18 Şubat 2016 Perşembe

ÖNCE MUSTAFA DENİZLİ VARDI!

En cuk oturmuş sloganlardan biridir o:
“Önce Kamil Koç vardı.”
Tek bir cümlede hem “ilk kurulmayı”; hem de “hedefe ilk varmayı” anlatır.
Biz bunu futbola yorumlarsak;
“Önce Mustafa Denizli vardı.”
Şayet bugün Türk futbolu diye üzerine konuşulacak bir şey varsa, şayet bugün Galatasaray’ın Avrupa patentli kupaları varsa herkes bilsin ki o yolculuk önce Mustafa Denizli ile başlar. Ona gelene kadar diğer hocalar şerefli yenilgiler, haysiyetli beraberliklerle övünürdü. Doğrudur; Galatasaray’ın kuruluş felsefesi en başından beri yabancıları yenmekti. Ama o Galatasaray’ın bile yabancıları bir bir dize getirme hikayesi önce Mustafa Denizli ile başlar. Özellikle Mustafa Denizli’nin “Neuchatel mucizesiyle” başlar.

Mustafa hocanın teknik adamlıktaki ilk yıllarını da biliriz. Tutkulu, başarıya aç bir adamdı o zamanlar. Zarifliği elden hiç bırakmadı ama zaman zaman hem rakibi hem hakemleri yendiğini söyleyebilen bir adamdı. Hadi rakibe denirdi de... Türkiye’de bu laf hakemlere edilir miydi? O ediyordu!

Galatasaray’ı şampiyonluklarla tanıştırdıktan sonra yolu inanılmaz yerlere uzandı Mustafa hocanın... Milli takımsa gitti; ama ondan da öte, Türk futbolunun diğer büyüklerine de gitti. Gitmekle kalmadı; onları da şampiyon yaptı.

Farklı adamdı... Baktı mesleğinden sıkılır gibi oldu; gitti zevk yapmaya başladı. Bankasya’dan aldığı takımı Süper Lig’e taşımayı denedi mesela. Onun kariyerinde bir adam için attan inip eşeğe binmek gibiydi... Ama içinden ne geldiyse onu yaptı.

Mustafa hoca (profesyonellik gereği) çok yerlere gitti ama...
Şayet bir insanın içinde vefa denen şeyin kırıntısı varsa (özellikle Galatasaraylılar için) Mustafa hoca “kutsal adam” olmalıydı.
Çünkü Galatasaray adına o kadar büyük işler yaptı ki?
Neuchatel maçı, Monaco maçı, (Derwall’in 3 hafta önce Florya’da linçten döndüğü) 14 seneden sonra gelen o mucizevi şampiyonluk Mustafa hocayı teknik adamlık kariyerinde futbolculuk günlerindeki gibi “Büyük” yapan başarılardan. Ama taraftar denen şey çok acayip! Şayet seni “Galatasaraylı” diye kabullendiyse taş yiyeceksin; asla başka bir yere gitmeyeceksin. Hele Fenerbahçe ve Beşiktaş’a?
Asla!

Galatasaray’daki onca başarıdan sonra (Aziz Yıldırım’la karakter olarak asla yan yana gelecek biri olmamasına rağmen) Fenerbahçe’ye gitti. Dedik ya; Mustafa hoca biraz da zevk peşindeydi. Geçeceği engelin boyundan çok büyük olmasını istiyordu. Aklı başında bir adam 4 sene üst üste şampiyon olmuş Galatasaray’ı önünü kesmeye soyunur mu? O soyundu! Hem de Galatasaray’ın elinde hala Hagi gibi bir dünya markası varken!

