biliyorum ki öyle bir seçenek yok!

Gün boyu hastane bahçesinde şunu düşündüm.
Seneler önce Erkan’ı ve genç arkadaşlarını aldım.

Önce 100 kilometre ileriye gittik.
Sonra şehirde gezdik, zaman öldürdük.
Sonra da dönüşe geçtik.
Geriye doğru en az bir 100 kilometre daha gittik. Tam o köy yoluna girdik; karşımıza o
“koca kanatlı kuş” çıktı.
Diyorum ki;
Erkan Koyuncu’nun bugün ölümüne neden olan şey
"vücudunun baş kısmının o kapı aralığında olması"ydı.
Yani Erkan, "olmaması gereken bir yerde" idi.
Peki ya o kuş?
Düşünsenize;

O gece "o kuşun ve bizim arabamızın" aynı anda “orada” bulunmaması için “kaç milyar tane” seçenek var.
Ama öyle olmadı işte!
Sanki biri ayarlamış gibi (!) tam o anda, o kuş da oradaydı, biz de!
Ve bugün…
Erkan da oradaydı…
O kahrolası kapı da!

Ve hatta; o kapıya komut veren güvenlik görevlisi de!

O zaman anlıyorsunuz ki;
“Olacak” ve “ölecek”in önüne sahiden geçemiyorsunuz!
Bilmem ne demek istediğimi anlatabildim mi?