18 Kasım 2014 Salı

ARABA HIRSIZI "ŞEYTAN" RIDVAN!

Rıdvan Dilmen benim için çok özel bir adam. Çünkü benim gazeteciliğe başlamamla Rıdvan Dilmen’in (Tanju Çolak’la birlikte) Türkiye’nin en ünlü futbolcuları olması aynı günlere denk gelir.
Ben “büyük gazete” Hürriyet’te, onların biri Galatasaray’da, diğeri Fener’de!
Tam 5 yaştır Rıdvan Dilmen’le aramız... Ben 20 yaşımdayken o da 25’indeydi... Aradaki 5 yaşa rağmen asla tepeden bakmazdı bana; “abi” dememi beklemezdi ona!

Peki Rıdvan benim için neden “özel” bir adam?
Çünkü onunla birlikte hırsızlık yapmışlığımız bile var!
Evet… Yanlış duymadınız!
Türkiye’nin en ünlü futbolcusu Rıdvan’la birlikte ben “hırsızlık bile” yaptık!
Hem de hakim karşısına çıktık!
İsterseniz size de anlatayım…

O yıllar; Tanju’yla Rıdvan’ın yılları… Onlar Türk futbolunda milyar barajını ilk aşan futbolcular ki; o zamanlar milyar diye bir parayı telaffuz etmek bize hayal gibi geliyor. Gene de onların milyar alması için habire yazıyoruz!
İkisi basınla “top gibi” oynardı. İkisi de söz konusu para olunca “Şaytan gibi” olurdu ki; bu Rıdvan’ın lakabı zaten Şeytan’dı!
Tanju mu? “Asıl Şeytan” oydu! Ama o aynı zamanda “saf Anadolu çocuğunu” da oynayabiliyordu!
Ben Hürriyet’teyim o yıllar ve aslında Galatasaray muhabiriyim… Ne işim varsa o gün Fener idmanına gitmiştim. Tam idman bitimi gazeteye dönerken Rıdvan’a denk gelmiştim. Biraz hoşbeşten sonra “Sana sağlam bir haber vereyim mi?” dedi. Merak ettim; “Ver tabi! Habere hayır denir mi?” diye cevap verdim.
Konuyu bana tam açmıyor…
“Haber Muğla’da” diyor şeytani bir gülüşle!
“Ne işimiz var Muğla’da… Kafa yapma benle” deyince dilinin altındaki baklayı çıkardı.
Topçu milletinin işi ne olur?
Ya karı-kız;
Ya da araba muhabbeti!

O zamanlar Tanju Çolak muhteşem bir BMW almış; kıpkırmızı, FRT 55 plakalı; araç telefonları daha çok lüks o zaman.
Rıdvan ise araba kullanmayı pek sevmezdi. Yanında mutlaka bir arkadaşı olurdu ve o arkadaşını “şoför gibi” kullanırdı. Yanlış hatırlamıyorsam onun da siyah bir BMW’si vardı ve mevzu nerden açıldıysa bunlar “kapışmayı” tasarlamışlar; “kim kimi geçer”e ortaya büyük bir iddia koymuşlar!
Bunun planını da şöyle yapmışlar:
Tanju Samsun’lu ya… İstanbul’la Samsun arası 750 km civarıymış. Rıdvan da Muğlalı; onun da İstanbul’a uzaklığı 770 km. İkisinin de aracında telefon var; Tanju Rıdvan’a 20 km avans verecek. Aynı anda İstanbul’dan gaza basacaklar; Tanju Samsun’a, Rıdvan da Muğla’ya girdiği anda gene araç telefonlarından durumu bildirecek!
İddia bu…

Bu; işin Tanju ile Rıdvan arasındaki kısmı…
Hani demin Rıdvan bana “Manşet haber ister misin?” diye sormuştu ya…
Bakmayın salağa yatmama… Muğla’da yapacağımız haberi çok iyi biliyorum ve oraya gitmek için ben de can atıyorum!
İyi de…
Galatasaray muhabirisin; Fener’in yıldızıyla Muğla’ya gitmem lazım!
O zaman Hürriyet Spor’da Müdür Nezih Alkış; yardımcıları da Faik Gürses, Alaettin Metin ve Oğuz Tongsir… İstesem bu 4 isimden birine durumu açık açık anlatarak Rıdvan’la birlikte gidebilirim. Ama o zamanlar daha çömez muhabirim ya… Giderim de boş dönerim diye ödüm patlıyor! O yüzden ben başka bi yalan uydurdum ve gazetedekilere Trakya’daki memleketime gideceğimi söyledim.

Neyse… Bahanemi söylemiş; artık Rıdvan’la baş başa kalmıştık. Birlikte Kadıköy’den Ortaköy’e gittik. Onun evi Ulus civarında, takıldığı mekanlar da hep Ortaköy’ün oralar… Benim gibi okey delisi o da! Biraz okeye takıldık. “Takıldık” derken; onlar oynadı, ben yandan seyrettim. Çünkü onların bir el açmada aldıkları parayı o dönemler ben 1 aylık maaş olarak bile almıyorum!
Ortada dönen paraya “ağzım açık” bakıyorum!

Kahveden çıktıktan sonra Rıdvan bana hikayeyi tam olarak anlattı. Hem durumu anlatıyor; bi yandan da;
“Sürat yapan arabada gitmeyi sever misin? Korkuyorsan sen gelme istersen!” diye gaz veriyor!
“Korkmam!” dedim…
Ve ekledim:
“Ya iyi de… Senin direksiyonun iyi mi? Ben seni hiç araba kullanırken görmedim. İkimizi birden eşek cennetine göndermeyesin!” dedim.
Bana güldü:
“Muğla yolunda bir uçurumlar var; görsen daha aşağı bakarken ödün patlar! İkimizi birden jiletle kazırlar!”
Şaka yapıyor sanıyorum; değil!
Ben bu adamı hiç bu kadar ciddi görmemiştim.

Neyse…
Bu Rıdvan’ın Murat diye kankası var... Hemen hemen hiç ayrılmıyorlar!
Şimdinin ünlü şarkıcısı Gülşen var ya; bu Murat onunla sevgili! Magazin basını bile onların büyük aşkından bahsediyor.
Rıdvan’ın arabasını genelde Murat kullanıyor ya…
Murat’la Gülşen o gün takışmış; gönlünü alacağım diye Gülşen’in peşinden taaa Adapazarı’na gitmiş!
Normal şartlarda bu sorun değil... İstanbul’un bütün taksileri Rıdvan’ın…
Ama bu sefer durum farklı (ve nasılsa anormal bir şey beklemediğinden) Rıdvan Tanju’yla yarışacaklarını, ortada büyük bir iddia olduğunu Murat’a bile söylememiş!
Bunu öğrendiğimde beni ateş basmıştı. Şayet bu “Kralların kapışması”ndan Rıdvan’ın kankası Murat’ın bile haberi yoksa; Türkiye’de bu işi benden başka kimsenin bilemeyeceğini düşünüyordum.
Bütün basına aslan gibi bir haber atlatacaktım!
Murat’ın “Gülşen peşinde” Adapazarı’nda olduğunu duyduğunda Rıdvan’ın rengini görecektiniz. Simsiyah desem değil; mosmor desem; o da değil!
İçimden;
“Allah kahretsin be! Bomba gibi haber kaçıyor!” diye geçiriyordum. Ama Rıdvan oralı bile değildi. Ara ara yalandan “Vazgeçelim istersen!” diyorum ama… Kısa ve net; “Mümkün değil” diyor!
“Biz böyle bir günü kaç aydır denk getirmeye çalışıyoruz. Yarın Galatasaray’ın da idmanı yok; bizim de... Bugün basıp gideceğiz; yarın akşam da inşallah şu gördüğün yatağımda uyuyacağım!” diye ekliyor.
Ekliyor da…
Rıdvan’ın o sırada Tanju’yla kapışacağı bir arabası bile yok!

Ulus’taki evinde odayı öfkeyle turluyordu!
Ne yapabileceğini, arabayı kimden bulabileceğini düşünüyordu.
Ev telefonundan birkaç kişiyi aradı. Araba vardı ama…
O buldukları Tanju’nun kıpkırmızı BMW’si ile yarışacak çapta değildi.
Tam bizim iş yatacak diye düşünürken:
“Buldum!” diye zıpladı…
“Alt kattaki komşunun benimki gibi bir arabası var. Onu isteyelim.”
Hemen bir alt katıydı zaten...
Aşağı indik; orta yaşlı bir kadın çıktı kapıya...
Yalan olmasın; Ali mi dedi; Selami mi dedi neyse artık; kadın “Yeni çıktı. 2-3 saate döner” dedi.
Bu cevap onu delirtti ama öfkesini saklamaya çalışıyordu. Çünkü Tanju ile sözleştikleri saate birkaç saat kalmıştı. Tanju zaten ara ara arıyor:
“Rıdoooo… Evladım hazırsın di mi? Kral Tanju’dan korkmuyorsun di mi?” diye ona gaz veriyordu!
Yeniden Rıdvan’ın dairesine çıkacakken baktık ki kadın bahçeye iniyor! Hem bahçeye iniyor; hem de kapıyı yarım aralık bırakmış. Rüzgardan kapı kapanmasın diye araya da bir terlik koymuş!
Rıdvan’ı ilk kez o gün öyle şeytani bir bakış içinde görmüştüm. Vallahi de billahi de aklından geçeni tahmin edemiyordum!
Öğrenince “Yuh” dedim tabi…
“Pes” dedim…
Kadın aşağıya indiğinde içerden arabanın anahtarını çalacakmışız!
“Ya Rıdoooo… Saçmalama! Komşun da olsa bu yaptığımız hem hırsızlık; hem de haneye tecavüz… Çıramızı yakaralar bizim” diyorum.
Umarsız bir şekilde;
“Korkma lann.. Fenerbahçeli Rıdvan’ın araba hırsızlığı yapacağına kim inanır?” dedi.
Ben daha cevap vermeden:
“Sen kadını gözetle… Ben anahtarı alınca ok gibi fırlıyoruz tamam mı?” diye bağırdı bana…
Dilimden bir şey çıkmaya çalıştı; ama çıkamadı!
Mecburen bir hırsızın erketesi olmuştum!
Yaptığım hırsızlık değildi ama…
Ona yardımcı oluyordum işte!
Yakalansak kime dert anlatabilirdik?
O sırada apartman asansörü çalışıyor; kat otomatiği yanıyor, ben her kımıldanmaya “Eyvah ev sahibi kadın geliyor” diye telaşlanıyordum!
Kalbim öyle hızlı atıyordu ki; o an kattan başka biri bile geçse, benim paniklememden garip bir şey olduğunu anlayabilirdi.

Allah’a şükür ki Rıdvan evden çabuk çıktı. Pantolonunun cebine attığı anahtarı bana “Burada” dercesine gülüyordu. Hızlı adımlarla apartmandan çıktık. Otoparka inerek arabayı bulduk. Rıdvan komşusunun arabasına kendi arabası rahatlığında bindi ve 2 dakika içinde Ulus’tan uzaklaştık!
Yolda Tanju’yla araç telefonlarından konuştular. Çıkış saatlerine fazla kalmamıştı. Ama trafiğe kalmamak için ikisi de bir an önce “startta” olmaya can atıyordu.
Yarım saat kadar sonra “olay yerinde” buluştuk. Rıdvan’ın arabasından çıktığım gören Tanju renkten renge girdi:
“Ne bu oğlum? Yanında yedek şoför mü getiriyorsun?” dedi.
“Şoför” deyince beni bir gülmek aldı…
Çünkü ehliyetim yoktu!
O güne kadar bir arabanın freni, gazı, debriyajı neresi bilmezdim. Bu kadar acemilik içinde son model spor arabayı mı kullanacaktım? Hani dokunduğunda uçan bir spor arabayı!
Yemin billah ettik;
“Kuran çarpsın şoförlüğüm yok!” dedim.
Tanju Çolak sahiden doğru söylediğime kanaat getirmişti.

Birazdan yarış başladı.
Tanju söz verdiği gibi (!) Rıdvan’a 20 kilometre avans verdi. Biz 20 kilometre ileriye gidince telefonundan aradık. “Hadi yarış başladı… Samsun’a gelince haber et!” dedi.
Rıdvan’ı hemen hemen ilk kez o gün araba kullanırken görüyordum. Araba çok hızlı gitmiyor gibi geliyordu ama…Kadrana bakıyordum; 200 kilometre falan diyordu!
“Daha rahat gideyim” ayaklarıyla camın az üstündeki tutacağa tutundum. Virajlara girerken ben de onunla sanki sanal bir frene basıyordum. O benim bu hallerimle;
“Frene basma gasteciiii. Tanju ibnesi uçmuştur şimdi!” diye alay ediyordu!

Epey yol gitmiştik. İzmit’ten çıkmış Bursa yönüne dönmek üzereydik. O sırada paaat diye polis çevirmesine denk gelmeyelim mi?
Al başına belayı!
Rıdvan da en az benim kadar paniklemişti; çünkü arabanın ruhsatı arabada mıydı; evde miydi; bilmiyordu!
Evden araba anahtarı çalmayı biliyorduk ama…
O arabayı ruhsatıyla beraber çalmayı akıl edecek kadar işimizde uzman değildik!
Laf çok uzamadı zaten…
Radara girmişiz; polisler zaten bizi bekliyormuş!
O andan itibaren Rıdvan’ın hallerini göreceksiniz…
“Memur bey ben Fenerbahçeli Rıdvan’ım” diyor ama…
Ruhsatı olmayan bir arabayla “uçuşa” geçmişiz!
Daha da kötüsü;
Sadece hızımız değilmiş bize çevirmelerine neden olan...
Evdeki kadın hem kocasına, hem emniyete haber vermiş!
Yani o anda Rıdvan’la ben “çalıntı bir arabada” yakalanmışız!
Aldık mı başımıza belayı?
Hürriyet muhabiri bir gazeteci ve Fenerbahçeli Milli bir futbolcu araba çalar mı?
Çalıyormuş!

(Gene) neyse…
Biliyorum muhabbet çok uzadı; artık olayın nereye bağlanacağını merak ediyorsunuz.
O günün hemen hemen tamamını emniyette geçirdik ve kimseye telefon açmamıza izin vermediler.
Hadi beni kim tanır da…
Koskoca Fenerli futbolcuya bu muamele yapılır mı?
“Derdinizi hakime anlatırsınız” dediler ve akşam mesai saatine yakın bir hakim karşısına çıkardılar!
Biz yolda giderken “Allah vere de futbolu seven, futbolcuyu tanıyan birine denk gelsek” diye dua ediyoruz.
Ama ne gezer!
Öyle bir hakime denk geldik ki; değil Rıdvan’ı ve beni; “burnunun ucunu” göremiyor!
Futbolla gram ilgilenmediği de ortada…
Hakimin karşısında ezilip büzülüyorduk…
Ne diyeceğimizi bilemiyorduk!
Hakim bizi getiren polislere “Ne yapmış bunlar?” diye sordu.
“Araba çalmışlar hakim bey! Ayrıca aşırı sürat de yapıyorlardı” deyince yaşlı hakim elleriyle şöyle “Lanet olsun” dercesine bize bir hareket çekti!
“Anlatın bakalım... Arabayı nerden ve kimden çaldınız?” dedi.
“Çalmadık” diyemiyoruz…
Ama;
“Galatasaraylı Tanju’yla araba yarışı yapıyoruz. O şu anda sayenizde Samsun’a vardı” da diyemiyoruz!

Sonunda arabayı komşudan nasıl çaldığımızı anlattık.
Rıdvan Dilmen’e;
“Hırsız sensin yani” dedi…
Bana da;
“Sen de gözcülük yaptın!”
Yav herif bizi harbi harbi profesyonel hırsız yapmıştı!
Az sonra da kesin olarak içeri atacaktı.
Kul sıkışmayınca Hızır yetişmezmiş ya; o sırada Allah yüzümüze baktı ve içeriye bir mübaşir girdi.
Rıdvan’ı görür görmez;
“Abimmm… Senin burda ne işin var?” dedi.

Neyse ki sonunda iş ortaya çıkmıştı.
Hakime de durumu anlattılar;
“Ah be gençlik… Deli gençlik” diye söylenerek devam etti;
“Bu arkadaş olmasaydı yarım saat sonra demir parmaklıklar arkasındaydınız. Ben sizi affettim; ceza vermeyeceğim. Kendi cezanızı kendiniz belirleyin” dedi.
Gözleri sevinçle parladı Rıdvan’ın…
Az önce “hırsız” ve “erkete” idik…
Şimdi “hakim koltuğuna oturmuş gibi” kendi cezamızı verecektik!
“Bu gördüğünüz arkadaş Hürriyet Gazetesi muhabiri hakim bey... İyi çocuktur... O yüzden onu da serbest bırakın; beni de… Çünkü bu araba benim komşumun... Durumu anlatınca bana anlayış gösterecektir... Çünkü o da deli Fenerli!” dedi.

Duydunuz di mi?
Şimdi Rıdvan’la “harbi harbi” araba hırsızlığı yaptığıma…
Birlikte hem karakollara, hem de mahkemelere düştüğümüze…
O da yetmiyormuş gibi;
Demir parmaklıklardan Rıdvan’ın “tanınmış kişi” olması sayesinde kurtulduğumuza inandınız di mi?
İnanmadınız!
“Yeme lan bizi? Kimi kandırıyorsun sen?” diyorsunuz.
Ya da öyle demiyorsunuz!
Buraya kadar anlattıklarımı “harbi harbi” yediniz!
Hikayenin sonu nasıl bitecek diye merakla beklediniz!
Taaa ki hakim “hırsızlık” yapmış Rıdvan’a:
“Sana gözcülük yapan arkadaşının cezasını sen ver” dediğinde işe uyandınız!
“Bu adam yalan söylüyor” dediniz!

E bana inanmıyorsunuz da…
Bu ülkede, gerçek hayatta, “bunların aynısı” oldu!
Şikecinin birini kurtarmak için…
Başka bir şikeciyi TFF’nin başına koydular ve:
“Hadi birbirinizi aklayın!” dediler.
O zaman o hikayeye inanasınız gelmişti!
Onlar olunca yiyorsunuz da…
Ben “kıçımdan uydurunca mı”  inanmıyorsunuz?

Peki bu hikayeyi neden anlattım…
Dünkü milli maçta Volkan Demirel “kendisine küfür ediliyor diye” stadı terk etti ya…
Bu 3 Temmuz şike sürecinde RTE’nin akıl hocalığını yapan “gizli spor bakanı” Rıdvan Dilmen Ntv’de “Bu işin çivisi çıktı” demiş!
Ba ba ba…
İşin çivisi çıkmış!
Peki kim çıkarmış işin çivisini?
Ben mi…
Yoksa “Rıdvan ve ekürileri” mi?

Evet; bu hikayeyi “kıçımdan” uydurdum!
Benim oramdan uydurduğum hikaye bu ülkede “aynen” yaşandı:
Aziz Yıldırım’ın Fenerbahçe’si ile Yıldırım Demirören’in Beşiktaş’ı şike yaptı!
Yani bizim Rıdvan’ın araba çalması, benim de ona erketelik yapmam gibi…
O hakim bizi;
“Sen çalmışsın… Sen de gözcülük yapmışsın” diye serbest bırakmazdı.
Benim anlattığım gibi; “Ah gençlik, deli gençlik! O zaman birbirinize cezayı da kendiniz verin, beni yormayın” demezdi.
Ama Rıdvan ve ekürileri ne yaptı?
“Hırsız” ile “erkete”yi hakim karşısına çıkardılar…
Ama hakimi devre dışı bırakarak;
Erketeyi hakim koltuğuna oturttular!
Sonra da;
“Haydi; şimdi hırsız arkadaşına cezayı sen kes!” dediler.
İşte o gün bugündür Türk insanı en sevdiği oyun olan futboldan “buz gibi” soğudu!
Onlara neden olan Rıdvan efendi de:
“Bu işin çivisi çıkmış” diye “uzman uzman” ahkam kesiyor!
Benim de en çok bu zoruma gidiyor!
Bu işleri buralara getirenler…
Hiç suçları yokmuş gibi “çalıların arasından sekerek uzaklaşıyor!”

Haa Tanju’yu hikayenin “start” kısmında bırakmıştık.
Haliyle “Ona ne oldu?” diyorsunuz!
O Avrupa Gol Kralı oldu; Türkiye rekorları kırdı!
Ama dedik ya; o da “başka bi Şeytan”dı…
Tanju o gün yolu şaşırmış…
Samsun’a gidiyorum sanırken yolunu Siirt’e bulmuş!
Hani bu “dolandırıcı” Jet Fadıl var ya; Türkleri 2 senede bir “çok sağlam tokatlayan” Jet Fadıl…
Tanju da onunla “ortak” olmuş!
 Bi ara yanlarına Sergen Yalçın’ı; Oktay Derelioğlu’nu da almışlar; tam “Anonim Şirket” olmuşlar!
O yüzden size şimdilik bu hikaye yeter!
Nasılsa Türk futbolunda “sahtekarlık hikayeleri” bitmez!
Bi dahaki yazıda da…
Diğerlerini yazarız!





Hiç yorum yok:

Yorum Gönder