Taraftar için “garip adamlar” dedik ya... Geçmişte ona istediğin kadar  süper başarılar yaşat; şayet o taraftar bi gün senin aleyhinde “ağız dolusu” küfür ediyorsa, bil ki onun gözünde bi daha asla eski yerine ulaşamıyorsun.
Mustafa hoca (Fener yetmezmiş gibi) bi de Beşiktaş’a gitmesin mi? Futbolun Evliya Çelebisi olmuştu. Oraya gider gitmez “Çocukluğumda tuttuğum takıma geldim” dedi. Beşiktaşlının hoşuna gitmişti ama... Galatasaraylının gözünde bir kat daha yerin dibine girmişti. Mustafa hoca artık Galatasaraylının gözüne gözükmesindi!

Geldiğinden beri “Mustafa Denizli-Galatasaray taraftarı” ilişkisine bakıyorum...
Bir sene önce dere geçerken at değiştirerek şampiyon olunmuştu ya... Galatasaraylı taraftar şampiyonluğun gene hoca değiştirerek geleceğini düşünüyordu. Gelgelelim; bu sefer gelen hoca Mustafa Denizli’ydi. O günlerde Galatasaray’ı adeta sosyal medya yönetiyordu... Dikkatle bakıyordum; Mustafa Denizli gelecek diye Galatasaraylı asla sevinçten çıldırmıyordu. Ya da cümleyi tersten kurayım. Galatasaray taraftarı Mustafa Denizli geliyor diye sevinçten çıldırmıyordu ama... Daha iş başı yapmadan olumsuz görüş de bildirmiyordu. Ona karşı duygusuzlukla tanımlanacak bir ruh halindelerdi.

Aslında Galatasaraylının kafasından geçen şuydu:
“Yahu biz Mustafa hocayı Fener’deyken, Beşiktaş’tayken kalbimizden silmiştik ama... Bu yönetimi bizi gene ona mecbur etti. Farkındayız; takıma zarar veren bir taraftar olduk. O yüzden susuyoruz. Ama suskunluğumuz Mustafa hocanın bizi heyecanlandırmasından değil, daha iş yapmadan negatif bir tavır almanın bize yakışmayacağından. Peki gelsin. Mustafa hoca eski Mustafa hoca mı; bir görelim.”

Hamza hocanın yerine geldiği ilk Kasımpaşa maçından bu yana bakıyorum; Mustafa hoca eski Mustafa Denizli değil! Üzerindeki Fenerbahçe ve Beşiktaş eşofmanlarını çıkardıktan sonra asla “doğal Galatasaraylı” olamayacağını en başta kendi biliyor gibiydi. Yapsa ne olacak; özellikle Beşiktaş’a gittikten sonra “Doğuştan Beşiktaşlıyım” diyen bir adam Galatasaray taraftarına  deli gibi Galatasaraylı olduğunu yedirebilir mi?
Fenerli yer!
Fenerli 4 sene arkasında kan kustuğu Galatasaray’ın önünü kesmek için bir zamanlar “Dürülülü Mustafa” diye tazahüratlar yaptığı ona “Mus-ta-fa De-niz-li şam-pi-yon yap bi-ziii” diyebiliyordu ama... Galatasaraylı onu sanki kalbinden çoktan çıkarmıştı!

O Kasımpaşa maçından bu yana kaç tane “ev maçı”na gittim. Ultraslan’dan dahi ne Mustafa hocaya “hoş geldin” dendi; ne de adına ağız dolusu moral verici tezahüratlar yapıldı. Bugün Galatasaray tribünleriyle ile kulübedeki hoca birbirine küs gibi! Bugün çok net görüyorum ki; Galatasaray taraftarıyla kulübedeki hocası uyum sağlamamış organ nakli gibi!
Başkan diyor ki; “Yeni hocanız Mustafa Denizli.” Ama Galatasaraylı da diyor ki; “Bize kendisini yeniden ispat etmezse onun için kılımızı kıpırdatmayız!”

Hatırlayan olacaktır; Burak Yılmaz’ın Sivas maçında taraftarla el kol hareketleri yaparak dalaşmasından sonra:
“Ateşle oynadı. Ne yaptığının farkındaysa bu geceden sonra Galatasaray’da kalmasın; çünkü bir daha taraftarıyla asla eskisi gibi olamayacak” demiştim.
Gidiş sürecini de hep destekledim Burak Yılmaz’ın... Dedim ki;
“Burak Yılmaz’ın gitmediği takım kalmadı. Fener formalı, Beşiktaş formalı, Trabzon ve milli formalı fotoğrafları var, sonunda da Galatasaray formalı... Burak Yılmaz’ın futbol kariyeri kimsede yok. Ama herkesin formasını giyen bir adam olduğundan Galatasaray taraftarı onu ‘gerçek Galatasaraylı’ olarak benimseyemiyor. O yüzden Galatasaraylının gözünde Burak kalmış, gitmiş, zerre umursamıyor!”
Dün gece Lazio maçında çok net gördüm ki; Mustafa hoca artık Burak Yılmaz’la aynı kaderi yaşıyor!
Evet; Galatasaray taraftarına muhteşem zaferler yaşatmış “kutsal” bir adam sayılmalı o... Ama hayır; Galatasaray taraftarı Mustafa hocayı çoktan kalbinden silmiş! Belki kalbinden silmemiş ama... Ona "harbi Galatasaraylı" muamelesi yapamıyor!

Dün akşam maçın 88. dakikası... Galatasaray’a gol lazım ve Yasin’i oyuna sürerken Mustafa hoca Sneijder’i kenara alıyordu.
İşte o anda ne oldu biliyor musunuz?
Geldiğinden bu yana Mustafa hocaya ne lehte ne aleyhte tek bir söz etmeyen Galatasaraylı söz konusu Sneijder olunca rengini ve dişini gösterdi!
Dün gece Mustafa Denizli’ye Galatasaray tribünlerinden (daha hoş geldin denmemesine rağmen) “Denizli istifa” sözlerinin “ilk” söylendiği geceydi. Korkarım ki Mustafa Denizli ile Galatasaray taraftarı bundan sonra da hep bu tonda olacak. Taaa ki Galatasaray taraftarı (tıpkı Burak Yılmaz gibi) Mustafa Denizli’yi de yolcu edene kadar!

Bu değildi Mustafa hoca...
En azından benim tanıdığım Mustafa hoca bu değildi.
Gerçekten de (işbaşı yaptığı gün dediği gibi) yola Galatasaray’la çıkmıştı. Ve finalini de Galatasaray’la yaparsa hikayesi “mutlu son”la bitecekti.
Gelgelelim; işbaşı yaptığından bu yana Galatasaray’a “eli” değmedi. Değmez; çünkü Mustafa Denizli işini “ruhuyla” yapmıyordu. Vardı, oradaydı, ama oradaki “Galatasaraylı Büyük Mustafa” değildi. O yüzden de ne futbolcu onu benimseyebiliyor, ne de o futbolcusuna elektriğini geçirebiliyordu.

Elektrik deyince...
Kızan kızsın... Çünkü ben gelinecek noktayı en başından beri yazıyorum. Ben Galatasaray taraftarındaki gidişin gidiş olmadığını taaa 1-6’lık Real Madrid maçından bu yana yazıyorum. Geldiğimiz noktaya o yüzden şaşırmıyorum. Ama ne yalan söyleyeyim; ben de böylesini ilk kez tecrübe ediyorum. Bu sene (yaşayarak öğreniyoruz ki;) şayet bir taraftar sahadaki takımını sürekli küçümser ve ona enerjisini aktarmayacağına ant içerse (3 ay içinde) şampiyon bir takımı boş bir çuvala çevirebiliyormuş!
Galatasaray taraftarı takımı Mayıs’ta şampiyon olduğundan bu yana futbolcusunu küçümsüyor: “Bu da futbolcu mu? Sizin oynadığınız top mu?” gibi. Sonuçta o burun büktükleri şampiyonluğa bugün çok uzaklar. Olsun; çoğu Galatasaraylıya böylesi müstahak! Madem sen olurken şampiyonluğa burun bükebiliyorsun; bırak başkaları olsun. Belki şampiyonluğun anlamını asıl o zaman kavrarsın.

Dün gece de tam tersiydi. Sezon başında futbolcusunu yerin dibine sokmak için fırsat kollayan Galatasaraylı (maç boyu) futbolcusundan elektrik almaya çabaladı. Ama tren kaçmış bi kere! Futbolcu da kişiliğini ve özgüvenini o kadar kaybetmiş ki; 90 dakika boyunca (Perşembe başlayıp Cuma biten) o maça “iyi ki geldim” dedirtmedi.
Elbette Mustafa hocanın yanlış kadro tercihi de var bu elektrik alamayıştan. Şu kadroya bakar mısınız Allah aşkına?
Muslera kaleci...
Denayer sağbek oynuyor ama ona sorsan STOPER. Yanındaki Koray STOPER, Hakan Balta STOPER.
Carole sol bek ama... Bu ağırlıkla stoper oynat; çok rahat oynar.
Önlerinde bir STOPER daha; Chedjou.
Yanında yılların sağbeki Sabri, bu sefer biraz önde (Mustafa hocanın en doğru işi, hatta tek doğrusu)
Yanlarında bir STOPER daha; Donk!
Başka kim kaldı?
(Bi nevi önlibero) Selçuk, ileriye oynayacak tek adam Sneijder; ki gol lazımken onu da oyundan alıyorsun!
Podolski mi?
Hem sakatlıktan yeni çıkmış, hem de kanatları çalışmayan bi takımda Podolski’nin yanına (eski ekürisi) Klose’yi de koysan ne olur ki? Ne fark eder?
Düşünün... Evinizde Lazio ile oynuyorsunuz ama tek organize atağınız taaa 88. dakikada, Denayer ortalıyor, Umut kafayı vuruyor.
Galatasaray bu kadar kötü oynar mı?
Oynar!
Sahaya bu kadar stoperle çıkarsan bundan iyi nasıl oynasın ki?
Galatasaray şansına ve Muslera’ya dua etsin... Şayet skor olarak daha dün gece havlu atmadıysa bu Mustafa hocanın balından ve Muslera’nın işini çok iyi yapmasından.
Biz Mustafa Denizli’yi böyle tanımadık. Çünkü ben Mustafa hocanın STOPERLERLE zafer kazandığı hiçbir maçını, hiçbir takımını hatırlamıyorum!

Mustafa hoca da işin farkında...
Hocasız Bursa’nın çok rahat kazanabileceği maçtan sonra “çeneyle oynayarak” ölüyü diriltebileceğini sandı. Maçta olmasaydık dediklerini yerdik belki... Ama ne çare ki ordaydık.
Sonra aynı yöntemi Beşiktaş maçında da yapmaya kalktı.
İddia ediyorum; Galatasaray tarihinde öyle bir sahne yok! İlk yarıda Beşiktaş karşısında resmen ezilen Galatasaray 2. yarının başında golü buluyordu. Ama keşke bulmasaydı! Çünkü Beşiktaş kalecisinin inanılmaz hatasıyla Sneijder golü atarken o sırada Beşiktaş yarı alanında tek bir Galatasaraylı görüş sahasına giremiyordu!
Sonra...
Beşiktaş 2-1 galip; Galatasaray’a gol lazım ama Mustafa Denizli gibi yılların kurdu bir hoca 3. oyuncu değişikliğini bile yapmıyordu! Sanki o skora razı gibiydi! Sonra da çıkıp ihaleyi “Bizi ince ince doğradı” sözleriyle hakeme yıkıyordu. Oysa ki Mustafa Denizli Galatasaraylı taraftarın karakterini bilmeliydi. O söylemleri Fenerbahçeli yer... Ama Galatasaraylıya yedirmek mümkün değildi.

Düşünüyorum da; hemen hemen 30 yıl olmuş.
O zamanlar paralar bu kadar büyük değildi. Adamlar da daha adamdı. İşlerini daha yürekten yaparlardı.
Ama artık para büyük! Hakemler “Ya maç alamazsam” diye ürküyorsa teknik adamlar neden “Amaaan, inceldiği yerden kopsun. Salla başı, al maaşı” neden demesin ki?
Hem her sene şampiyon sen mi olacaksın? Bunun bir sonraki sezonu da yok mu?

Aradan geçen 30 sene sadece karakterleri bozmuyor. Organlar da yaşlanıyor!
Galatasaray’ı şampiyon yap, Aziz Yıldırım’ın gönlünü hoş et derken Mustafa hocanınki de kalp... Bu sefer Beşiktaş’ı şampiyon yapmaya çalışırken Mustafa hocanın kalbi tekliyordu. Artık çoooook dikkatli olmak lazımdı. Öyle olur olmaz her gole deliler gibi sevinmemek, duyguları çok dışa vurmamak lazımdı.
Sanırım en çok bu yüzden olmalı Mustafa hocadaki duygu değişikliği... Sanırım Mustafa hocanın sahaya her çıktığında aklına doktorunun sözleri geliyor:
“Aman hocam... Bundan sonra gereksiz heyecan yok!”
İyi de... Mustafa hocayı “Büyük Mustafa” yapan onun futbolcusuna da, taraftara da olduğu gibi yansıyan heyecanıydı. Ama artık ne kendi heyecanlanıyor, ne de taraftarına elektrik verebiliyor. Evet evet... Sanırım Galatasaray’daki en büyük sorun bu. Kimse kimseden elektrik alamıyor! Ne hoca başkandan, ne futbolcu hocadan, ne de taraftar bunların alayından!
Buna rağmen “tiyatro” gene “miş gibi” oynanmaya devam ediyor. “UEFA Kupası’nda tur geçmeye çalışılırmış gibi”... “Galatasaray camiası yeniden kenetlenmeye bahane arar gibi...” Ama hepsi “miş gibi”...
Yok ama... Var gibi!

Bizim çocukluğumuzda İbo isimli şişman, öyle olduğu için de çok sempatik bir şarkıcı vardı. Ben tek bir şarkısını bilirim İbo’nun... Ama benim yaşıtım kimse sorsanız o tek şarkıyı o da ezbere bilir.
“Benim balonlarım vardı” der İbo o şarkıda. Ve hemen ekler:
“Onları kimler aldı?”
O şarkıda bayramları ve eski bayramların coşkusunu anlatırdı İbo... Sanırım yıllar geçse de unutmayışımız o yüzden. Çünkü yıllar geçtikçe hiçbir şey eskisi gibi kalmıyor; ne bayramlar, ne Galatasaray, ne Galatasaraylı ve ne de Mustafa hoca...
Bakıyorum; Mustafa hoca basın toplantılarında gene gaz veriyor:
“Kendi inanıyormuş gibi” yaparak bizlerin de ona inanmasını bekliyor!
Ama olmuyor...
Ve bundan sonra da galiba olmayacak!

Galatasaray-Lazio maçında (Galatasaray’a gol lazımken) Mustafa hoca gibi hep galibiyete oynayan bir hoca taraftarı stada çeken 2 adamdan birini oyundan alıyordu ve tribünler yıkılıyordu:
“Denizli istifa... Denizli istifa...”
Ve o andan itibaren İbo o meşhur şarkısını söylemeye devam ediyor zihnimizde:
“Söylenen bütün masallara inanırdık...
Onlar mı bizi kandırdı, biz mi aldandık.
Bayramları bekler bayramları yaşardık.
Bayramlar mı eskidi; bizler mi yaşlandık?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder