27 Aralık 2014 Cumartesi

GALATASARAY'I YÖNETMEK "ALBAYRAK'A BIRAKILMAYACAK KADAR" ÖNEMLİ BİR İŞTİR!

Galatasaray Teknik Direktörü Hamza Hamzaoğlu "günah çıkartmış" ve:
"Belki de oyuncu değişikliği yapmayarak ben hata yaptım" demiş.
Elbette onun da payı vardır...
Kaybedilen 2 puanda onun "oyunun ruhunu okuyamamasının da" payı vardır.
Ama Galatasaraylı futbolcunun "ruhsuzluğunun" sebebi başka!
Kendimden biliyorum...
Maç günü; bu tip onlarca işe gittim...
Ve hepsinde de gördüğüm şu:
Akşam "maç konsantrasyonumu" kaybettim!
Kimim ben?
Saha kenarında onların fotoğraflarını çeken foto muhabiri...
Şayet
"ben bile" (!) gün içindeki "saray gezmesinden", "Cumhurbaşkanı ve Başbakan şebekliğinden" etkileniyorsam...
Futbolcu milleti haydi haydi etkilenir!
Maç Cuma gecesi...
Cuma maçlarına motive olmak zaten zordur.
Stada giriyorsunuz; statta hiç Galatasaray'ın maçı varmış gibi bir hava yok!
Tribünler bomboş; az yüksek sesle edilen küfürü bile çok net duyabiliyorsun!
Bi ara Galatasaraylı futbolcu maçı 1-0'a kilitleyebileceğini düşündü. Çünkü Stancu'dan başka gol atma şansı olmayan bir takımla oynadıklarının farkındalar. Gittiler; gene o tek ihtimalden, Stancu'dan golü yediler!
Ama hiç biri değil kardeşim...
Bu kaçan 2 puanın suçlusu hiç biri değil!
Kim ki "maç günü" Galatasaraylı futbolcuyu "saray soytarısı" haline getirmiştir...
Bu kayıp puanların; maça bir gram konsantrasyonu olmayan oyuncuların sebebi odur!
Kına yak Albayrak!
Ama senin için bunun önemi yok!
Sen nasılsa gittin; "Allah gibi" gördüğün RTE'ye "bağlılıklarını" bildirdin...
Senin için önemli olan odur!
Bi de o kadar yalakasın ki;
"Sarayı gören yabancı futbolcularımız Türk vatandaşı olmaya karar verdi" gibi "yalakalıkta dünya rekoru" olabilecek bir laf ediyorsun!
Kimi kandırıyorsun; Noel üzeri zaten yabancı futbolcun deplasmana gelmemiş...
Kimmiş o; "saray gördü diye" Türk vatandaşı olmaya karar veren "ezik" yabancı futbolcu?
Muslera mı?
Telles mi?
Yoksa Bruma mı?
Kimmiş; duyalım?
Ya da yok öyle biri...
Sen Cumhurbaşkanını yalamak için "kıçından" uyduruyorsun!
Hangisi?

11 Aralık 2014 Perşembe

HAGİ İLE KEMALETTİN ARASINDA O KADAR FARK OLMASIN MI?



İnsanın yaşadığını “rakamlarla konuşması” güzelmiş!
Tarihe kendilerini “Şerefli ikinci”, bileğini bükemediklerini de “Şerefsiz Şampiyon” yazan Beşiktaşlı biraderlerimizle sıkça tartıştık.
“Yapmayın… Ayıp ediyorsunuz!” dedik.
Galatasaray’ın onların elinden aldığı şampiyonluk sayısı çok ya!
(Sesi çok çıksın diye kendisine megafon olan Fenerbahçelilerle) aklına geldikçe bağırır Beşiktaşlı biraderim.
Dedim ya; o günleri “içinde” yaşadım.
Kahramanlarının ettiği “tarihi sözleri” kendi ağzından duydum!
Beşiktaşlı; (Galatasaray’ın namağlup ikinci, kendisinin şampiyon olduğu sene) Trabzon gibi dünya zoru bir deplasmanda Trabzonspor’u yenerek şampiyon olduğunu söylemez mesela…
Öyle ya…
Yendiyse, şampiyon olup gemiyi limana yanaştırdıysa kendindendir.
Ama olamadıysa…
Cinlerden!

8-0’lık Ankaragücü maçını hiç unutmaz mesela Beşiktaşlı.
Çıktık Beşiktaşlının karşısına;
“O maçı bi anlığına unut… O sene şampiyon olmayı Galatasaray’dan daha çok hak ettiğini bana RAKAMLARLA ispat etsene” dedik.
“Gık” diyemedi, “gık” diyemez!
Ben derim ama…
Çünkü o günkü Galatasaray Teknik Direktörü Feldkamp’ın ağzından şu sözleri duyduğumu bilirim:
“Beşiktaşlılar ağlıyor. Şampiyonluğu bizim hak etmediğimizi söylüyor. Biz hak etmedik de onlar mı hak etmiş?”
Alman hoca hemen “doğru soru”yu soruyor:
“Bu sene Galatasaray Beşiktaş kaç defa karşılaştı. Lig, kupa derken tam 5 defa! Kaç kere yendin Galatasaray’ı? Sıfır!”
Doğrudur…
Oynanan 5 maçın 3’ünü Galatasaray kazanmış, 2’si berabere bitmiş. (Averaj sisteminde bu yola gitmek böyle böyle vuku buldu. En kolay yol, 2 takım arasındaki maçlara bakmaktır. Kim iyi ise, kupayı zaten o hak etmiştir!)

Doğru… 8-0 çok görülen bir skor değil…
Ama Galatasaray’ın o gün 8 tane atmaya ihtiyacı var mıydı? Hayır!
Bazı durumlarda 2 gol, bazı durumlarda da 3 gollük bir “averaj artısı” vardı zaten Galatasaray’ın…
Aynı anda başlayan Beşiktaş-Gençlerbirliği maçında ilk dakikalarda 1 gol yedin mi? E bir de Galatasaray’ın maçı 1-0 yaptığını düşünün. Beşiktaş’ın yükünün bi ton olduğunu söylemeye gerek var mı?
Yani bilenler biliyor; aslında o günkü şampiyonluk kavgası Beşiktaş 0-1, Galatasaray 1-0 olduğunda zaten bitmişti!
İşi bozan Galatasaray’ın 8 tane atması!
Beşiktaşlının ağzına malzemeyi veren Galatasaray’ın gole doymamış olması! Tabi “kankası” ve “megafonu” Fenerlinin de!

Bu konuda Beşiktaşlı Zalad’ı çok kolay suçlar mesela… Ama o gün “sattı” dedikleri Zalad da bi dünya gol yemiş; “satmadı” dedikleri Arif de!
Ama sor Beşiktaşlıya…
Ona göre tüm golleri Zalad yemiştir!

Size başka bir veri…
İşte onu duyunca (o seneki Ankaragücü’nün) nasıl bir takım olduğunu daha iyi anlıyorsunuz!
Galatasaray bu takımı ilk yarıda 3-0 yenmiş; ikinci yarıda da 8-0…
Toplam ne olmuş?
11-0
Peki Beşiktaş’ın Ankaragücü maçları nasıl sonuçlanmış?
Biri 6-0, diğeri 4-0…
Toplamda ne olmuş?
10-0
Sen 2 maçta 10 atınca normal…
Galatasaray senden 1 fazla atınca “şike!”

Aslında Beşiktaşlının ayağına neyin ne olduğunu öğrenecek çok da güzel bir fırsat gelmişti!
O şampiyonlukta Galatasaray’ın hocası olan Feldkamp; bu sefer de Beşiktaş’ın başına geçmişti. Tam da Beşiktaş tv’nin kurulduğu günlerdi. Ota-boka her şeye belgesel yapmak aklınıza geliyordu da…
O şampiyonluğun perde arkasını “yaşayanından” dinlemeyi neden düşünmediniz?
Kimbilir; belki düşündünüz de, Feldkamp size duymak istediklerinizi söylemeyeceğini ifade etti. (Önceden de söylediği gibi) Galatasaray’ın şampiyonluğu “hak ederek” kazandığını yineleyecekti.
Soramamak da; sormayı akıl edememek de “aynı kapıya” çıkar.
Çünkü davanda haksız olduğunu biliyorsun!

Neyse…
Konumuz bu değil zaten!
Evelallah Neuchatel maçıyla birlikte Türk futbolunun öyle günlerine tanık olduk ki; içinde Avrupa’dan alınmış UEFA’lar, Süper Kupalar olduğu gibi, Dünya 3.'lüğü de var şahit olduklarımız arasında.
Geçenlerde çok sevdiğim (Fanatik Fenerli) bi abimle laflıyoruz. Laflıyoruz derken; buradan yazışıyoruz.
Laf döndü dolaştı Haluk Ulusoy’un TFF Başkanı olduğu günlere geldi. Nasıl ki Beşiktaşlının da böyle “batıl” inançları vardır; Fenerli de ondan aşağı değildir!
Hatta Fenerliler bu konuda Beşiktalıdan daha beterdir!

Fenerlinin “en ağır depresyonu” Haluk Ulusoy’un TFF Başkanı olduğu yıllara dayanır!
Aslında onları depresyona sokan Haluk Ulusoy değildir;
Galatasaray tarihinin en başarılı günlerinde Haluk Ulusoy’un TFF Başkanı olarak denk gelmesidir!
Önüne arkasına bakmaz; rakamlara bakmaz, Fenerli o başarılı Galatasaray günleri için devrin TFF Başkanını suçlamak kolaycılığına kaçar.
Hele bir de (o dönemin Başbakanlık yapmış siyasetçilerinden) Mesut Yılmaz’ı ve Mehmet Ağar’ı da işin içine soslandırınca; Fenerli için:
“Hııı.. Demek ki bunlar bu yüzden şampiyonluklara ambargo koymuşlar!” denecek hikaye kendiliğinden ortaya çıkmış!

Az sabredin; (ben kendim birebir yaşadığım o günlere) “rakamlarla” giriyorum.
Girince Fenerbahçelinin haklı mı haksız mı olduğu “kendiliğinden” ortaya çıkacak!

Okuyanın en küçük bir şüphesi olmasın diye nerden alıntı yaptığımı da yazacağım. Bu yazıyı hatasız yazmak için tff.org’un şu linkinden yardım aldım:
Bir de şurdan…

Konuya giriyorum…
Galatasaray’ın tarihteki en başarılı yılları 1996-2000 arası yıllar... Bu 4 sene içinde hem “4 sene üst üste” şampiyonluk var; hem de UEFA ve Süper Kupa…
Fatih Terim’le birlikte (1) 1996-97, (2) 1997-98, (3) 1998-99, (4) 1999-00 şampiyonlukları hep Galatasaray’ın olmuştur.
Peki o başarıları Haluk Ulusoy’a, Mehmet Ağar’a ve Mesut Yılmaz’a bağlayan Fenerli tezinde haklı mı?

Haluk Ulusoy’un TFF Başkanı olduğu yıllara bakalım mı?
Bakalım!
Ne zaman başkan olmuş Haluk Ulusoy?
04.11. 1997 senesinde!
Haluk Ulusoy (o güne kadar Abdullah Kığılı’nın oturduğu TFF başkanlık koltuğuna) ATANMIŞ!
(Fenerli) Abdullah Kiğılı’dan az önce de (Galatasaraylı) Özkan Olcay varmış. Demek ki o dönem, Şenes Erzik’in gidişinden kaynaklanan bir “kaos dönemi” imiş!

Neyse…
Haluk Ulusoy 04.11.1997’de TFF başkanlığına atanmış ise; bunun anlamı şudur:
Haluk Ulusoy’un Galatasaray’ın (1) olarak nitelediğimiz 1996-97 senesi şampiyonluğunda (Fenerlinin iddia ettiği tarzda) en küçük bir dahli yoktur…
Olamaz da!

Peki ne zaman gelmiş Haluk Ulusoy TFF’nin başına?
1997’nin tam da bu aylarında!
Yani 1997-98 sezonu DEVAM EDERKEN!
Aşağı yukarı “ligin ortası” olmuşken!
Haluk Ulusoy 1997’nin (04.11.1997- 21.12.1997) 2 aya yakın zamanında “atanmış olarak” TFF Başkanı iken; 22.12.1997’de yapılan “seçimi” kazanarak 06.06.2000’e kadar sürecek BİRİNCİ DÖNEMİNE başlamış.
Yani Galatasaray’ın 2. şampiyonluğu elde edeceği 1997-98 sezonu devam ederken Haluk Ulusoy’un kıçı henüz koltuğu bile ısıtamamış!
Demin bahsettiğim sevgili abime;
“Yahu abi… Ben BUGÜN  TFF Başkanı olayım... Federasyon Başkanlığı binasından evime tek vesayitte nasıl giderim; bunu öğrenene kadar zaten lig biter! Öyle ya… Aziz Yıldırım’ın başkanlıkta ACEMİ olduğunu saydığınız yılları varsa; bu Haluk Ulusoy’un da vardır! Bu adam TFF Başkanlığını anasının karnında öğrenmedi ya!” dedim…
Ve hemen ekledim:
“Hadi sizin paşa gönlünüz olsun. (2) olarak nitelediğimiz 1997-98 Galatasaray şampiyonluğunu ‘Haluk Ulusoy’un bir lütfu’ olarak kabul edelim!”

(3) ve (4) olarak nitelediğimiz 1988-89 ve 1999-2000 sezonunda Galatasaray şampiyon olurken TFF Başkanı “dolu dolu” Haluk Ulusoy’muş!
Gene Fenerli biraderimizin gönlü olsun diye;
“Bu şampiyonlukları gönül rahatlığıyla ‘Haluk Ulusoy’un kıyağı olarak’ Galatasaray hanesine yazabilirsiniz!” diyoruz.
Ama şunu da ekliyoruz:
Galatasaray’ın Hagi’li, Taffarel’li, Popescu’lu kadrosu! Galatasaray’ın “diğer rakiplerinden çok fazla” olduğunu söylemeye gerek var mı?
Galatasaray’ın lideri Hagi…
Fener’inki ise Kemalettin’ler, Lazetiç’ler!
Galatasaray ve Fenerbahçe arasında güç dengesi öyle bozulmuş ki; (dileyen gazete arşivlerinden de görebilir,) Galatasaray için Fener’in karşısına çıkarken “basket maçına döner” diyenler var!
Hoş; o havada çıktığı maçlarda bile Fener’in (Johnson’un bal ürünü golüyle) maç kazanmışlığı var ama; konumuz bu da değil!

Demeye çalıştığım; iki takım arasında güç dengesi bu derece bozulmuşken (kadro olarak çok üstün olan Galatasaray’ın) şampiyon olması neden sürpriz olsun!
Neden kendi gücünden değil de; "Haluk Ulusoy’un fırıldak çevirme yeteneğinden" olsun?
Kesmedi mi?
Peki devam ediyoruz!

Yahu arkadaş…
Galatasaray’ın bu kadrosuna İngilizler, Almanlar, İtalyanlar ve İspanyollar bile laf edememiş ki; Türkiye Ligi’nin Karabükspor’u, Fenerbahçe’si edebilsin!
Yani Galatasaray’ın ne Mesut Yılmaz’a, ne Mehmet Ağar’a ne de Haluk Ulusoy’a ihtiyacı yok ama…
Hadi bu “3 şampiyonluğu da” (2 buçuk mu demeliydim yoksa!) Haluk Ulusoy’un hanesine yazalım.
1996-2000 efsane yılları bitti.

Geldik mi 2000-01 sezonuna…
Galatasaraylı şampiyonluğa doymuş!
Daha da önemlisi Galatasaraylı artık “Avrupa patentli” 2 kupayla tanışmış!
O Galatasaray’ı… O Galatasaraylıyı bi dahaki sene senin Türkiye’deki “teneke” kupaların keser mi?
Tabi bu arada efsane başkan Faruk Süren;
“Benden bu kadar! Maçası yiyen benim yaptığımı yapar!” diyerek başkanlıktan ayrılmış; (ya da ayrılmaya zorlanmış!)
Fatih Terim’i İtalyanlar Fiorentina’ya kapmış!

Galatasaraylı şampiyonluğa doymuş ve bıkmış ama…
Onca para vererek takıma golcü Jardel alınmış!
Tabi parasını gıdım gıdım alan; (daha doğrusu alamayan) yerli topçu isyanda!
Bugünlerde (o günleri futbolcu olarak yaşamış birinden öyle hikayeler dinliyorum ki;) geçenlerde çok iyi bir Galatasaray taraftarına “Benim bugünlerde duyduklarımı bilmiş olsaydın o günlerde stadın önünden geçmezmişsin! Çünkü o sene Galatasaray’ın o bıkmış ve doymuş halinin şampiyon olma ihtimali dahi yokmuş!” dedim.
Ne demek istediğimi anlayabildi mi; bilmem!
Galatasaray’ın bütün futbolcularına yurt dışından teklif geliyor ve sen Galatasaray’da para alamıyorsun... Sen alamıyorsun ama; Jardel aldıkça sinirlerin tavan yapmakta! Garibim Lucescu bi dünya sorunla boğuşmakta!

Peki Fener nasıl o yıllarda?
Galatasaray 4 sene üst üste şampiyon olmuş ya…
Hoca olarak Mustafa Denizli’ye kement atmışlar!
Daha net hatırlamak isteyene “Cihan Oskay’lı sene” diyeyim; onlar daha iyi anlar!:)
Galatasaray’ın başkanı (!) şampiyonluktan bıkmış;
“Yahu nasılsa ŞL’ne gidiyoruz. Bi kere de 2. olsak dünyanın sonu mu?” diyor. Galatasaray’a başkan olmaya çalışan bir diğeri (!) “Yahu versene parayı! 5’te 5 yapsak kötü mü olur?” diye bastırmakta!
Neyse…
Sonuçta “daha iyi çalışan” (!) Aziz Yıldırım’ın Fenerbahçe'si şampiyon oluyor!
Aslında Aziz Yıldırım’ın hocalarına “Takımı sen mi şampiyon yaptın; yoksa ben mi?” deme hikayeleri “tam da bu sene” başlar!
Hatırlayan olacaktır; 3 Temmuz sürecinde fikri sorulan Mustafa Denizli’nin (Azerbeycan-ya da İran’dan) “Kişilerle kurumları ayıralım. Kişilerin yaptıklarını kurumlara yüklemeyelim” demesi bu yüzdendir! Çünkü Mustafa Denizli kimin ne yaptığını, ne yapmaya müsait olduğunu çok iyi biliyordu!
Yani "o malum fikir" (!) aslında ilk Mustafa Denizli’nin fikridir.
Sonra RTE sahiplendi; o ayrı!

Bi taraftan iyi hoca Mustafa Denizli, diğer taraftan da Galatasaray’ın çocuğu Bülent Ünder (Samsunspor hocası olarak) Galatasaray’ın 5 puanına kan doğrayınca o senenin şampiyonu Fenerbahçe oldu.
Böylece Galatasaray’ın 5’te 5’i kesildi!
Çok sevdiğim (rahmetli) gazeteci abim Kazım Kanat’ın “Galatasaray durdurulmalı” şeklindeki “vasiyet gibi” istediği de o sezon yerine getirilmiş oldu!

Haluk Ulusoy döneminde Galatasaray ile Fenerbahçe arasındaki şampiyonluk sayıları 2 buçuk’a 1 oldu mu?
Hadi len, sizin dediğiniz olsun, Galatasaray 3, Fenerbahçe 1 olsun!:)

2002-03 sezonunu başlamıştı. Bir önceki seneden ders alan Lucescu; özellikle Sergen ve Ümit Karan’ın “etinden, sütünden ve derisinden yani her şeyinden” maksimum fayda alarak; (ve tabi ki Abdurrahim Albayrak’ı da işin içine katarak) “Türk futbolunun İLK YÜZBAŞI’sı” oldu!
Artık Galatasaray’ın formasında 3 yıldız olmuştu.
Bu en çok Fenerbahçeliyi kıskandırıyordu!

Dönem hala Haluk Ulusoy dönemi ve skor 3 buçuk’a 1 oldu…
Yani Galatasaray 3 buçuk, Fenerbahçe 1.
Hadi len; gene senin dediğin olsun;
Galatasaray 4… Fenerbahçe 1 olsun!

2002-03 sezonu da çok enteresan...
Galatasaray olarak biz çok büyük salaklıklar yapıyoruz!
En büyük hata; (takımı geçen sene onca yokluğa rağmen) şampiyon yapmış Lucescu’yu kovmuşuz!
Bahanemiz de çok komik…
Özhan Canaydın başkan seçilmiş ya; o dönemlerde genç Galatasaraylılar arasında bi “beyin fırtınası” yapmış, Galatasaraylılar için “gönüllerin hocasını” getirmiş; yani Sinyor Terim’i!
Beşiktaş’ın da çok işine geliyor bu!
Lucescu Galatasaray’dan kovulmanın da etkisiyle Beşiktaş'ta “aslan gibi” bir takım kuruyor. Yönetim para musluğunu açıyor. Çünkü Başkan Serdar Bilgili Beşiktaş tarihine “100. yıl şampiyonluğunu kazandıran başkan olarak” geçmek istiyor!
En az Metin-Ali-Feyyazlı takım kadar iyi bir kadroydu. Zago’lu, Gunti’li, Cordoba’lı ve en önemlisi Nouma ve İlhan Mansız’lı muhteşem bir takımdı. O İlhan ve Nouma gibi 2 golcüyü bugün bul; bütün kasayı onlara boşaltırsın…
Ama aramana gerek yok; zaten bulamazsın!

“O Haluk Ulusoy’lu seneyi” de Beşiktaş aldı mı?
Oldu sana 4 Galatasaray, 1 Fener, 1 Beşiktaş…

Geldik 2003-04’e…
Aziz Yıldırım gene tutuşmuş vaziyette!
Çünkü herkes en büyük rakip Galatasaray’ın UEFA Kupası’ndan, Süper Kupası’ndan bahsediyor! O bela yetmiyormuş gibi; hem “ilk yüzbaşı” Galatasaray benzetmesi var; hem de bu sefer Galatasaray’ın 100. yılı yaklaşmakta!
Çünkü 100. yıllarında her takım şampiyonluğu “daha çok” istiyor!
Denize düşen nereye sarılır; yılana!
Aziz Yıldırım kime sarılmış; kokainden Alman mahkemelerine düşen Daum’a!
Zaten o iş olmasa Daum Alman Milli Takımı’na hoca olacak, Fener’e gelmesi de hayal!
Bi hafta Almanya’ya mahkemeye, bi hafta Türkiye’de deplasmana, diğer hafta da Saracoğlu’na çıkan Daum; “sinirleri 100. yıl şampiyonluğu sayesinde yatışmış” Beşiktaş’ın…
Ve “şeyi şeyine denk” Galatasaray’ın önünde “daha ilk geldiği sene” şampiyonlukla tanışıyor!

Haluk Ulusoy’lu yıllarda oldu mu Galatasaray 4, Fenerbahçe 2, Beşiktaş 1…
E bir sene sonra bu sefer de Galatasaray’ın 100. yılı!
Beşiktaş olmuş ya; Galatasaray da olacağını zannediyor.
Daha doğrusu hayal ediyor!
Ediyor ama…
Başkan Özhan Canaydın!
Parasızlık almış başını yürümüş. Ali Sami Yen’e bi 100. yıl meşalesi konmuş; Fenerli “Bi dahaki maça da mangal kömürü yakarsınız artık!” diye alay ediyor.
O sene; o ara, bişeyler olmuş…
Siyaset tayfası Haluk Ulusoy’u istemediğinden olsa gerek, Haluk Ulusoy koltuğundan edilmeye çalışılıyor. (AKP’nin bitinin iyice kanlandığı, her köşeye kendi adamını koymaya başladığı yıllar...)
Tarihlerden çıkardığım kadarıyla 2004-05 sezonuna Haluk Ulusoy başlamış…
Ancak  22 Temmuz 2004 günü yapılan seçimle Levent Bıçakçı "yeni TFF Başkanı" olmuş! (Hani şu bizim Habertürk’teki abimiz Faik Çetiner’in (ismini vermeden) UEFA kaynaklı “müjdeli haberlerini verdiği” Levent Bıçakçı!)
Tamam ya; bişey demek istemiyorum!
Laf sokmaya, bişey ima etmeye uğraşmıyorum!:)

Levent Bıçakçı da aslında “Özhan Canaydın tarzı” bir insandır.
Ama Galatasaray’ın kesin şampiyonluk istediği 100. yılında Haluk Ulusoy’un görevden alınıp; yerine (bugün de Fener’e müjde vermeye çok meraklı olduğunu gördüğümüz) Levent Bıçakçı’nın getirilmesi siyasetin oyunu mudur, Fenerbahçe’nin mi, benim o tür şeytanlıklara kafam pek ermez!
Ben o yıllarda futbolun sahada oynandığını düşünenlerdendim!
Daha doğrusu; şahit olduğum tüm şampiyonluklarda (kadrosu daha iyi olanın-ligi daha iyi forse edenin ve tabi ki şansı da yaver gidenin) şampiyon olduğuna inanırdım!
O değişimin yaşandığı sene Fenerbahçe Levent Bıçakçı TFF’si ile şampiyon olmuş!
Hani şimdiye kadar “buçuklu” bir şampiyonluk yazdık ya Galatasaray’a…
Artık hangi taraftansanız, dileyen 3 buçuk Galatasaray, 2 buçuk Fenerbahçe, 1 de Beşiktaş yazsın Haluk Ulusoy’lu günlere!
Ya da biraz gaddar olan Galatasaray 4, Fenerbahçe 2, Beşiktaş 1 yazsın; karışmam!
“İnce bir operasyonla” Haluk Ulusoy indirilip, Levent Bıçakçı koltuğa oturmuş ve Fenerbahçe şampiyon olmuş…
Olaya “Fenerli mantığıyla” baksam, benim de diyeceğim belli olmalı.
Ama diyemem; çünkü tam bunu derken; vicdanım da bana bi şey fısıldıyor:
“O yıllar Alex’in ‘hem de iyi halinin’ olduğu yıllar... Hagi varken düdüğü sen çalıyordun; şimdi sıra onlara geçti!”

Hani hep ülkedeki siyasi muhalefetin çapsızlığından şikayet eder; bu kafadaki adamların RTE’ye karşı asla seçim kazanamayacaklarından söz ederiz ya…
Aslında bu ülkede “RTE’ye rağmen” seçim kazanmış biri var!
Haluk Ulusoy’muş o adam!

Biri Trabzon’lu biri Rize’li olmasına rağmen bu iki adam birbirlerini asla sevmedi!
İnat etmiş; gurur vesilesi yapmış; 2006’nın 19 Ocak’ında (yani 2005-06 senesinin tam ortasında) bir kongre daha olmuş, onu da kazanan Haluk Ulusoy (Recep Tayyip Erdoğan'ın muhalefetine rağmen) TFF’de bir kez daha başkanlık koltuğuna oturmuş!
İşte o sene Türk futbol tarihinin en müthiş senesidir.
“En müthiş sene” derken; Galatasaraylı açısından en müthiş sene! Yoksa Fenerbahçe açısından en rezil; hatta Fenerbahçe’yi bu 3 Temmuz’a (ve Metris’e taşıyan) sene!
Fenerliyi en kahreden, en delirten sene!

İçindeydim arkadaş; içinde…
Galatasaray’ın her şampiyonluğuna laf edebilirsiniz, ama ona ettirmem!
Çünkü futbolcuların “Param yok-pulum yok” diye düz koşu yaptıkları yıllar...
Galatasaray’ın Alex gibi bir adamın karşısına rakip diye İliç ve Saidou gibi adamları koyduğu yıllar!
Galatasaray’ın “yardım parası” topladığı yıllar...
Fenerli; (kaptanı) Emre’ye sorsun, yalanlamayacaktır. O yardım paralarında (o dönemde yurt dışında oynayan) Emre Belözoğlu’nun dahi (!) katkısının olduğu yıllar!
İliç ve Tomas’ın parasızlıktan kampa götürülemediği, Fenerli Murat Özaydınlı’nın Galatasaray’ı “fakir fukara edebiyatı yapıyorlar” diye küçümsediği yıllar!
Hani İsparta’da düşen, tüm yolcuların hayatını kaybettiği bir uçak var ya... İşte o parasızlık içinde biz o uçakla (!) bi dolu deplasmana gittik ve uçarken dahi (!) o uçağın düşmeye çok yakın olduğunu bildiğimiz yıllar! Çünkü kulüpte deplasmana gitmek için uçağa verilecek para yok!
Özhan Canaydın tükenmiş; önce Ergun Gürsoy’a, sonra da Adnan Polat’a kement atmış. Galatasaray o sene öyle inat etti; 90’da o kadar çok maç çevirdi ki; Fenerbahçeli futbolcunun “çok rahat” kazanacağını sandığı ligde moralini "en çok o" bozmuştu!
Hasan Kabze’nin İnönü’de 2 gol atarak çevirdiği Beşiktaş maçı da bunlardan biridir. Fenerbahçeli taraftar az sonra şampiyonluk kutlamaya hazırlanırken; Hasan Kabze “bir basketbol maçı gibi” son saniyelerde attığı golle Galatasaray’ı şampiyonlukta son haftaya taşıdı.
Son hafta geldiğinde moralman “çökmüş” bir Fener, moralman “şahlanmış” bir Galatasaray vardı. Ama buna rağmen ipler gene Fener’in elindeydi. Fener yenerse, (Galatasaray ne yaparsa yapsın) işe yaramayacaktı!
İşte moralman şahlanmış Galatasaray’da Adnan Polat’ın (bir saat firması tanıtımında) “20.45’te şampiyonuz” sözü Fenerlinin elini ayağına iyice doladı. Bu “çeneyle oynama işine” Eric Gerets bile katılmıştı!

Sonuçta; (Galatasaray’ın evinde kazandığı belli olmuşken,) TAM 16 DAKİKA GEÇ BİTEN MAÇTA Fenerbahçe (kümede kalmayı garantileyen) Denizlispor’u yenemedi ve 2005-06 sezonunda Galatasaray şampiyon oldu. Bu şampiyonluğu Levent Bıçakçı’ya mı, Haluk Ulusoy’amı yoksa “ikisine birden” mi yazarsınız bilmem…
Ama hadi onu da Haluk Ulusoy’a yazalım!

Sonra geliyoruz 2006-07 sezonuna…
Yani Fenerbahçe’nin 100. yılına!
En fanatik Fenerli bile kabul eder ki;
Fenerbahçe kendi kulüp tarihinin en anlamlı kupasını HALUK ULUSOY’UN ELİNDEN almıştır!
Haksız mı almıştır?
Yardımla mı, kıyakla mı almıştır; öyle bir şey demem!
Çünkü o kadroda Alex var!
Ama ben bir Galatasaraylı olarak Alex’e hakkını böyle teslim ederken, sen de vicdanına şunu sor…
Atacaksan Haluk Ulusoy’a, Mehmet Ağar’a, Mesut Yılmaz’a gene çamur at…
Ama şunu da sor;
Denizliyle kader maçına çıkmışsın;
Anelka gibi dünya devi bir futbolcu Daum’la yan yana oturuyor!
Bu olacak iş mi?
Fenerbahçeli Haluk Ulusoy’u suçladığı kadar…
Daum’un bu aptallığını konuşmuş mu?

14.02.2008’de…
Yani 2007-08 sezonu oynanırken RTE’nin istediği olmuş; sonunda TFF koltuğunu çok güvendiği yakın silah arkadaşı (rahmetli) Hasan Doğan’a teslim etmiş.
14 Şubat 2008; yani bir Sevgililer Günü, Haluk Ulusoy’un Türk futboluna yönetici olarak hizmet verdiği son gündür!
5 ay koltukta kalacak kadar bir ömrü olan Hasan Doğan tek şampiyonluk kupasını kime vermiş?
Galatasaray’a!
E siyaset Fenerli… TFF Başkanı Beşiktaşlı… Şampiyon kim?
Gene Galatasaray!

Gelelim “tanıdığım” Haluk Ulusoy’a…
Haluk abiyi taaa Kuşadası Fantasia Oteli’nin sahibi olduğu günlerden tanırım. Galatasaray’la kampa gittiğimizde onun otelinde kalmıştık. Karşılıklı oturun; çok seversiniz! Asla sana tepeden bakmaz. Haluk Ulusoy halk adamıdır.
Zaten TFF Başkanı olduğu günlerde özellikle Hakan Şükür ve Alpay Özalan’la olan muhabbetlerini hatırlarsınız; Beşiktaş’ın (gazeteye çıkmak için direklere tırmanan yöneticisi) İhsan Kalkavan’ın başka bir versiyonu olduğunu hatırlarsınız.

Haluk Ulusoy 7 buçuk sene TFF Başkanlığı yapmış…
Size söylüyorum; 5 yıl bir şirkette çalışın, siz de kendi çapınızda o şirketin “mafyası”, “ağababası” olursunuz!
Haluk Ulusoy’un da “adamcılık oynadığı” yılları çoktur. Onun döneminde (şimdiki BAL Ligi ayarındaki takımlara bile) antrenör olmaya kalksanız, “o ve onun tayfasının oluru olmadan” iş başı yapamazdınız!
Ayaklanmayın hemen!
“Bizim de anlatmaya çalıştığımız onun bu tarz işleri” demeyin hemen!
Hangi Türk’te yok ki bu iş?
Muhabbeti olan Rıdvan Dilmen’i arasın mesela... Kaç tane tırışkadan takımın hocasına Rıdvan Dilmen “okey” vermiştir de, o iş onun ricasıyla olmuştur!
Bizde makam sahibi herkesin zaafı bu... Herkes, her köşe başına “kendi adamını” koymak ister.
Bugün neyi tartışıyoruz; AKP’nin sınavsız işe aldığı akrabalarını…
Yalan mı?

Sadede geliyorum…
İstediğin kadar çamur at arkadaş…
İstediğin kadar “Takımı sen şampiyon yapmadın. Ben yaptım” de…
Ama Mustafa Denizli çıkar; sana seceresini bi döker, öyle bir hocaya laf ettiğin için yüzün kızarır!
Mustafa Denizli; “Ben hocayken şunları şunları yaptım” der ve seni “lafla” döver!
Aynı şey Haluk Ulusoy için de geçerli.
İstediğin kadar sevme…
İstediğin kadar nefret et…
Nasıl ki Halim Çorbalı’ya, Kemal Ulusu’ya, Mahmut Özgener’e:
“Ya baba… Tamam, TFF’ye başkan oldun da... İcraatini bana bi saysana!” desen…
Herkes susar…
Hepsi "hık-mık" eder...
Ama Haluk Ulusoy “sabaha kadar” anlatır!
Nasıl ki Türkiye Basketbol Federasyonu Başkanı Turgay Demirel kendi dönemindeki bütün güzel işleri “Ben yaptım” diye anlatırsa ve doğru yaparsa…
Aynısını Haluk Ulusoy da yapar…
Ve hakkıdır!

Ne olmuş onun döneminde?
Türk futbolu tavan yapmış!
Galatasaray UEFA Kupası almış, Süper Kupa almış…
Milli takım Dünya 3.sü…
Ve Avrupa Şampiyonalarına gitmiş!
Onun dönemindeki milli takım ve kulüpler bazındaki sıralamalara hiç girmiyorum.
Bugün Yeşil Burun Adaları diye nerde olduğunu bilmediğimiz yerler bizi geçmiş; onun döneminde böyle rezaletler asla olmamış!

Ama…
Haluk Ulusoy bunu der ama…
Bunları ancak “size” yedirir!
O yıllara birebir şahit olmuş ben Engin Biçer karşısına dikilerek, onun doğruları konuşmadığını ifade edebilirim.
Evet…
“Meyvaları toplamak” Haluk Ulusoy’a nasip olmuştur…
Ama o meyvaların toplandığı ağaçları “asla ve asla” Haluk Ulusoy dikmemiştir!

Bugün ceviz ekin; 5 yıl sonra ürün alırsınız.
Kiraz ek; gene öyle!
O meyva verecek ağaçları eken kişi Turgut Özal’la birlikte Piontek-Terim ikilisidir.
Ama hepsinden önemlisi…
O meyva verecek ağaçları eken Şenes Erzik’tir!
Şenes Erzik (yönetici bazında) bu ülkenin “en büyük” adamıdır!

Verdiğim linkten Şenes Erzik’in TFF Başkanı olduğu yıllara bakın…
İşte o yıllar Hakan Şükür’lerin, İlhan Mansız’ların önce çim sahalara kavuşturulduğu, sonra adam gibi tesislerde konaklamaya başladığı, Türk futbolcusunun (en başta Mustafa Denizli’nin katkılarıyla) “kişilik bulduğu” yıllar!
Önce Şenes Erzik UEFA’ya gitti…
Sonra futbolun içine "daha çok para ve spor kültüründen hiç nasibini almamış Aziz Yıldırım’lar" girdi.
İşte… Tablo ortada!
O kadar çamur attığınız Haluk Ulusoy’un karnesi de ortada!

Ama Aziz Yıldırım da haklı!
Galatasaray müzeye öyle bir kupa koymuş ki; kendi takımıyla aynısını alamayacağını daha en başta biliyor ve başarısızlığının suçunu hep başkasına yıkıyor!
Kendi yaptığı şikeden bile Galatasaray’ı, Ebru’yu, Lütfü’yü, Cemaat’i, iktidarı aklına gelen herkesi suçlayan, (en başta kendi gitmesi gerekirken) UEFA’daki hiç suçu olmayan Şenes Erzik’in istifasını isteyen bir adamdan bahsediyoruz!
E o olmayacağına göre…
Hep başkası suçlu!

Hala ikna olmadın mı Fenerli biraderim?
Hala; son 30 yılda aşağı yukarı tüm şampiyonların hep “en layık” takımlar olduğuna inanmayacak…
Buna Haluk Ulusoy’un, Mehmet Ağar’ın, (Özal’dan emanet aldığı gül gibi partiyi g**üne benzeten, kendine bile hayrı olmayan) Mesut Yılmaz’ın dahli olduğunu mu söyleyeceksin?

Aslında doğru…
Sen de haklısın!
Haluk Ulusoy dönemindeki Galatasaray’la Fener arasında “az bir fark” var…
Ama elini vicdanına koy be Fenerli biraderim…
Galatasaraylı Hagi ile…
Fenerbahçeli Kemalettin arasında “o kadarlık bir fark” olmasın mı?

Sen o burun kıvırdığın Alex’e dua et…
Şayet ona denk gelmeseydin…
Galatasaray’la Fenerbahçe arasındaki uçurumu asıl o zaman görecektin!:)


1 Aralık 2014 Pazartesi

BENİ Bİ SİZ ANLADINIZ... AMA SİZ DE YANLIŞ ANLADINIZ!


Facebook'ta "Bismillah" dedik;
"Türk siyasetinde Recep Tayyip Erdoğan; Türk sporunda Aziz Yıldırım el çekmediği sürece Türk insanına gün yüzü yok!" dedik.
Sonra asıl işimize; yani spor yazarlığına döndük;
"Türk futbolu kurtarılmak isteniyorsa futbol yöneticileri PROFİL DEĞİŞTİRMEK ZORUNDA! Bu siyah takım elbiseli mafyatik abiler (kendi diğer pis işlerini aklamak için) spor yöneticiliğini kalkan olarak kullandıkları sürece Türk futbolu daha beter günlere gidecek" diye ekledik.
Ekledik de ne oldu?
Türk futbolunu hala aynı tipler yönetiyor!
Profil değiştirmeyi bırak; yargılandıkları tüm mahkemelerden "şikeci" kararı alanlar bile hala koltuklarından kaldırılamadı!
Ama iyi bir şey oldu.
Türk futbolunu yönetenler anlamında profil değişikliği olmadı ama...
Türk futbolu teknik direktör anlamında bu "devrimi" (!) başardı.
Nedir o devrim?
Trabzonspor'un başında kim var?
Ersun Yanal...
Ankaragücü'ndeyken (kendisi sakata gelmesin diye) "imza karşılığında" dağıttığı teşvik primi hariç Ersun Yanal'ın kişiliğine tek laf söyleyemezsiniz! Ersun hoca asla maçın önüne geçen bir hoca olmaya tevessül etmedi. Sahada oynayıp sahada kaybetmeyi düşündü. Yüzüne bakın; temiz bir adam olduğunu zaten görürsünüz. İlk bakışta suratına tükürsen yağmur yağıyor diyecek tiplerden değildir. Onu hangi kulübün başına koyarsanız oraya değer katar!
Gelelim Beşiktaş'a; gelelim Biliç'e...
Herhalde Beşiktaş tarihinin en zor döneminde görev alan hoca Biliç'tir. Çünkü takımından şampiyonluk isteniyor ama... Bi dahaki hafta maçını hangi statta oynayacağını bilmiyor!
Buna rağmen (ufak tefek olaylar dışında) Biliç Galatasaraylıların da, Fenerlilerin de kısacası tüm Türklerin sokakta gördüğü zaman seve seve fotoğraf çektirmeyi düşünebilecekleri tarzda bir hoca. Biliç'i sokakta bi başına gördüğün zaman ona asla küfür etmeyi düşünmezsin! Rakiplerine saygı duyan, kendi takımına da saygı duyulmasını isteyen bir hoca...
Sırada Fenerbahçe'nin hocası İsmail Kartal var...
Bilmeyenler olabilir. İsmail hoca Rıdvan-Oğuz-Aykut'lu takımın "değişmez" sağ bekidir. Fenerbahçe'de yıllarca oynamasına rağmen aynı dönemde Galatasaray'da oynayan İsmail Demiriz'i asla Milli takımda kesemedi. Ki İsmail Demiriz'in taraftarlar arasındaki lakabı "Titrek" olmasına rağmen! Yanlış anlaşılmasın; "kötü" demiyorum.. Hatta çok iyi bir sağ bekti. Tüm bekler gibi sahada sert bir oyuncuydu. Öyle sert bir oyuncuydu ki; Türk futbolseverler onu "Galatasaraylı Yusuf Altıntaş'tan yediği tokatla" hafızasına kaydetti. Yusuf Altıntaş da en az İsmail Kartal kadar sert ve güçlü bir oyuncuydu ama onun sert futboluna dayanamamış; sonunda Osmanlı tokadını çakmıştı!
Ancak...
Sahada o kadar sert olan İsmail Kartal saha dışında "pırlanta gibi" bir adamdı. Ne takım arkadaşlarıyla, ne taraftarlar ne de orada görev yapan gazetecilerle asla bir tartışması olmamıştır. Zaten onu Fenerbahçe'de önce Aykut Kocaman'ın, sonra Ersun Yanal'ın "değişmez" yardımcısı yapan bu mülayim halleriydi. İsmail Kartal'ın 11 haftalık performansını hep birlikte izliyoruz. Aziz Yıldırım gibi bir başkanla çalışıyor olmanın ağırlığıyla "elinden geldiğince" işi sahada bırakmaya çalışıyor. Ben şundan eminim. İş İsmail Kartal'a bırakılsın; onun Fenerbahçe'si sahada oynar, sahada kaybeder! Ona müsaade etmeyecek karakterler başkaları! Ama sözün kısası; Fenerbahçe'nin de "centilmen kalabilen hoca"dan yana sorunu yok!
Geldik mi Hamza'ya?
Bugün Galatasaray'ın başına geçen Hamza'ya?
Galatasaray'a bir 2. lig ekibi olan İzmirspor'dan geldiğinde Fatih Terim'in Ümit Milli takımında yer alan bir oyuncuydu Hamza... Öyle güçlü bir kişilikti ki; kendisini kısa sürede sevdirmesi sayesinde hemen daha o sene banko takıma girdi! 3-4 sene sonra da "futbolcu arkadaşlarının oylamasıyla" (!) Galatasaray'a kaptan oldu!
Hamza'nın (birlikte çalıştığımız yıllar içinde) kimseyle kavga ettiğini, tartıştığını, küstüğünü ve küstürdüğünü görmedim. Gören var mıdır bilmem! Hamza Hamzaoğlu gerçek bir futbol beyefendisidir. O "ikinci bir Cüneyt Tanman"dır! Geçen sene herkes "Alkışlamam da alkışlamam" diye kavga ederken; şampiyonu bütün takımına (hiç gocunmadan) alkışlatabilen bir adamdır!
Sonuç:
Bugün görüyorsunuz ki; şampiyonluğa oynayan 4 büyük takımın hocası da adam gibi adam!
Bursaspor'a bak; Şenol Güneş. O adama hayran olmayan var mı?
Eskişehirspor'a bak; Ertuğrul Sağlam...
"Adam gibi adam" benzetmesi en çok ona yakışmıyor mu?

"Türk futbolunda yönetici profili değişmeli" dedik.
Saha dışındakileri "henüz" halledemedik ama...
"Saha içindeki yöneticiler" hepsi birbirinden değerli insanlar.
En azından bu kısmı halledebildik!
"Allah aşkına" diyoruz...
"Lütfen" diyoruz...
Teknik direktör anlamında "adam gibi adamları" göreve getiriyorsunuz...
Bunu yönetici anlamında da yapınız!
Yapın da...
Bütün ülke olarak rahatlayalım! 

30 Kasım 2014 Pazar

SİZE SICAĞI SICAĞINA BİR TOLGA ÖZKALFA HİKAYESİ!

SİZE SICAĞI SICAĞINA BİR TOLGA ÖZKALFA HİKAYESİ!
-------------------------------------------------------------------------------
Not: Bu yazıyı 2013 Ocak ayında yazmışım. Yazma nedenim de, Tolga Özkalfa isimli bu gecenin kahramanı (!) hakemimiz o günlerde oynanacak olan Galatasaray-Beşiktaş maçına atanmış. O yazıyı buldum; yemin ediyorum sadece "lobi" ile "resepsiyon" kelimeleri hariç AYNEN paylaşıyorum.
Bakın...
O Tolga Özkalfa için taaa 2013 Ocak ayında ne demişim! 
--------------------------------------------------------------------------
Seneyi hatırlamıyorum. Galatasaray’ın bir maçı için Ankara’dayız. Giderken, gazetem Sabah bana Ankara’nın en merkezi yerinde “yüksek katlı” bir otel ayarlamış. Otele yerleştim, oda numaram kesin hatırlamıyorum ama 8. kattaydı, biz ona “835 numara” diyelim.
Akşam maç saati geldi. Her şey sorunsuz devam ediyordu. Devrede fotoğraf geçmeye gittiğimiz için görmedik; maçın devresinde 4. hakem durduk yerde icat çıkarmış (!), saha kenarında yedek kulübelerine yakın yerde maçı izleyen gazileri ve engelli taraftarları tel örgülerin arkasına attırmış! 
Devrede epey sorun yaşanmış; ama bizim çoğumuzun haberi yok!
Maçın son 10 dakikası falandı. Korner bayrağı dibinde çalışan biz foto muhabirlerinin yanından, engelli bir taraftar (!) sahaya fırladı. Belden aşağısı yok gibiydi… Yürek yaralayan bir görüntüydü.
Sonradan öğrendik ki; gaziymiş! Senin için, benim için “ölümü” göze alan bir adam yani... Başa taç yapılacak bir adam! Devrede 4. hakemin (!) kendilerine reva gördüğü muameleyi protesto etmek için sahaya dalmış. (O maçı, hafızası kuvvetli arkadaşlarım da hatırlayacaktır.)

Duruma tam vakıf olduktan sonra tele objektifi çıkartıp, flaş ve geniş açıyı takarak kale arkasına yakın bölümde olan “tel örgüler arkasına atılmış” (!) o taraftarları çektim.
Maç da, bunun dışında sorunsuz bitti.
Haa bu arada; maçın tek vukuatına neden olan kişi, daha yeni yeni Süper Lig maçlarına gelmeye başlayan, bu yüzdende yüzünü-simasını pek bilmediğimiz TOLGA ÖZKALFA’ymış!
Neyse; ben stattan resimleri geçerek OTELİME geldim. Kendi makinalarımız, laptop falan, yükümüz zaten çoktur. Daha otele adım atar atmaz, solumda ünlü hakemlerden (!) Cem Papila ve diğer yardımcılarını gördüm. Onların bizim hikayemiz ve bizim maçımızla alakası yok… Onlar da, ‘ertesi günkü maç için’ gelmişler, odalarına yerleşmek üzere işlemlerinin tamamlanmasını beklerken “takım elbiseleriyle” koltuklarda oturuyorlardı.
Şöyle hafif bir baş selamı vererek lobiye doğru yöneldim. Ünlü insanın etrafı kalabalık olur; bilirsiniz. Bizim Cem Papila’nın da etrafında 3-4 kişi var ama hiçbiri benim ilgimi çekmedi. Yüzlerine bile bakmadım desem yeridir.
Resepsiyondaki görevliye; “835 numarayı alabilir iyim?” dedim. Anahtarı aldım; tam odama yönelmişken Cem Papila’nın etrafındakilerden biri bana “sertçe” seslendi:
“Siz; 213 numara değil miydiniz?”
Ömrümüz “o otelde” geçmiyor. Oda numaramızı “ezbere” bilmek zorunda değiliz. Adam bana öyle bir tonda söylendi ki, ben oda numaramdan endişe eder bir vaziyette elimdeki anahtara baktım:
“Yoo... 835 numarada kalıyorum ben”
Sandım ki adam; otelin gündüz çalışanlarından biri... Benim odamı kesin biliyor ve “yanlış anahtarı aldığımı” iddia ediyor…
Değilmiş! 
Bana onu söyleyen; az önce çektiğimiz maçın 4. hakemi TOLGA ÖZKALFA’ymış!
“Yok, yok” dedi ve devam etti:
“Ben oda numaranızı kastetmiyorum. Siz maçtaki 213 yelek numaralı foto muhabiri değil misiniz?”
Ben de o an dank etti!
Bilirsiniz, asker, polis ve hakem gibi insanların tipine pek bakmazsınız. Sizin için hemen hepsi “aynı insan gibi”dir. Hakem kıyafetiyle yarım-yamalak hatırladığım o kişi (!); bana resmen posta koyuyordu!
Ne olduğunu anlamaya çalışırken, o hala bana sallamaya devam ediyordu. Yok efendim, “oradan fotoğraf çekilir miymiş” de, “flaş kullanılır mıymış” da, bi sürü şey söylüyordu.
Ben ilk şaşkınlığı attıktan sonra “Ne diyorsun ya sen?” dedim.
“Dünyanın her stadında fotoğraf çektim. Nerden çekilir, nerden çekilmez, senden mi öğreneceğim?” diye ekledim.
Rapor verecekmiş; bana ceza verdirecekmiş!
“Ver… Ver bakalım da gör; kim haklıymış, kim haksız görelim” diye cevap verdim.
Stattaki maç yüzünden (!); Ankara’nın en lüks otellerinden birinde (!) hakemle foto muhabiri birbirimize giriyorduk. Ama olayı en az benim kadar şaşkınlıkla izleyen Cem Papila da Tolga Özkalfa’nın “dangalaklığını” fark edip, eteğinden çekiştirmeye başladı. Çekiştirirken de:
“Tolgaaaaa. Bu yaptığın iş mi? Saçmalama!” diyordu.

O maçtan sonra yeni yeni sivrilmeye başlayan Tolga Özkalfa’yı ben bi kenara not ettim! Yanlış anlamayın; (elbette kulağı çektirildi ama) öyle; “Bi hata yapsın da, hanyayı Konya’yı gösterelim” düşüncesinde değildim.
Şahsi fikrim; Tolga Özkalfa kötü hakem değil... Ama çok iyi hakem de değil!
Futbolu biliyor. Pozisyon yorumlarında diğer hakemlerden daha iyi; ama asla bir Fırat Aydınus ya da Cüneyt Çakır olacak bir hakem değil.
Buna rağmen Galatasaray-Beşiktaş maçını “rahatlıkla” kaldırır.
Bu maça atanması, sadece bir kişi için sakıncalı! O da Fatih Terim… 
Hiçbir şey yapmasa da, “onu görmesi bile” Fatih Terim’in tüylerini “diken diken” edecektir!
Ama benim endişem sadece Fatih Terim değil...
Endişem; Tolga Özkalfa saha içinde değil ama; “saha dışında da” abuk-subuk işler yapmaya müsait bir hakem...
Hele ki kasten ve bir plan dahilinde “maçın önüne geçmeye kalkarsa” bunu çok rahatlıkla yapar! Çok zeki olduğundan değil; kelime olarak ağır kaçacak belki ama “dangalak ruhlu” olduğundan yapar!
Yazımın başına dönüyorum…
Siz Fatih Terim’e “küfürbaz” diyorsunuz ya!
Fatih Terim bu adama küfür ettiyse; emin olun Tolga Özkalfa da hak etmiştir! 
Emin olun; Fatih Terim ona küfür etsin diye “kaşınmıştır!”
Eğer bizim aramıza Cem Papila girmeseydi; emin olun benim küfür etmeme de “10 saniye” kalmıştı!
Sözün kısası; bu haftaki dev derbiyi, "bu ruh halindeki” bir hakem yönetecek!
Kulağınızın bir köşesinde tutarak izleyin.

21 Kasım 2014 Cuma

Bİ ADAMA 40 KERE "AYI" DERSEN NE OLUR?

Beyler bayanlar...
Farkında mısınız; bugünlerde sessiz sedasız bi şey oldu!
Galatasaraylı Semih Kaya; kendi taraftarından (yenilginin de öfkesiyle) "Keşke mangal kömüründen gözün kör olsaydı" diye bir tweet alınca sosyal medyadan çıkma karar aldı.
Bence de "çok iyi" yaptı!
Sosyal medya denen şey bi garip!
Eskiden ünlü bir isim sevenlerinin gözünden uzak olmak isterdi; hayranlarının ona "ulaşamamasını" isterdi. Ama twitter yüzünden bu kural allak bullak oldu.
Şimdi ünlü olmanın ilk koşulu, (nedereyse) "tweitter'da çok takipçi olmasına göre" ölçülür oldu.
Aslında iyi tarafları da var...
Ama hayranlarının sana kolay ulaşmasının sakıncaları da var!
Herkes seni sevse... Sevdiği için yazsa neyse...
Ama senden nefret eden...
Ve çok kolay ulaştığı twitter sayesinde sana öfke kusan da oluyor.
E sen de "etten kemikten" bir insansın.
Bi yerden sonra bunlar seni "olumsuz" etkiliyor.
Semih Kaya kafasını berraklaştırması açısından doğrusunu yapmıştır.
Bu işin bir tarafı...
Bu sayede ben lafı başka birine getireceğim; son yaptığıyla büyük olay olan Volkan'a...

Adım kadar emin olduğum şu gerçek var ki; açık kanaldan olmasına...
Milli takımın rakibi 'dünya devi' Brezilya olmasına...
Ve yapacak başka hiç bir önemli işim olmamasına rağmen o maçı 90 dk. aralıksız izlemedim.
Ara ara baktım; adeta radyo spikerlerinin yaptığı gibi "dakika ve skor" aldım.
Ancak o kadarlık kısa sürede bile Milli takım kalesindeki Volkan Demirel'in "ruh sağlığını" hiç iyi görmedim!
"Ciddi" desen; onunki ciddilik değil...
"Morali bozuk" desen; o da tek başına o hali ifade etmiyor!
Sanki Volkan'ın hayatla bağı kopmuş gibi!
Ne stattaki kalabalık, ne yaptığı iş, ne de giydiği forma; hiç birisi zerre umrunda değil!
Anlayacağınız...
Volkan Demirel'in morali Arena'da bozulmadı!
Onun ruh halinde zaten (Kadıköy'deki Brezilya maçında da) meymenet yoktu!
Hatta ve hatta;
Lig maçında Kadlec'ten yediği gole verdiği tepkiye (daha doğrusu tepkisizliğe) bakın...
Volkan bu alemde değil; o sanki "ruhlar aleminde!"
"Neden olabilir?" diye düşünüyorsun...
Bunun tek bir nedeni var!
Ya da en fazla iki...

Belindeki sakatlık onu futbol hayatının bitmesi eşiğine getirdi.
Maçta kafası sürekli belinde!
Sürekli; "Ya biri 'uçmayı gerektirecek' şut atarsa" diye korkuyor!
İkincisi...
Ve bence daha akla yatkını olanı şu:
Volkan Demirel sosyal medyayı çok aktif kullanıyor. Hatta öyle aktif kullanıyor ki; geçen akşam twitter'da fenerist diye bir hesabı "gizli bir şekilde" Volkan Demirel'in yönlendirdiği konuşuluyordu.
"Olabilir... Ne var bunda?" derseniz...
Şu var!

Sosyal medya içinde bulunduğunuz her an; taraftarların "çok yaratıcı" esprilerine muhatap oluyorsunuz. Alın işte; daha demin paylaştım. Trabzonlu taraftar diyor ki:
"Ula hemşerum... Küfürse bine beşbin katarak ettik. Para attık; çakı attık; yetmedi kale direği attık. Sen bu AYI'ya ne dedin de bu kadar alındı? Ne dedin de bu AYI tek sözünle sahadan kaçtı?"
Bunu da geçin...
Bu AYI esprisi; özellikle Snejder'in "bir sağa bir sola" attığı 2 golle kazanılan maçtan sonra "çok sık" yapıldı.
Ben Galatasaray taraftarının sosyal medyada bir futbolcuyla bu kadar dalga geçtiğini "ilk kez" gördüm!
Hatta işi öyle abarttılar ki; o arada oynanacak Şampiyonlar Ligi maçı bile (!) Galatasaraylının gündemine güç bela girdi.
Bu işin Galatasaraylı tarafı...
Ama Fenerli açısından bu durum o kadar sevimli değil...
Ne sevimlisi?
Hatta kahredici!
Emin olun Fenerlinin gördüğü her espriyi, her caps'i Volkan Demirel de görüyor; aynı yastığa baş koyduğu eşi de!
Yapılan espri hep aynı:
VOLKAN BİR AYI!
Hadi şimdi olaya Volkan Demirel ve eşi (sanıyorum adı Zeynep) gözünden bakın.
Sana bu kadar yoğun bir şekilde
"Ayı"
deseler ne olursun?
Eşine bu kadar yoğun bir şekilde
"Ayı"
deseler, sen bundan mutlu olur musun?
Volkan Demirel'e olan budur!
Volkan'ın "beli" sakattır...
Ama daha da önemlisi...
Bu ısrarlı "ayı" esprileriyle;
Volkan'ın "kafası da" sakatlanmıştır! (E.B.)

18 Kasım 2014 Salı

ARABA HIRSIZI "ŞEYTAN" RIDVAN!

Rıdvan Dilmen benim için çok özel bir adam. Çünkü benim gazeteciliğe başlamamla Rıdvan Dilmen’in (Tanju Çolak’la birlikte) Türkiye’nin en ünlü futbolcuları olması aynı günlere denk gelir.
Ben “büyük gazete” Hürriyet’te, onların biri Galatasaray’da, diğeri Fener’de!
Tam 5 yaştır Rıdvan Dilmen’le aramız... Ben 20 yaşımdayken o da 25’indeydi... Aradaki 5 yaşa rağmen asla tepeden bakmazdı bana; “abi” dememi beklemezdi ona!

Peki Rıdvan benim için neden “özel” bir adam?
Çünkü onunla birlikte hırsızlık yapmışlığımız bile var!
Evet… Yanlış duymadınız!
Türkiye’nin en ünlü futbolcusu Rıdvan’la birlikte ben “hırsızlık bile” yaptık!
Hem de hakim karşısına çıktık!
İsterseniz size de anlatayım…

O yıllar; Tanju’yla Rıdvan’ın yılları… Onlar Türk futbolunda milyar barajını ilk aşan futbolcular ki; o zamanlar milyar diye bir parayı telaffuz etmek bize hayal gibi geliyor. Gene de onların milyar alması için habire yazıyoruz!
İkisi basınla “top gibi” oynardı. İkisi de söz konusu para olunca “Şaytan gibi” olurdu ki; bu Rıdvan’ın lakabı zaten Şeytan’dı!
Tanju mu? “Asıl Şeytan” oydu! Ama o aynı zamanda “saf Anadolu çocuğunu” da oynayabiliyordu!
Ben Hürriyet’teyim o yıllar ve aslında Galatasaray muhabiriyim… Ne işim varsa o gün Fener idmanına gitmiştim. Tam idman bitimi gazeteye dönerken Rıdvan’a denk gelmiştim. Biraz hoşbeşten sonra “Sana sağlam bir haber vereyim mi?” dedi. Merak ettim; “Ver tabi! Habere hayır denir mi?” diye cevap verdim.
Konuyu bana tam açmıyor…
“Haber Muğla’da” diyor şeytani bir gülüşle!
“Ne işimiz var Muğla’da… Kafa yapma benle” deyince dilinin altındaki baklayı çıkardı.
Topçu milletinin işi ne olur?
Ya karı-kız;
Ya da araba muhabbeti!

O zamanlar Tanju Çolak muhteşem bir BMW almış; kıpkırmızı, FRT 55 plakalı; araç telefonları daha çok lüks o zaman.
Rıdvan ise araba kullanmayı pek sevmezdi. Yanında mutlaka bir arkadaşı olurdu ve o arkadaşını “şoför gibi” kullanırdı. Yanlış hatırlamıyorsam onun da siyah bir BMW’si vardı ve mevzu nerden açıldıysa bunlar “kapışmayı” tasarlamışlar; “kim kimi geçer”e ortaya büyük bir iddia koymuşlar!
Bunun planını da şöyle yapmışlar:
Tanju Samsun’lu ya… İstanbul’la Samsun arası 750 km civarıymış. Rıdvan da Muğlalı; onun da İstanbul’a uzaklığı 770 km. İkisinin de aracında telefon var; Tanju Rıdvan’a 20 km avans verecek. Aynı anda İstanbul’dan gaza basacaklar; Tanju Samsun’a, Rıdvan da Muğla’ya girdiği anda gene araç telefonlarından durumu bildirecek!
İddia bu…

Bu; işin Tanju ile Rıdvan arasındaki kısmı…
Hani demin Rıdvan bana “Manşet haber ister misin?” diye sormuştu ya…
Bakmayın salağa yatmama… Muğla’da yapacağımız haberi çok iyi biliyorum ve oraya gitmek için ben de can atıyorum!
İyi de…
Galatasaray muhabirisin; Fener’in yıldızıyla Muğla’ya gitmem lazım!
O zaman Hürriyet Spor’da Müdür Nezih Alkış; yardımcıları da Faik Gürses, Alaettin Metin ve Oğuz Tongsir… İstesem bu 4 isimden birine durumu açık açık anlatarak Rıdvan’la birlikte gidebilirim. Ama o zamanlar daha çömez muhabirim ya… Giderim de boş dönerim diye ödüm patlıyor! O yüzden ben başka bi yalan uydurdum ve gazetedekilere Trakya’daki memleketime gideceğimi söyledim.

Neyse… Bahanemi söylemiş; artık Rıdvan’la baş başa kalmıştık. Birlikte Kadıköy’den Ortaköy’e gittik. Onun evi Ulus civarında, takıldığı mekanlar da hep Ortaköy’ün oralar… Benim gibi okey delisi o da! Biraz okeye takıldık. “Takıldık” derken; onlar oynadı, ben yandan seyrettim. Çünkü onların bir el açmada aldıkları parayı o dönemler ben 1 aylık maaş olarak bile almıyorum!
Ortada dönen paraya “ağzım açık” bakıyorum!

Kahveden çıktıktan sonra Rıdvan bana hikayeyi tam olarak anlattı. Hem durumu anlatıyor; bi yandan da;
“Sürat yapan arabada gitmeyi sever misin? Korkuyorsan sen gelme istersen!” diye gaz veriyor!
“Korkmam!” dedim…
Ve ekledim:
“Ya iyi de… Senin direksiyonun iyi mi? Ben seni hiç araba kullanırken görmedim. İkimizi birden eşek cennetine göndermeyesin!” dedim.
Bana güldü:
“Muğla yolunda bir uçurumlar var; görsen daha aşağı bakarken ödün patlar! İkimizi birden jiletle kazırlar!”
Şaka yapıyor sanıyorum; değil!
Ben bu adamı hiç bu kadar ciddi görmemiştim.

Neyse…
Bu Rıdvan’ın Murat diye kankası var... Hemen hemen hiç ayrılmıyorlar!
Şimdinin ünlü şarkıcısı Gülşen var ya; bu Murat onunla sevgili! Magazin basını bile onların büyük aşkından bahsediyor.
Rıdvan’ın arabasını genelde Murat kullanıyor ya…
Murat’la Gülşen o gün takışmış; gönlünü alacağım diye Gülşen’in peşinden taaa Adapazarı’na gitmiş!
Normal şartlarda bu sorun değil... İstanbul’un bütün taksileri Rıdvan’ın…
Ama bu sefer durum farklı (ve nasılsa anormal bir şey beklemediğinden) Rıdvan Tanju’yla yarışacaklarını, ortada büyük bir iddia olduğunu Murat’a bile söylememiş!
Bunu öğrendiğimde beni ateş basmıştı. Şayet bu “Kralların kapışması”ndan Rıdvan’ın kankası Murat’ın bile haberi yoksa; Türkiye’de bu işi benden başka kimsenin bilemeyeceğini düşünüyordum.
Bütün basına aslan gibi bir haber atlatacaktım!
Murat’ın “Gülşen peşinde” Adapazarı’nda olduğunu duyduğunda Rıdvan’ın rengini görecektiniz. Simsiyah desem değil; mosmor desem; o da değil!
İçimden;
“Allah kahretsin be! Bomba gibi haber kaçıyor!” diye geçiriyordum. Ama Rıdvan oralı bile değildi. Ara ara yalandan “Vazgeçelim istersen!” diyorum ama… Kısa ve net; “Mümkün değil” diyor!
“Biz böyle bir günü kaç aydır denk getirmeye çalışıyoruz. Yarın Galatasaray’ın da idmanı yok; bizim de... Bugün basıp gideceğiz; yarın akşam da inşallah şu gördüğün yatağımda uyuyacağım!” diye ekliyor.
Ekliyor da…
Rıdvan’ın o sırada Tanju’yla kapışacağı bir arabası bile yok!

Ulus’taki evinde odayı öfkeyle turluyordu!
Ne yapabileceğini, arabayı kimden bulabileceğini düşünüyordu.
Ev telefonundan birkaç kişiyi aradı. Araba vardı ama…
O buldukları Tanju’nun kıpkırmızı BMW’si ile yarışacak çapta değildi.
Tam bizim iş yatacak diye düşünürken:
“Buldum!” diye zıpladı…
“Alt kattaki komşunun benimki gibi bir arabası var. Onu isteyelim.”
Hemen bir alt katıydı zaten...
Aşağı indik; orta yaşlı bir kadın çıktı kapıya...
Yalan olmasın; Ali mi dedi; Selami mi dedi neyse artık; kadın “Yeni çıktı. 2-3 saate döner” dedi.
Bu cevap onu delirtti ama öfkesini saklamaya çalışıyordu. Çünkü Tanju ile sözleştikleri saate birkaç saat kalmıştı. Tanju zaten ara ara arıyor:
“Rıdoooo… Evladım hazırsın di mi? Kral Tanju’dan korkmuyorsun di mi?” diye ona gaz veriyordu!
Yeniden Rıdvan’ın dairesine çıkacakken baktık ki kadın bahçeye iniyor! Hem bahçeye iniyor; hem de kapıyı yarım aralık bırakmış. Rüzgardan kapı kapanmasın diye araya da bir terlik koymuş!
Rıdvan’ı ilk kez o gün öyle şeytani bir bakış içinde görmüştüm. Vallahi de billahi de aklından geçeni tahmin edemiyordum!
Öğrenince “Yuh” dedim tabi…
“Pes” dedim…
Kadın aşağıya indiğinde içerden arabanın anahtarını çalacakmışız!
“Ya Rıdoooo… Saçmalama! Komşun da olsa bu yaptığımız hem hırsızlık; hem de haneye tecavüz… Çıramızı yakaralar bizim” diyorum.
Umarsız bir şekilde;
“Korkma lann.. Fenerbahçeli Rıdvan’ın araba hırsızlığı yapacağına kim inanır?” dedi.
Ben daha cevap vermeden:
“Sen kadını gözetle… Ben anahtarı alınca ok gibi fırlıyoruz tamam mı?” diye bağırdı bana…
Dilimden bir şey çıkmaya çalıştı; ama çıkamadı!
Mecburen bir hırsızın erketesi olmuştum!
Yaptığım hırsızlık değildi ama…
Ona yardımcı oluyordum işte!
Yakalansak kime dert anlatabilirdik?
O sırada apartman asansörü çalışıyor; kat otomatiği yanıyor, ben her kımıldanmaya “Eyvah ev sahibi kadın geliyor” diye telaşlanıyordum!
Kalbim öyle hızlı atıyordu ki; o an kattan başka biri bile geçse, benim paniklememden garip bir şey olduğunu anlayabilirdi.

Allah’a şükür ki Rıdvan evden çabuk çıktı. Pantolonunun cebine attığı anahtarı bana “Burada” dercesine gülüyordu. Hızlı adımlarla apartmandan çıktık. Otoparka inerek arabayı bulduk. Rıdvan komşusunun arabasına kendi arabası rahatlığında bindi ve 2 dakika içinde Ulus’tan uzaklaştık!
Yolda Tanju’yla araç telefonlarından konuştular. Çıkış saatlerine fazla kalmamıştı. Ama trafiğe kalmamak için ikisi de bir an önce “startta” olmaya can atıyordu.
Yarım saat kadar sonra “olay yerinde” buluştuk. Rıdvan’ın arabasından çıktığım gören Tanju renkten renge girdi:
“Ne bu oğlum? Yanında yedek şoför mü getiriyorsun?” dedi.
“Şoför” deyince beni bir gülmek aldı…
Çünkü ehliyetim yoktu!
O güne kadar bir arabanın freni, gazı, debriyajı neresi bilmezdim. Bu kadar acemilik içinde son model spor arabayı mı kullanacaktım? Hani dokunduğunda uçan bir spor arabayı!
Yemin billah ettik;
“Kuran çarpsın şoförlüğüm yok!” dedim.
Tanju Çolak sahiden doğru söylediğime kanaat getirmişti.

Birazdan yarış başladı.
Tanju söz verdiği gibi (!) Rıdvan’a 20 kilometre avans verdi. Biz 20 kilometre ileriye gidince telefonundan aradık. “Hadi yarış başladı… Samsun’a gelince haber et!” dedi.
Rıdvan’ı hemen hemen ilk kez o gün araba kullanırken görüyordum. Araba çok hızlı gitmiyor gibi geliyordu ama…Kadrana bakıyordum; 200 kilometre falan diyordu!
“Daha rahat gideyim” ayaklarıyla camın az üstündeki tutacağa tutundum. Virajlara girerken ben de onunla sanki sanal bir frene basıyordum. O benim bu hallerimle;
“Frene basma gasteciiii. Tanju ibnesi uçmuştur şimdi!” diye alay ediyordu!

Epey yol gitmiştik. İzmit’ten çıkmış Bursa yönüne dönmek üzereydik. O sırada paaat diye polis çevirmesine denk gelmeyelim mi?
Al başına belayı!
Rıdvan da en az benim kadar paniklemişti; çünkü arabanın ruhsatı arabada mıydı; evde miydi; bilmiyordu!
Evden araba anahtarı çalmayı biliyorduk ama…
O arabayı ruhsatıyla beraber çalmayı akıl edecek kadar işimizde uzman değildik!
Laf çok uzamadı zaten…
Radara girmişiz; polisler zaten bizi bekliyormuş!
O andan itibaren Rıdvan’ın hallerini göreceksiniz…
“Memur bey ben Fenerbahçeli Rıdvan’ım” diyor ama…
Ruhsatı olmayan bir arabayla “uçuşa” geçmişiz!
Daha da kötüsü;
Sadece hızımız değilmiş bize çevirmelerine neden olan...
Evdeki kadın hem kocasına, hem emniyete haber vermiş!
Yani o anda Rıdvan’la ben “çalıntı bir arabada” yakalanmışız!
Aldık mı başımıza belayı?
Hürriyet muhabiri bir gazeteci ve Fenerbahçeli Milli bir futbolcu araba çalar mı?
Çalıyormuş!

(Gene) neyse…
Biliyorum muhabbet çok uzadı; artık olayın nereye bağlanacağını merak ediyorsunuz.
O günün hemen hemen tamamını emniyette geçirdik ve kimseye telefon açmamıza izin vermediler.
Hadi beni kim tanır da…
Koskoca Fenerli futbolcuya bu muamele yapılır mı?
“Derdinizi hakime anlatırsınız” dediler ve akşam mesai saatine yakın bir hakim karşısına çıkardılar!
Biz yolda giderken “Allah vere de futbolu seven, futbolcuyu tanıyan birine denk gelsek” diye dua ediyoruz.
Ama ne gezer!
Öyle bir hakime denk geldik ki; değil Rıdvan’ı ve beni; “burnunun ucunu” göremiyor!
Futbolla gram ilgilenmediği de ortada…
Hakimin karşısında ezilip büzülüyorduk…
Ne diyeceğimizi bilemiyorduk!
Hakim bizi getiren polislere “Ne yapmış bunlar?” diye sordu.
“Araba çalmışlar hakim bey! Ayrıca aşırı sürat de yapıyorlardı” deyince yaşlı hakim elleriyle şöyle “Lanet olsun” dercesine bize bir hareket çekti!
“Anlatın bakalım... Arabayı nerden ve kimden çaldınız?” dedi.
“Çalmadık” diyemiyoruz…
Ama;
“Galatasaraylı Tanju’yla araba yarışı yapıyoruz. O şu anda sayenizde Samsun’a vardı” da diyemiyoruz!

Sonunda arabayı komşudan nasıl çaldığımızı anlattık.
Rıdvan Dilmen’e;
“Hırsız sensin yani” dedi…
Bana da;
“Sen de gözcülük yaptın!”
Yav herif bizi harbi harbi profesyonel hırsız yapmıştı!
Az sonra da kesin olarak içeri atacaktı.
Kul sıkışmayınca Hızır yetişmezmiş ya; o sırada Allah yüzümüze baktı ve içeriye bir mübaşir girdi.
Rıdvan’ı görür görmez;
“Abimmm… Senin burda ne işin var?” dedi.

Neyse ki sonunda iş ortaya çıkmıştı.
Hakime de durumu anlattılar;
“Ah be gençlik… Deli gençlik” diye söylenerek devam etti;
“Bu arkadaş olmasaydı yarım saat sonra demir parmaklıklar arkasındaydınız. Ben sizi affettim; ceza vermeyeceğim. Kendi cezanızı kendiniz belirleyin” dedi.
Gözleri sevinçle parladı Rıdvan’ın…
Az önce “hırsız” ve “erkete” idik…
Şimdi “hakim koltuğuna oturmuş gibi” kendi cezamızı verecektik!
“Bu gördüğünüz arkadaş Hürriyet Gazetesi muhabiri hakim bey... İyi çocuktur... O yüzden onu da serbest bırakın; beni de… Çünkü bu araba benim komşumun... Durumu anlatınca bana anlayış gösterecektir... Çünkü o da deli Fenerli!” dedi.

Duydunuz di mi?
Şimdi Rıdvan’la “harbi harbi” araba hırsızlığı yaptığıma…
Birlikte hem karakollara, hem de mahkemelere düştüğümüze…
O da yetmiyormuş gibi;
Demir parmaklıklardan Rıdvan’ın “tanınmış kişi” olması sayesinde kurtulduğumuza inandınız di mi?
İnanmadınız!
“Yeme lan bizi? Kimi kandırıyorsun sen?” diyorsunuz.
Ya da öyle demiyorsunuz!
Buraya kadar anlattıklarımı “harbi harbi” yediniz!
Hikayenin sonu nasıl bitecek diye merakla beklediniz!
Taaa ki hakim “hırsızlık” yapmış Rıdvan’a:
“Sana gözcülük yapan arkadaşının cezasını sen ver” dediğinde işe uyandınız!
“Bu adam yalan söylüyor” dediniz!

E bana inanmıyorsunuz da…
Bu ülkede, gerçek hayatta, “bunların aynısı” oldu!
Şikecinin birini kurtarmak için…
Başka bir şikeciyi TFF’nin başına koydular ve:
“Hadi birbirinizi aklayın!” dediler.
O zaman o hikayeye inanasınız gelmişti!
Onlar olunca yiyorsunuz da…
Ben “kıçımdan uydurunca mı”  inanmıyorsunuz?

Peki bu hikayeyi neden anlattım…
Dünkü milli maçta Volkan Demirel “kendisine küfür ediliyor diye” stadı terk etti ya…
Bu 3 Temmuz şike sürecinde RTE’nin akıl hocalığını yapan “gizli spor bakanı” Rıdvan Dilmen Ntv’de “Bu işin çivisi çıktı” demiş!
Ba ba ba…
İşin çivisi çıkmış!
Peki kim çıkarmış işin çivisini?
Ben mi…
Yoksa “Rıdvan ve ekürileri” mi?

Evet; bu hikayeyi “kıçımdan” uydurdum!
Benim oramdan uydurduğum hikaye bu ülkede “aynen” yaşandı:
Aziz Yıldırım’ın Fenerbahçe’si ile Yıldırım Demirören’in Beşiktaş’ı şike yaptı!
Yani bizim Rıdvan’ın araba çalması, benim de ona erketelik yapmam gibi…
O hakim bizi;
“Sen çalmışsın… Sen de gözcülük yapmışsın” diye serbest bırakmazdı.
Benim anlattığım gibi; “Ah gençlik, deli gençlik! O zaman birbirinize cezayı da kendiniz verin, beni yormayın” demezdi.
Ama Rıdvan ve ekürileri ne yaptı?
“Hırsız” ile “erkete”yi hakim karşısına çıkardılar…
Ama hakimi devre dışı bırakarak;
Erketeyi hakim koltuğuna oturttular!
Sonra da;
“Haydi; şimdi hırsız arkadaşına cezayı sen kes!” dediler.
İşte o gün bugündür Türk insanı en sevdiği oyun olan futboldan “buz gibi” soğudu!
Onlara neden olan Rıdvan efendi de:
“Bu işin çivisi çıkmış” diye “uzman uzman” ahkam kesiyor!
Benim de en çok bu zoruma gidiyor!
Bu işleri buralara getirenler…
Hiç suçları yokmuş gibi “çalıların arasından sekerek uzaklaşıyor!”

Haa Tanju’yu hikayenin “start” kısmında bırakmıştık.
Haliyle “Ona ne oldu?” diyorsunuz!
O Avrupa Gol Kralı oldu; Türkiye rekorları kırdı!
Ama dedik ya; o da “başka bi Şeytan”dı…
Tanju o gün yolu şaşırmış…
Samsun’a gidiyorum sanırken yolunu Siirt’e bulmuş!
Hani bu “dolandırıcı” Jet Fadıl var ya; Türkleri 2 senede bir “çok sağlam tokatlayan” Jet Fadıl…
Tanju da onunla “ortak” olmuş!
 Bi ara yanlarına Sergen Yalçın’ı; Oktay Derelioğlu’nu da almışlar; tam “Anonim Şirket” olmuşlar!
O yüzden size şimdilik bu hikaye yeter!
Nasılsa Türk futbolunda “sahtekarlık hikayeleri” bitmez!
Bi dahaki yazıda da…
Diğerlerini yazarız!





22 Eylül 2014 Pazartesi

BAZEN BİR TÜP İŞİNİ "TÜPÇÜ BİLE" ÇÖZEMEZ!


Türkiye'nin son 3 yılını özetleyebilecek "adım kadar emin olduğum" 2 gerçek var:
1- G**e giren şemsiye açılmaz!
2- Tüpünden çıkarılmış diş macunu, bir daha tüpüne asla sokulamaz!
Biz ülke olarak bunun 2'sini de yapmaya kalktık.
Nerde mi?
1- Yapılabilen ve yarım kalan 17 Aralık operasyonu ve...
Yapılamayan 23 Aralık operasyonu'nda!

Kafası az buçuk çalışan herkes; sorumlularının "Kumpas... Montaj... Darbe girişimi" dedikleri şeyin aslında ne olduğunu gayet iyi biliyordu.
Ama siyaseten güçlüydüler; parayla satın alabilecek adamları çoktu.
O yüzden polisler hırsızları alacağına...
Hırsızlar polisleri alır (ve sürer;) beğenmedikleri hakim ve savcıların yerine de "kafalarına göre" olanları koyar oldular!
Şimdilik "haklı gibi" görünüyorlar...
Çünkü Başbakanlık'tan Cumhurbaşkanlığı'na terfi aldılar!
Ama bunun adı "o şemsiyeyi çıkarmaya çalışmak"tır ve bunu yaparak Türkiye'nin (en az 30 yıllık) geleceğini çaldılar.
O şemsiyenin açılmaya çalışılmasının bedelini Türkiye kaç yıl ödeyecek; h
ep birlikte göreceğiz!
2- Siyasette dinlenecek, kodese atılacak adamlara önceleri R.T.E. karar veriyordu. Ama kuraldır; dinlersen, seni de dinlerler!
Dinliyorlarmış zaten; hem de nefes alışverişlerine kadar!
Siyasette böyleydi de...
Spor'da da kendisine dokunulamayacığını sanan başka biri vardı... Ama ona da dokundular!
Aziz Yıldırım'dı o dokunulan...
Aziz Yıldırım 3 Temmuz gününe kadar da öyleydi.
Ama "bildiği bir şey" vardı; onun pislikleri asla ortaya saçılamazdı...
Ama saçtılar!
3 Temmuz şike tapeleri; (tıpkı RTE gibi) kendine aşırı güvenen Aziz Yıldırım'ın tüm pisliklerinin ortaya saçılmasıdır!
Örnekte değimiz gibi; "tüpteki diş macununun hafif bastırılarak dışarı çıkarılması"dır!
İsterseniz gidip banyoda "uygulamalı" deneyin...
O saatten sonra en yapılmaması gereken şey; o macunu yeniden tüpe sokmaktır.
Bizimkiler; "o en yapılmayacak hareketi" yaptılar...
Yıldırım Demirören'in TFF Başkanı yapılması, uluslararası hiç bir mahkeme kararının kaale alınmaması, (alınmadığı gibi) cezaları sabit olan kişilerin kurtarılmaya çalışılması hep o "dışa çıkmış diş macununun tüpüne geri sokulması"ydı.
Bu tüp işi için özel olarak "TÜPÇÜ" tuttun ama...
O bile her yerin "bok içinde" kalmasına engel olamadı!
Olmaz çünkü...
Eşyanın "tabiatına"...
Diş macunu tüpünün "yaradılışına" aykırıydı!
Geçen sene kalınan yerden devam eden soytarılıklara...
Bomboş kalan stat koltuklarına...
4 paket sigara parasına müşteri bulamayan yayıncı kuruluşa...
Ve formasına sponsor bulamayan büyük takımlara bakarak hep şunu hatırlayın:
TÜPÜNDEN ÇIKMIŞ MACUN...
BİR DAHA ASLA TÜPÜNE GERİ DÖNEMEZ...
BUNUN İÇİN "UZMAN TÜPÇÜ" TUTSAN BİLE!
Ne o macun döner geriye...
Ne de yerini bulmuş o şemsiye!