Rıdvan Dilmen benim için çok özel bir adam. Çünkü benim
gazeteciliğe başlamamla Rıdvan Dilmen’in (Tanju Çolak’la birlikte) Türkiye’nin
en ünlü futbolcuları olması aynı günlere denk gelir.
Ben “büyük gazete”
Hürriyet’te, onların biri Galatasaray’da, diğeri Fener’de!
Tam 5 yaştır Rıdvan Dilmen’le aramız... Ben 20 yaşımdayken o
da 25’indeydi... Aradaki 5 yaşa rağmen asla tepeden bakmazdı bana; “abi” dememi beklemezdi ona!
Peki Rıdvan benim için neden “özel” bir adam?
Çünkü onunla birlikte hırsızlık yapmışlığımız bile var!
Evet… Yanlış duymadınız!
Türkiye’nin en ünlü futbolcusu Rıdvan’la birlikte ben “hırsızlık bile” yaptık!
Hem de hakim karşısına çıktık!
İsterseniz size de anlatayım…
O yıllar; Tanju’yla Rıdvan’ın yılları… Onlar Türk futbolunda
milyar barajını ilk aşan futbolcular ki; o zamanlar milyar diye bir parayı
telaffuz etmek bize hayal gibi geliyor. Gene de onların milyar alması için
habire yazıyoruz!
İkisi basınla “top
gibi” oynardı. İkisi de söz konusu para olunca “Şaytan gibi” olurdu ki; bu Rıdvan’ın lakabı zaten Şeytan’dı!
Tanju mu? “Asıl
Şeytan” oydu! Ama o aynı zamanda “saf
Anadolu çocuğunu” da
oynayabiliyordu!
Ben Hürriyet’teyim o yıllar ve aslında Galatasaray
muhabiriyim… Ne işim varsa o gün Fener idmanına gitmiştim. Tam idman bitimi
gazeteye dönerken Rıdvan’a denk gelmiştim. Biraz hoşbeşten sonra “Sana sağlam bir haber vereyim mi?”
dedi. Merak ettim; “Ver tabi! Habere hayır denir mi?” diye cevap
verdim.
Konuyu bana tam açmıyor…
“Haber Muğla’da”
diyor şeytani bir gülüşle!
“Ne işimiz var
Muğla’da… Kafa yapma benle” deyince dilinin altındaki baklayı çıkardı.
Topçu milletinin işi ne olur?
Ya karı-kız;
Ya da araba muhabbeti!
O zamanlar Tanju Çolak muhteşem bir BMW almış; kıpkırmızı, FRT
55 plakalı; araç telefonları daha çok lüks o zaman.
Rıdvan ise araba kullanmayı pek sevmezdi. Yanında mutlaka
bir arkadaşı olurdu ve o arkadaşını “şoför
gibi” kullanırdı. Yanlış hatırlamıyorsam onun da siyah bir BMW’si vardı ve
mevzu nerden açıldıysa bunlar “kapışmayı”
tasarlamışlar; “kim kimi geçer”e ortaya
büyük bir iddia koymuşlar!
Bunun planını da şöyle yapmışlar:
Tanju Samsun’lu ya… İstanbul’la Samsun arası 750 km civarıymış. Rıdvan da
Muğlalı; onun da İstanbul’a uzaklığı 770 km . İkisinin de aracında telefon var; Tanju
Rıdvan’a 20 km
avans verecek. Aynı anda İstanbul’dan gaza basacaklar; Tanju Samsun’a, Rıdvan
da Muğla’ya girdiği anda gene araç telefonlarından durumu bildirecek!
İddia bu…
Bu; işin Tanju ile Rıdvan arasındaki kısmı…
Hani demin Rıdvan bana “Manşet
haber ister misin?” diye
sormuştu ya…
Bakmayın salağa yatmama… Muğla’da yapacağımız haberi çok iyi
biliyorum ve oraya gitmek için ben de can atıyorum!
İyi de…
Galatasaray muhabirisin; Fener’in yıldızıyla Muğla’ya gitmem
lazım!
O zaman Hürriyet Spor’da Müdür Nezih Alkış; yardımcıları da
Faik Gürses, Alaettin Metin ve Oğuz Tongsir… İstesem bu 4 isimden birine durumu
açık açık anlatarak Rıdvan’la birlikte gidebilirim. Ama o zamanlar daha çömez
muhabirim ya… Giderim de boş dönerim diye ödüm patlıyor! O yüzden ben başka bi
yalan uydurdum ve gazetedekilere Trakya’daki memleketime gideceğimi söyledim.
Neyse… Bahanemi söylemiş; artık Rıdvan’la baş başa
kalmıştık. Birlikte Kadıköy’den Ortaköy’e gittik. Onun evi Ulus civarında,
takıldığı mekanlar da hep Ortaköy’ün oralar… Benim gibi okey delisi o da! Biraz
okeye takıldık. “Takıldık” derken;
onlar oynadı, ben yandan seyrettim. Çünkü onların bir el açmada aldıkları
parayı o dönemler ben 1 aylık maaş olarak bile almıyorum!
Ortada dönen paraya “ağzım
açık” bakıyorum!
Kahveden çıktıktan sonra Rıdvan bana hikayeyi tam olarak anlattı.
Hem durumu anlatıyor; bi yandan da;
“Sürat yapan arabada gitmeyi sever misin?
Korkuyorsan sen gelme istersen!” diye gaz veriyor!
“Korkmam!” dedim…
Ve ekledim:
“Ya iyi de… Senin
direksiyonun iyi mi? Ben seni hiç araba kullanırken görmedim. İkimizi birden
eşek cennetine göndermeyesin!” dedim.
Bana güldü:
“Muğla yolunda bir
uçurumlar var; görsen daha aşağı bakarken ödün patlar! İkimizi birden jiletle
kazırlar!”
Şaka yapıyor sanıyorum; değil!
Ben bu adamı hiç bu kadar ciddi görmemiştim.
Neyse…
Bu Rıdvan’ın Murat diye kankası var... Hemen hemen hiç
ayrılmıyorlar!
Şimdinin ünlü şarkıcısı Gülşen var ya; bu Murat onunla
sevgili! Magazin basını bile onların büyük aşkından bahsediyor.
Rıdvan’ın arabasını genelde Murat kullanıyor ya…
Murat’la
Gülşen o gün takışmış; gönlünü alacağım diye Gülşen’in peşinden
taaa Adapazarı’na gitmiş!
Normal şartlarda bu sorun değil... İstanbul’un bütün
taksileri Rıdvan’ın…
Ama bu sefer durum farklı (ve nasılsa anormal bir şey
beklemediğinden) Rıdvan Tanju’yla yarışacaklarını, ortada büyük bir iddia olduğunu
Murat’a bile söylememiş!
Bunu öğrendiğimde beni ateş basmıştı. Şayet bu “Kralların kapışması”ndan Rıdvan’ın
kankası Murat’ın bile haberi yoksa; Türkiye’de bu işi benden başka kimsenin
bilemeyeceğini düşünüyordum.
Bütün basına aslan gibi bir haber atlatacaktım!
Murat’ın “Gülşen
peşinde” Adapazarı’nda olduğunu duyduğunda Rıdvan’ın rengini görecektiniz.
Simsiyah desem değil; mosmor desem; o da değil!
İçimden;
“Allah kahretsin be!
Bomba gibi haber kaçıyor!” diye geçiriyordum. Ama Rıdvan oralı bile
değildi. Ara ara yalandan “Vazgeçelim
istersen!” diyorum ama… Kısa ve net; “Mümkün
değil” diyor!
“Biz böyle bir günü
kaç aydır denk getirmeye çalışıyoruz. Yarın Galatasaray’ın da idmanı yok; bizim
de... Bugün basıp gideceğiz; yarın akşam da inşallah şu gördüğün yatağımda
uyuyacağım!” diye ekliyor.
Ekliyor da…
Rıdvan’ın o sırada
Tanju’yla kapışacağı bir arabası bile yok!
Ulus’taki evinde odayı öfkeyle turluyordu!
Ne yapabileceğini, arabayı kimden bulabileceğini
düşünüyordu.
Ev telefonundan birkaç kişiyi aradı. Araba vardı ama…
O buldukları Tanju’nun kıpkırmızı BMW’si ile yarışacak çapta
değildi.
Tam bizim iş yatacak diye düşünürken:
“Buldum!” diye
zıpladı…
“Alt kattaki komşunun
benimki gibi bir arabası var. Onu isteyelim.”
Hemen bir alt katıydı zaten...
Aşağı indik; orta yaşlı bir kadın çıktı kapıya...
Yalan olmasın; Ali mi dedi; Selami mi dedi neyse artık;
kadın “Yeni çıktı. 2-3 saate döner”
dedi.
Bu cevap onu delirtti ama öfkesini saklamaya çalışıyordu.
Çünkü Tanju ile sözleştikleri saate birkaç saat kalmıştı. Tanju zaten ara ara
arıyor:
“Rıdoooo… Evladım
hazırsın di mi? Kral Tanju’dan korkmuyorsun di mi?” diye ona gaz veriyordu!
Yeniden Rıdvan’ın dairesine çıkacakken baktık ki kadın
bahçeye iniyor! Hem bahçeye iniyor; hem de kapıyı yarım aralık bırakmış.
Rüzgardan kapı kapanmasın diye araya da bir terlik koymuş!
Rıdvan’ı ilk kez o gün öyle şeytani bir bakış içinde
görmüştüm. Vallahi de billahi de aklından geçeni tahmin edemiyordum!
Öğrenince “Yuh”
dedim tabi…
“Pes” dedim…
Kadın aşağıya indiğinde içerden arabanın anahtarını
çalacakmışız!
“Ya Rıdoooo…
Saçmalama! Komşun da olsa bu yaptığımız hem hırsızlık; hem de haneye tecavüz…
Çıramızı yakaralar bizim” diyorum.
Umarsız bir şekilde;
“Korkma lann..
Fenerbahçeli Rıdvan’ın araba hırsızlığı yapacağına kim inanır?” dedi.
Ben daha cevap vermeden:
“Sen kadını gözetle…
Ben anahtarı alınca ok gibi fırlıyoruz tamam mı?” diye bağırdı bana…
Dilimden bir şey çıkmaya çalıştı; ama çıkamadı!
Mecburen bir hırsızın
erketesi olmuştum!
Yaptığım hırsızlık değildi ama…
Ona yardımcı oluyordum işte!
Yakalansak kime dert anlatabilirdik?
O sırada apartman asansörü çalışıyor; kat otomatiği yanıyor,
ben her kımıldanmaya “Eyvah ev sahibi kadın geliyor” diye
telaşlanıyordum!
Kalbim öyle hızlı atıyordu ki; o an kattan başka biri bile
geçse, benim paniklememden garip bir şey olduğunu anlayabilirdi.
Allah’a şükür ki Rıdvan evden çabuk çıktı. Pantolonunun
cebine attığı anahtarı bana “Burada” dercesine
gülüyordu. Hızlı adımlarla apartmandan çıktık. Otoparka inerek arabayı bulduk.
Rıdvan komşusunun arabasına kendi arabası rahatlığında bindi ve 2 dakika içinde
Ulus’tan uzaklaştık!
Yolda Tanju’yla araç telefonlarından konuştular. Çıkış
saatlerine fazla kalmamıştı. Ama trafiğe kalmamak için ikisi de bir an önce “startta” olmaya can atıyordu.
Yarım saat kadar sonra “olay
yerinde” buluştuk. Rıdvan’ın arabasından çıktığım gören Tanju renkten renge
girdi:
“Ne bu oğlum? Yanında
yedek şoför mü getiriyorsun?” dedi.
“Şoför” deyince
beni bir gülmek aldı…
Çünkü ehliyetim yoktu!
O güne kadar bir arabanın freni, gazı, debriyajı neresi
bilmezdim. Bu kadar acemilik içinde son model spor arabayı mı kullanacaktım?
Hani dokunduğunda uçan bir spor arabayı!
Yemin billah ettik;
“Kuran çarpsın
şoförlüğüm yok!” dedim.
Tanju Çolak sahiden doğru söylediğime kanaat getirmişti.
Birazdan yarış başladı.
Tanju söz verdiği gibi (!) Rıdvan’a 20 kilometre avans
verdi. Biz 20 kilometre
ileriye gidince telefonundan aradık. “Hadi
yarış başladı… Samsun’a gelince haber et!” dedi.
Rıdvan’ı hemen hemen ilk kez o gün araba kullanırken
görüyordum. Araba çok hızlı gitmiyor gibi geliyordu ama…Kadrana bakıyordum; 200 kilometre falan
diyordu!
“Daha rahat gideyim”
ayaklarıyla camın az üstündeki tutacağa tutundum. Virajlara girerken ben de
onunla sanki sanal bir frene basıyordum. O benim bu hallerimle;
“Frene basma
gasteciiii. Tanju ibnesi uçmuştur şimdi!” diye alay ediyordu!
Epey yol gitmiştik. İzmit’ten çıkmış Bursa yönüne dönmek
üzereydik. O sırada paaat diye polis çevirmesine denk gelmeyelim mi?
Al başına belayı!
Rıdvan da en az benim kadar paniklemişti; çünkü arabanın
ruhsatı arabada mıydı; evde miydi; bilmiyordu!
Evden araba anahtarı çalmayı biliyorduk ama…
O arabayı ruhsatıyla
beraber çalmayı akıl edecek kadar işimizde uzman değildik!
Laf çok uzamadı zaten…
Radara girmişiz; polisler zaten bizi bekliyormuş!
O andan itibaren Rıdvan’ın hallerini göreceksiniz…
“Memur bey ben
Fenerbahçeli Rıdvan’ım” diyor ama…
Ruhsatı olmayan bir arabayla “uçuşa” geçmişiz!
Daha da kötüsü;
Sadece hızımız değilmiş bize çevirmelerine neden olan...
Evdeki kadın hem kocasına, hem emniyete haber vermiş!
Yani o anda Rıdvan’la ben “çalıntı bir arabada” yakalanmışız!
Aldık mı başımıza belayı?
Hürriyet muhabiri bir gazeteci ve Fenerbahçeli Milli bir
futbolcu araba çalar mı?
Çalıyormuş!
(Gene) neyse…
Biliyorum muhabbet çok uzadı; artık olayın nereye
bağlanacağını merak ediyorsunuz.
O günün hemen hemen tamamını emniyette geçirdik ve kimseye
telefon açmamıza izin vermediler.
Hadi beni kim tanır da…
Koskoca Fenerli futbolcuya bu muamele yapılır mı?
“Derdinizi hakime
anlatırsınız” dediler ve akşam mesai saatine yakın bir hakim karşısına
çıkardılar!
Biz yolda giderken “Allah
vere de futbolu seven, futbolcuyu tanıyan birine denk gelsek” diye dua
ediyoruz.
Ama ne gezer!
Öyle bir hakime denk geldik ki; değil Rıdvan’ı ve beni; “burnunun ucunu” göremiyor!
Futbolla gram ilgilenmediği de ortada…
Hakimin karşısında ezilip büzülüyorduk…
Ne diyeceğimizi bilemiyorduk!
Hakim bizi getiren polislere “Ne yapmış bunlar?” diye sordu.
“Araba çalmışlar
hakim bey! Ayrıca aşırı sürat de yapıyorlardı” deyince yaşlı hakim elleriyle
şöyle “Lanet olsun” dercesine bize
bir hareket çekti!
“Anlatın bakalım...
Arabayı nerden ve kimden çaldınız?” dedi.
“Çalmadık”
diyemiyoruz…
Ama;
“Galatasaraylı
Tanju’yla araba yarışı yapıyoruz. O şu anda sayenizde Samsun’a vardı” da diyemiyoruz!
Sonunda arabayı komşudan nasıl çaldığımızı anlattık.
Rıdvan Dilmen’e;
“Hırsız sensin yani”
dedi…
Bana da;
“Sen de gözcülük
yaptın!”
Yav herif bizi harbi harbi profesyonel hırsız yapmıştı!
Az sonra da kesin olarak içeri atacaktı.
Kul sıkışmayınca Hızır yetişmezmiş ya; o sırada Allah
yüzümüze baktı ve içeriye bir mübaşir girdi.
Rıdvan’ı görür görmez;
“Abimmm… Senin burda
ne işin var?” dedi.
Neyse ki sonunda iş ortaya çıkmıştı.
Hakime de durumu anlattılar;
“Ah be gençlik… Deli
gençlik” diye söylenerek devam etti;
“Bu arkadaş olmasaydı
yarım saat sonra demir parmaklıklar arkasındaydınız. Ben sizi affettim; ceza
vermeyeceğim. Kendi cezanızı kendiniz belirleyin” dedi.
Gözleri sevinçle parladı Rıdvan’ın…
Az önce “hırsız”
ve “erkete” idik…
Şimdi “hakim
koltuğuna oturmuş gibi” kendi cezamızı verecektik!
“Bu gördüğünüz
arkadaş Hürriyet Gazetesi muhabiri hakim bey... İyi çocuktur... O yüzden onu da
serbest bırakın; beni de… Çünkü bu araba benim komşumun... Durumu anlatınca
bana anlayış gösterecektir... Çünkü o da deli Fenerli!” dedi.
Duydunuz di mi?
Şimdi Rıdvan’la “harbi
harbi” araba hırsızlığı yaptığıma…
Birlikte hem karakollara, hem de mahkemelere düştüğümüze…
O da yetmiyormuş gibi;
Demir parmaklıklardan Rıdvan’ın “tanınmış kişi” olması sayesinde kurtulduğumuza inandınız di mi?
İnanmadınız!
“Yeme lan bizi? Kimi
kandırıyorsun sen?” diyorsunuz.
Ya da öyle demiyorsunuz!
Buraya kadar anlattıklarımı “harbi harbi” yediniz!
Hikayenin sonu nasıl bitecek diye merakla beklediniz!
Taaa ki hakim “hırsızlık”
yapmış Rıdvan’a:
“Sana gözcülük yapan
arkadaşının cezasını sen ver” dediğinde işe uyandınız!
“Bu adam yalan
söylüyor” dediniz!
E bana inanmıyorsunuz da…
Bu ülkede, gerçek hayatta, “bunların aynısı” oldu!
Şikecinin birini kurtarmak için…
Başka bir şikeciyi TFF’nin başına koydular ve:
“Hadi birbirinizi
aklayın!” dediler.
O zaman o hikayeye inanasınız gelmişti!
Onlar olunca yiyorsunuz da…
Ben “kıçımdan
uydurunca mı” inanmıyorsunuz?
Peki bu hikayeyi neden anlattım…
Dünkü milli maçta Volkan Demirel “kendisine küfür ediliyor diye” stadı terk etti ya…
Bu 3 Temmuz şike sürecinde RTE’nin akıl hocalığını yapan “gizli spor bakanı” Rıdvan Dilmen Ntv’de
“Bu işin çivisi çıktı” demiş!
Ba ba ba…
İşin çivisi çıkmış!
Peki kim çıkarmış işin çivisini?
Ben mi…
Yoksa “Rıdvan ve
ekürileri” mi?
Evet; bu hikayeyi “kıçımdan”
uydurdum!
Benim oramdan uydurduğum hikaye bu ülkede “aynen” yaşandı:
Aziz Yıldırım’ın Fenerbahçe’si ile Yıldırım Demirören’in
Beşiktaş’ı şike yaptı!
Yani bizim Rıdvan’ın araba çalması, benim de ona erketelik
yapmam gibi…
O hakim bizi;
“Sen çalmışsın… Sen
de gözcülük yapmışsın” diye serbest bırakmazdı.
Benim anlattığım gibi; “Ah
gençlik, deli gençlik! O zaman birbirinize cezayı da kendiniz verin, beni
yormayın” demezdi.
Ama Rıdvan ve ekürileri ne yaptı?
“Hırsız” ile “erkete”yi hakim karşısına çıkardılar…
Ama hakimi devre dışı bırakarak;
Erketeyi hakim
koltuğuna oturttular!
Sonra da;
“Haydi; şimdi hırsız
arkadaşına cezayı sen kes!” dediler.
İşte o gün bugündür Türk insanı en sevdiği oyun olan
futboldan “buz gibi” soğudu!
Onlara neden olan Rıdvan efendi de:
“Bu işin çivisi
çıkmış” diye “uzman uzman” ahkam
kesiyor!
Benim de en çok bu zoruma gidiyor!
Bu işleri buralara getirenler…
Hiç suçları yokmuş gibi “çalıların
arasından sekerek uzaklaşıyor!”
Haa Tanju’yu hikayenin “start”
kısmında bırakmıştık.
Haliyle “Ona ne
oldu?” diyorsunuz!
O Avrupa Gol Kralı oldu; Türkiye rekorları kırdı!
Ama dedik ya; o da “başka
bi Şeytan”dı…
Tanju o gün yolu şaşırmış…
Samsun’a gidiyorum sanırken yolunu Siirt’e bulmuş!
Hani bu “dolandırıcı”
Jet Fadıl var ya; Türkleri 2 senede bir “çok
sağlam tokatlayan” Jet Fadıl…
Tanju da onunla “ortak”
olmuş!
Bi ara yanlarına
Sergen Yalçın’ı; Oktay Derelioğlu’nu da almışlar; tam “Anonim Şirket” olmuşlar!
O yüzden size şimdilik bu hikaye yeter!
Nasılsa Türk futbolunda “sahtekarlık
hikayeleri” bitmez!
Bi dahaki yazıda da…
Diğerlerini yazarız!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder