31 Mart 2016 Perşembe

VOLKAN MİLLİ TAKIMDAN SADECE BİR KERE Mİ KAÇTI?

Fatih Terim’in huyunu azıcık bildiğimden Volkan Demirel’le ilgili tartışmalarda kalem oynatmak bana zul geliyor. Çünkü çok net bilirim ki; Fatih Terim bundan sonra Volkan Demirel gibi biriyle “işemeye dahi” gitmez!
Peki benim bildiğimi Fenerbahçe tayfası bilmez mi? Aziz Yıldırım bilmez mi? “Şeytan”dır ya kendisi; Rıdvan Dilmen bilmez mi?
Bilirler! Ama gene de yarayı “kanatana kadar” kaşırlar!

Nedir mesele? Meseleden ziyade; işin aslı nedir?

16 Kasım 2014’te, Galatasaray’ın stadında (!) Kazakistan’la oynanacak grup eleme maçına dakikalar kala hocasıyla ısınmaya çıkan Volkan ani bir hareketle gerisin geri soyunma odasına gider. Öyle bir şeyi o gece ilk kez görmüştük. Sebebi de; Volkan’a ve ailesine toplu şekilde küfür ediyorlarmış!
“Mış” diyorum; çünkü yapılan teknik incelemelerde öyle bir şeye rastlanmıyor!
Yalan olmasın; 1 kişi küfür ediyor... Ama profesyonel bir futbolcunun onu duyması için de kulağını tribünlerde olması lazım. O gece için bir “bahane” arıyor olması lazım!

Peki Volkan Demirel ya da başka bir futbolcuya küfür yok mu?
Olmaz mı?
Volkan Demirel’e toplu şekilde “çok ağır” küfürler var... Ama nerede var?
O Kazakistan maçından birkaç gün önce (12 Kasım 2014’te) Kadıköy’de Volkan Demirel’in kendi evi bildiği statta var!
4-0 kaybettiğimiz Brezilya maçında var!

Aslında o gece (ve devamında yaşananlardan) müthiş bir sporcu filmi çıkar.
Neden mi?
O günlerde 3 Temmuz’un artçıları olarak çok kötü bir futbol iklimi var. O iklimden en çok Fenerbahçeli Emre Belözoğlu ve Volkan Demirel etkileniyor. Fenerbahçe kulübü oyuncularını bu iklimden koruyacağına, adeta “tetikçi” olarak ön plana itiyor. Haliyle milli takımda da oynayan Emre ve Volkan’da psikoloji falan kalmıyor.

İnsanlar kendi milli takımına düşman olur mu?
Şayet adalet dağıtmazsan, adaleti “büyük takım” ve “küçük takım”a göre dağıtırsan; olunur!
Devam eden grup eleme maçlarında bile dökülürken Türkiye Futbol Federasyonu (üste büyük paralar vererek) Brezilya ile hazırlık maçı alıyor. Psikoloji zaten yerlerde; TFF adeta Brezilya’ya “Sana üste para verelim. Gel bizi rezil et!” diyor.
İşte o maç Kadıköy’dedir... Brezilya da o günlerde Neymar’ıyla, David Luiz’i ile “kuduz gibi”dir. Brezilya bizim karşımıza “aşağı yukarı” Dünya Kupası kadrosuyla çıkar.
Ve sonuçta ne olur?
Daha ilk yarıda 3 olur!

Öyle bir maç ki; o gecenin görüntülerini izleyin, daha maç 0-0 iken bile milli takım oyuncularına ıslıklar, küfürler geliyor!
E bir de 20. dakikada Neymar’la gol sağanağı başlıyor. Sonra (kendi kalesine Semih,) devre biterken de Willian durumu 3-0 yapıyor.
Volkan Demirel öyle goller yiyor ki; (aslında yapabileceği bir şey yok belki;) ama o kadar ruhsuz ki; vuruşlar karşısında hamle dahi yapmıyor; “belki kurtarırım” diye yere dahi yatmıyor!
Az önce ne dedik?
“Maç henüz 0-0’ken bile oyuncularımıza tepkiler yükseliyor!”
Varın 3-0’dan sonrasını siz tahmin edin!

Volkan Demirel meselesinin “aslında ne olduğunu” kavramak isteyen, muhabirlik yapmak isteyen işte o geceki Brezilya maçının devre arası soyunma odasına gider!
Evet... O geceki Türk milli takımı soyunma odasına!

Kendinizi Volkan Demirel’in yerine koyun... Takım arkadaşları vargüçleriyle oynuyor gibi ama... Brezilyalılar onları adeta “yürüyerek” geçiyor!
E ilk yarıda (henüz dinçken) 3 yiyen, 2. yarıda (biraz daha yorulunca) kaç yiyecek?
Kendisine edilen küfürlerden dolayı kötü olan morali iyice dip yapan Volkan Demirel 2. yarıda kalede olursa maçın 7’ye 8’e gideceğini hesap eder.
Muhabir kardeşlerime soruyorum:
O gece 2. yarıda oynamamaya Volkan Demirel mi karar vermiştir;
Yoksa Türkiye’nin Futbol Direktörü Fatih Terim mi?
Bu sorunun cevabını bilecek en az 4 kişi vardır:
1- Volkan Demirel,
2- Fatih Terim,
3- Milli takım kaleci hocası Alper Boğuşlu
4- O gece 2. yarıda kaleye geçen Volkan Babacan...
Şayet bu sorunun cevabını bulursanız aslında Volkan Demirel’in milli maçtan KAÇIŞININ ilk ve tek olmadığını, Volkan’ın "oynarsam rezil olurum" düşüncesiyle ilk kez o gece sorumluluk almaktan kaçtığını göreceksiniz!
İşin bu kısmı sizin için de çok önemli değil midir?
Adım kadar eminim ki;
Aslında Fatih Terim’in artık Volkan Demirel’le yürüyemeyeceğini...
Değil onunla çok önemli savaşlara gitmek, (yukarda da yazdım,) artık onunla işemeye dahi gidemeyeceğine uyandığı gece o gecedir!

Şimdi de kendinizi Fatih Terim’in yerine koyun. Çok tecrübeli as kaleciniz ilk yarıda 3 yiyor ve daha da kötüsü ruh gibi! Suratına, sakalına bakan o adamın bunalımda olduğunu anlayabiliyor!
Yerine alacağınız adamın sadece ismi aynı; o da Volkan! Ama bırak milli tecrübeyi, yedek kaleci Volkan Babacan’ın doğru dürüst Süper Lig deneyimi bile yok!
As kaleciniz cepheden kaçmaya bu kadar meyilliyken ne oynayacağını kendisinin bile bilmediği bir kaleciye koskoca Milli takımı emanet ediyorsunuz!
Nasıl bir açmazdır; düşünebiliyor musunuz?
 ***
Yazının burasında araya girerek bir açıklama yapıyorum. Ki bu açıklama benim açımdan bir “özür” olacak. Çünkü ben o özrü dilemeye “vicdanen” mecburum!

Ömrüm fotoğrafla geçti. O yüzden de sizinle ben aynı fotoğraf karesine aynı gözle bakmayız. Hele ki o fotoğraf karesi bir spor fotoğrafı ise, fotoğraftakilerden çoğunun hikayesini bildiğimden daha bi ayrı gözle bakarım.
Bir gece sosyal medyada dolaşırken önüme bir milli takım fotoğrafı geldi. 11 kişinin olduğu, bildiğiniz bir kadro fotoğrafı... Öyle A milli değil; günümüzün A milli oyuncuları var ama; o günlerde henüz ya genç ya da ümit milliler.
Fotoğrafı ilginç kılan, o kadronun kaptanı!
Bütün sosyal medyada onunla eğleniyorlar ya; o ümit milli takımının kaptanı Sabri Sarıoğlu!
İşin daha da ilginç yanı;
Fotoğrafta Selçuk İnan var, Burak Yılmaz var, Bekir İrtegün falan var.
Ve Sabri onların kaptanı!
Fotoğrafa daldım;
“Vay be! Hayata bak... Milli takımda Sabri Selçuk İnan ve Burak Yılmaz’ın kaptanı ve şimdi ona doğup büyüdüğü Galatasaray’da söz hakkı vermiyorlar! Resmen dağdan gelip, bağdakini kovmak gibi!”
Çünkü artık hepsi Galatasaray’da ve Selçuk İnan Sabri Sarıoğlu’nun kaptanı olacak kadar işi ilerletmiş!
Bu düşünceler içinde fotoğraftaki 11 adama dikkatlice bakmaya devam ediyorum; gözüm kaleciye ilişiyor: Volkan Babacan!
Evet; o takımın kalecisi de Volkan Babacan!
Çok kişi bilmez ama... Ben Volkan Babacan’ın Fenerbahçe’de 3. hatta 4. kaleci olarak çıktığı günleri bilirim. Olur mu diye bekledik; olmadı. Sonra o da kendi yoluna baktı.

İşte gene ilerleyen günlerde Fatih Terim bir sezon başı kampa giderken kaleci olarak Volkan Babacan’ı davet etmiş! Etmiş ve herkesi şaşırtmış!
Aslında bilirim; şayet 9 yaşından itibaren milli takım hocalarının “oyuncu havuzu”na dahil olduysanız, onlar sizdeki gelişimi an be an takip ederler. Sizde azıcık bir ışık görsünler; sizi oraya kazandırmaya can atarlar.
Az önce bir fotoğraftan bahsettim... Şayet Sabri’nin kaptan olduğu, Selçuk İnan ve Burak Yılmaz’ın da aralarında olduğu o milli takımın kalecisi Volkan Babacan ise o milli takım hocalarının gözünde asla değer kaybetmemiştir. Hep takip edilmiştir!
Ama bunu çok net bilmeme rağmen Fatih hocayı eleştiren bir yazı yazdım:
“Volkan Babacan milli kaleci olmayı hak edecek ne yapmış? Ona gelene kadar (hem de Süper Lig’de oynayan) bi dünya kaleci yok muydu?”
Volkan Babacan’ın kariyerine bakıyorum; en son oynadığı (Bank Asya takımı) Manisaspor’da aşağı yukarı tam sezon oynamış. Onun dışında o Volkan Babacan’ı milli takıma çağırmanın tek anlamı olabilirdi: Volkan Babacan Fatih Terim’in oğlu olmalıydı! Çünkü kariyeri o olan Volkan Babacan’ı vallahi de billahi de öz babası milli takıma çağırmazdı!
Ama Fatih Terim çağırdı!
Ve kaleyi ona teslim ettiğinden bu yana da adeta yenilgiyi unuttu; kalesini gole kapattı!

İsteyen "balına" desin; isteyen haklarını teslim etsin... Ama kalesinde Volkan Babacan’ın oynayacağı Fatih Terim’in talebeleri kısa bir süre sonra Türkiye’yi Avrupa Şampiyonası’nda temsil edecek.
Kazanan her zaman haklıdır! Ve ben; (onun en bitik günlerinde) “Volkan Babacan kimdir ya?” ukalalığına girerek ona çok büyük haksızlık ettiğimi bugün “yüzüm kızararak” izliyorum! O yüzden;
Hem Volkan Babacan’dan özür dilerim; hem de onda haklı çıkan Fatih hocasından!

Şimdi gene o geceye; Kadıköy’deki Brezilya maçı gecesine dönelim.
Aslında yedek kaleciler hep aportta bekler. Hep kendilerine de bir şans gelsin ister.
Elbette Volkan Babacan da bekliyordu ama; o gece mi?
Maç daha devrede 3 olmuş; as kaleci rezalet olacak diye 2. yarıya çıkmamaya bahane arıyor ve sen; henüz Süper Lig’i bile hak etmeyen sen, Brezilya’ya karşı ikinci yarı sahaya çıkacaksın!
İşte “bunun filmi çekilir” dediğim ondan sonrası!
Volkan Babacan "hiç korkmuyormuş gibi" 2. yarı sahaya çıkar ve (1 gol yemesine rağmen) Brezilyalı oyuncu David Luiz’in büyük övgülerine mazhar olacağı inanılmaz kurtarışlar yapar.
O gece ülke olarak bir maç kaybettik; ama pırlanta gibi bir kaleci kazandık.
O Volkan Babacan taaa o geceden bu yana milli takımın as kalecisidir!
Tabi ki (o geceden 4 gün sonra) Volkan Demirel'in “Benim kundaktaki çocuğuma küfür ediyorlar” deyip Kazakistan maçında stattan kaçması da bunda önemli etken oldu.
Ama kötü mü oldu?
Bence “aslan gibi” oldu; eğrisi doğrusuna denk geldi, “cillop gibi” oldu!

Peki Fenerbahçe tayfası bunları bilmez mi?

Ona girmeden önce şu konuya açıklık getireyim.
Benim gözümde Volkan Demirel kimdir?

Galatasaraylıyım... O yüzden Volkan’ın milli takımda gol kurtarmasını da bekledim, Galatasaray maçlarında gol yemesini de... Yani söz konusu Volkan Demirel olunca iki ruh halini de bilirim.
Herkesin kendi fikrine saygı duyarak derim ki:
“Volkan Demirel benim açımdan asla iyi kaleci değildir! Ondan önceki Engin İpekoğlu da, Rüştü Reçber de Fenerbahçe kalecisiydi. Onlara rakip olarak hem saygı duyuyordum, hem de Fener’in kalesinde olduklarında benim canımı sıkabiliyorlardı. Volkan Demirel ne saygı duyulacak bir sporcu; ne de ‘bu gol yemez’ dedirtecek çapta bir kaleci değil!”
Volkan Demirel konusunda ben daha çok “Daum gibi” düşünürüm.
Ne diyordu Alman hoca kendi kalecisine:
“Onu kalemde gördüğüm zaman tüylerim diken diken oluyor!”
Hele ki bir Avrupa Şampiyonasında tam işi kotardık derken aptalca bir kırmızı kart görmüş ve kaleye (oyuncu) Tuncay Şanlı’nın geçmesine neden olmuştu ya;
İşte o geceden beri Fenerbahçeliye hep hayret etmişimdir:
“Bunlar bu adamla nasıl savaşa gidebiliyorlar?”

Gelelim bu seneye...
Her şeyi en az benim kadar net bilmelerine rağmen Fenerbahçe tayfası neden “İlle de Volkan Demirel milli takıma alınsın” yaygarası yapar?
Daha geçen sezon başında Emre Belözoğlu’nun biletini keserek Volkan Demirel’i de “kulübeye” atacağını deklare eden aynı Aziz Yıldırım değil mi?
Diyelim ki Volkan azmetti, kilo verdi ve Portekizli bir hocaya rağmen Portekizli kaleciyi kesti ve kaleyi devraldı.
Peki bu büyük başarı mıdır?
Bu milli takım kalesine çağrılmayı hak ettirecek, o fahiş hatayı unutturacak bir  başarı öyküsü müdür?
Ne yapmış bu sene Volkan?
Basın toplantısında dediğine göre “hepsini tek tek hatırlayabilecek kadar az” gol yemiş!
Eee ne olmuş yani?
Benim gözümde bunca yılın deneyimiyle Volkan’ın (gerçekten iyi kaleci olduğunu ispat edebileceği) 2 önemli maç vardı:
1- Shaktar ile oynanan Şampiyonlar Ligi ön eleme maçı;
2- Braga ile oynanan ve elenilen son UEFA maçı...
Şayet Volkan Demirel (ille de milli takımda olması gerekecek kadar) büyük bir kaleci olsaydı Fenerbahçe’ye o maçları alırdı!
Almış mı?
Fenerbahçe’de bunu yapamayan Volkan Demirel’in milli takımla İspanya maçında devleşeceğinin garantisi mi varmış?

Şunu çok açık ve net iddia ediyorum. Hatta suçluyorum:
“Aziz Yıldırım ve onun ağzıyla konuşanlar samimi değil!”
Evet... O kadar samimi değiller ki; neyi savunduklarını dahi bilmiyorlar!
Fenerbahçe taraftarına şirin görünmek için Aziz Yıldırım daha birkaç ay önce ne diyordu:
“Büyüüüük araziler alacağız; oraya spor akademileri kuracağız!”
Eeee?
“Oradan kendi altyapımız ürünü genç oyuncular çıkartacağız?”
Eeee?
“20 yıldan beri neden yapmadın?” diyeceğiz de...
Aslında Aziz Yıldırım onu yapmış!
Çünkü Volkan Babacan harbi harbi Fenerbahçe altyapısının ürünüdür!
Yani?
Şayet Fenerbahçeli Aziz Yıldırım ve “Şeytan” Rıdvan’ın kafasından başka “şeytanlıklar” geçmiyor olsa Volkan Babacan’ın kuyusunu kazmakla vakit harcamazlar;
“Bu çocuk bizim altyapımızdan yetişti. Milli takım kalesi bir Fenerbahçeliye emanet” diyerek onunla gurur duyarlardı!

Gelelim işin Fatih Terim kısmına...
Diyebilirim ki geride bıraktığım meslek hayatımda en iyi tanıdığım ve en iyi analiz edebildiğim kişi Fatih Terim’dir.
Aslında hayat bana kendimden başkasına kefil olmamayı öğreteli çok oldu da...
Gene de söz konusu Fatih Terim olunca yazıya daha girerken:
“Geçin o işi... Bundan sonra Fatih Terim bırak Volkan Demirel’le savaşa gitmeyi; onunla aynı tuvalete işemeye dahi gitmez!” diyebiliyorum.
Şayet bunca iddialı satırdan sonra Fatih Terim Volkan Demirel’i milli takıma alırsa ona kefil olduğum için en başta beni madara eder!
Ama hayır... Ondan da endişe etmiyorum...
Vicdanımla kendime soruyorum:
“Nedir Fatih Terim'i Fatih Terim yapan?”
Tek bir şey var kardeşim; tek bir şey...
Ne karizma, ne liderlik vasfı, ne de başka bir şey...
Fatih Terim’i Fatih Terim yapan...
Onun takımlarını aslan gibi takım yapan tek bir şey var:
TAKIM İÇİNDE KURDUĞU FORMA ADALETİ!
Ne dedim Manisaspor’dan Başakşehir’e gelmiş kimsenin tanımadığı Volkan Babacan için?:
“Öz babası bile o Volkan Babacan’ı milli takıma almazdı!”
Ama Fatih Terim alır!
Alır ve hem Volkan Babacan’ı adam eder, hem de milli takımı!

Şimdi ihtimal şu!
Aslında ihtimalin düşüncesi bile beni derinden yaralıyor!
Fatih Terim Fenerbahçelilerin TFF’ye (Recep Tayyip Erdoğan ve medya üzerinden) yürüttükleri baskıya direnemeyecek ve Volkan Demirel’i Avrupa Şampiyonası kadrosuna alacak.
Devamında?
İlk maçta ilk 11’e de koyacak!
Eeee; milli takımı ve Fatih Terim’i Fransa’ya taşıyan diğer Volkan’a, Volkan Babacan’ın yüzüne nasıl bakılacak?
Ondan sonra Fatih Terim "yürüyün aslanlarım" dediği diğer oyuncuların yüzüne nasıl bakacak?
Yapmaz kardeşim...
Fatih Terim ne kişisel hesaplarla kişisel husumete girer;
Ne de onu taşıyanlara, zor günde el uzatanlara sırt döner.

Haaa; diyelim ki yaptı...
Diyelim ki Fatih Terim Volkan Demirel’i milli takıma aldı.
Ne mi olur?
Ülkenin yarısından fazlası kendi milli takımına yeni yeni ısınıyor! Hatırlayın Hollanda’daki milli maçı... Şayet biz o Hollanda maçını yenik bitirseydik daha o gece (!) grubun ilk yarı maçları henüz bitmişken havlu atıyorduk!
Ne oldu o maçta?
Emre Belözoğlu kadrodaydı ve oynamak için ısınmaya çıkan kaptanlarına gurbetçi taraftarlar:
“O varsa biz yokuz!” diye posta koymuştu.
Milli takımın kaderi Emre Belözoğlu ve Volkan Demirel’in takımdan UZAKLAŞTIRILMASIYLA değişti!
Şimdi herkesin gıptayla izlediği; pırıl pırıl bir milli takım var.
Başta Volkan Babacan için fikrimin ne olduğunu söylemiştim. Ama bugün Volkan Babacan’a top geliyor; çocuğun ne yapacağından asla endişe etmiyorum!
Volkan Demirel varken hep diken üstündeydim. Ama Babacan zamanında (kalede Muslera varmışçasına) rahatım!

Bak Fatih hocam... Uzattım biliyorum...
Ama sen kendini inkar eder de Volkan Demirel’i yeniden milli takıma alırsan milliyetçi bir Türk olarak sana bugünden şunun garantisini veriyorum:
Siz o gün İspanya ile boğuşacaksınız...
Ama kalende Volkan Demirel varsa ben “İspanya... İspanya...” diye bağıracağım!
Daha henüz yeni yeni barışıyoruz milli takımla...
O yüzden bize bu acıyı yaşatma!
Sahiden yapar mıyız bunu?
Bu ülke insanı bir Türk takımı Avrupalı ile oynarken Avrupalıyı tutmayı (Ömer Çavuşoğlu, Ercan Saatçi gibi) Fenerbahçelilerden öğrendi.
Milli maçta rakibi tutmayı da bizlerden öğrensin;
Çok mu!


Not: Son yaptığı basın toplantısında "Özellikle medya; kimse özür dilememi beklemesin. Çünkü ben özür dilenecek bir şey yapmadım" demiş Volkan Demirel...
Ajitasyon yapmak gibi olmasın ama;
47 lira asker maaşı alarak kurşunun üstüne üstüne giden gençlerin olduğu bir ülkede (orada görev yapsın diye üste servet alan bir sporcu) şayet milli görevden kaçıyorsa ve hala "Yanlış bir şey yapmadım. Özür de dilemem" diyorsa, kafası hala bulanık demektir!
Ona tavsiyemiz; Başakşehir'e gittikten sonra ruh hali olarak çok büyük gelişim gösteren Emre Belözoğlu'nun geçen hafta bir radyoya yaptığı açıklamaları okusun!
Fenerbahçe'den ayrıldıktan sonra Emre'nin psikolojisi o kadar yerine geldi ki; "Galatasaray'ın bendeki emeklerini milyon dolarlarla ödeyemem" şeklinde itiraflarda bulunuyor.
Volkan hala Fenerbahçe'de kaldığı için "Aziz Yıldırım etkisi"nden kurtulamıyor ve hala onların oyunlarına alet olmaya devam ediyor.
Volkan Demirel gayet iyi biliyor ki; o, o gece o stada "bir tiyatro oynamaya" geldi!
Ona o gece o tiyatroyu oynamasını emredenler bugün onu "yeniden milli takıma aldırmaya çalışıyormuş gibi" yapıyorlar.
Volkan asıl oyunu görsün; gözlerini açsın ve artık kendini kullandırtmasın!
Bu iş asla "Galatasaray-Fenerbahçe" kavgası değildir!
Şayet öyle olsa; Galatasaraylı olanlar Volkan Babacan'a da karşı çıkardı. Çünkü Volkan Babacan, Volkan Demirel'den daha "Fenerbahçe'nin evladı"...
Bu arada Volkan "Utançla söylüyorum" diye bir giriş yaparak fanatizmin milli takımın önüne geçtiğini ifade etmiş. "Milli takım neden Konya'da oynayabiliyor?" demiş.
Soru doğru Volkan...
Ama o sorunun cevabını Aziz Yıldırım'la bir konuş istersen!
Çünkü 3 Temmuz olana kadar bu ülke insanının milli takımından nefret etmesi hayal dahi edilemezdi. Başbaşa yapacağınız o görüşmeden sonra elbette o günlere kimin yüzünden gelindiğini daha net göreceksin.
Tabi ki fanatizm senin gözünü de kör etmediyse!  (E.B.)




3 Mart 2016 Perşembe

SEN KİMSİN UEFA!


Şükür; sonunda UEFA Galatasaray’a cezayı bastı!
Bende Galatasaraylıyım ama... Ben ceza işine sokaktaki taraftar gözüyle bakmıyorum.
Ben bu cezaya seneler içinde Galatasaray’ın (ve tüm takımlarımızın) nereye götürüldüğünü bilen, senelerce gezmedik, görmedik ülke bırakmayan birinin gözüyle bakıyorum.

Bugün de aramızda çok fark var ama... Almanya’ya yaklaşık 30 yıl önce gittiğinizi düşünün...
Almanya diyorum; çünkü oraya ne zaman gitsem orada “devlet” denen şeyin var olduğunu hissetmişimdir. Evet; Avrupalıyla Türkiye arasında en büyük fark; onlarda devlet var; bizde yok!

Bu satırları okuyunca hemen ayaklanan olur. Kaç tane "kurulmuş hükümet"ten bahseder.
İyi ama ben hükümetten değil; yasaların herkese eşit uygulandığı, parası olanın hakimlerden adalet satın alamadığı devletten bahsediyorum.

Gözünüzün önüne sıradan bir Alman’ı getirin... Hans fabrikada çalışır... Kampın birinde zil zurna sarhoş olmasına rağmen hala bira üstüne bira isteyen, o haliyle bilardo oynamaya çalışan bir Alman hatırlarım.  Bar sahibine Türk'e endişe dolu gözlerle baktık:
“Rahat olun... Bu adam sabahın 5’inden senden-benden daha diri bir şekilde kalkıp işine gider” demişti. O gün anladık ki; o müthiş Alman disiplini oradan gelmekteydi.

Hans’ın ya da Helga’nın çalıştığı yerden aldığı maaş bellidir... Çünkü orada işler (daha o yıllarda) BİLGİSAYARA emanetti.
Alman devleti Hans’ın ya da Helga’nın maaşını bildiği gibi, onun zaruri ödemelerini de bilirdi. Otomatik ödeme talimatıyla biz de tanışıkız ya artık; Hans ya da Helga daha maaşını almadan onun kesintisi otomatik olarak yapılırdı. Elektriğe 30 mark, suya 20 mark, ısınmaya 100 mark gibi... İş böyle olunca hem ödeme yapılan kurumlar tıkır tıkır işliyor, hem de fatura ödememek ya da gecikme faizi diye bir kavram olmuyor. Hans ya da Helga’nın (ödemeler çıktıktan sonra) geri kalan parası asıl maaşı... Alman ondan sonrasını biliyor ki; ben ayın kalan kısmını bu parayla getirmeliyim!

Almanlar dünyanın gördüğü tüm dünya savaşlarında var!
Yetmediği gibi; sadece Hitler faciası bile bir ulusun 3. Dünya Savaşı’nı fiilen yaşaması gibi ağır bir vak'a... Ama buna rağmen Almanlar ayaklanmış!
Sanayi devrimini yapmış!
Çalışırsa her şeyi başarabileceğine inanmış!
İlk gittiğimiz yıllardaki Almanya bile bizim bugünkü halimizden fersah fersah ilerdeydi. Uçak indirebileceğin otobanları; tek bir ağacına zarar veremeyeceğin kilometrelerce ormanları vardı. Gitmeden önce anlatırlardı; “şöyle temiz, böyle temiz” diye... Anlatanın abarttığını düşünürdük. Ama gördük ki; her dakika yağan yağmurun da etkisiyle Almanya bir bahçıvanın özenle baktığı bahçe gibiydi!

Taa o yıllardan bu yana Almanya’ya gıpta ederiz!
“Biz neden onlar gibi olamıyoruz?” deriz.

Peki nedir Almanların üstün tarafı?
Doğuştan çok mu ahlaklıdır? Onları adam eden inandıkları İncil midir?
Hayır!
Emin olun her Alman bildiğiniz klasik Türk gibidir.
Hatta bizim Türklerle kıyaslarsan onun yanında aptal bile kalır!
Ama orada SİSTEM kurulmuş!
Sistem sana daha sokağa çıkar çıkmaz:
“Burada devlet var... Düzgün yaşa, devlet ensende...” diyor!
Öyle sokaklarda adım başı polis göremezsin Almanya’da... Ama ne zaman lazım olsalar; “şıp” diye orada olurlar!
Özellikle trafik kuralları en üst safhada... Şayet okuma yazman varsa, güzergahınız boyunca çok sık konmuş tabelalar sana kaçla gitmen gerektiğini, kaç metre ilerden dönüş yapabileceğini gösterir. Haaa uymadın mı; evine (belgesiyle) öyle bir ceza gelir ki, bir sonraki gün gözünü mecburen dört açarsın!
Yaya geçidi işi çok enteresan gelmişti o yıllarda... Bizde de var tabi yaya geçidi işareti... Ama o güne kadar ne işe yaradığını bilmezdik. Yanımızda orayı bilen bir gurbetçiyle yürüyoruz. İstanbul’da öylesine alışmışız ya; karşıya geçmeden önce sağa-sola kırk defa bakıyoruz. Ancak yanımızdaki Alman ya da gurbetçi Türk yaya geçidine ayağını zank diye atıyordu.
“Ne yapıyorsun? Kendini bir arabaya ezdireceksin?” diyorduk. Ama o:
“Hayır... Yaya geçidine adımımı attığım anda geçiş hakkı benim! Karşıdan araba hangi hızla gelirse gelsin; şayet benim yaya geçidinde olduğumu görürse mecburen duracak!”
Nitekim yaşayarak gördük ki; sahiden öyleydi!
Aradan 30 yıl geçti... Soruyorum sana ey Türk... Sen yaya geçidine gözün kapalı adım atacak medeniyete ulaştın mı? 

Peki bu Almanlar melek midir?
Almanlar hiç mi yamuk işe yeltenmez?
Yeltenmez olur mu?
Uli Hoeness ismini duymuşsunuzdur... Futbolculuğunda milli takıma yükselmiş çok önemli bir futbolcu idi... Sonra Bayern Münih’e başkan oldu; bizim Aziz Yıldırım gibi!
Bayern Münih Almanların Galatasaray’ı, Fenerbahçesidir... Hatta daha öte; Avrupa ve dünya futboluna yön verir. Ama buna rağmen Bayern Münih başkanı vergi kaçakçılığından 3 buçuk sene hapse atıldı!
Güzellik orada işte!
Alman’ın kanunları “Sen zenginsin... Sen önemli birisin” demiyor ve onu korumaya-kurtarmaya çalışmıyor!
Fenerbahçe’nin hocasıyken Daum’un da kokain kullandığı için 2 haftada bir Alman mahkemelerine ifadeye gittiğini bugün gibi hatırlamıyor muyuz?
Yani...
Aslında becerebilirse Almanların içinde de şeytan ve fırıldak çok... Ama orada devlet var!
Yedirebiliyorsan ne ala...
Ama yediremez, enselenirsen; demir parmaklıkların ardına gitmeyi göze alacaksın!

Türkiye’de de sıkıntı bu... Ve özellikle Türkiye’nin bu anlamda ne kadar içler acısı olduğunu, yıllar geçtikçe, BİLGİSAYAR GÜNLÜK HAYATIMIZA GİRİP daha iyi olacağımıza, daha beter olduğumuzu (şu son 15 senede) yaşayarak öğrenmedik mi?

3 Temmuz 2011’de ülke tarihinin en büyük şike operasyonu oldu. Oldu ama; o günden bu yana failler büyük takımların yöneticisi diye ısrarla “kurtarılmaya” ve “ak’lanmaya” çalışılmıyor mu?
Ama ülke öyle içler acısı bir halde ki...
Ülkenin Almanlar gibi sistem kurmasına önce siyasetçiler izin vermiyor!

Almanların aksine; (biz Türkler çok iyi biliriz ki,) bizde siyasete giren "1 koyarak" girer. Cebinden 1 koyar, seçim faaliyetlerini finanse eder, kazandıktan sonra da o "1 koyduğunu 100 misli götürsün diye" ona yol verilir.
Seçilmeden önce 1 koyması, seçildikten sonra siyasetçinin 100 götürmesine adeta hak verir!
İşte Almanya’da bu yok!
Paranın miktarı da mühim değil!
İstersen devletin başındaki Cumhurbaşkanı ol; yeter ki senin olmayan bir 1 euro geçsin kursağından... İşte Alman milleti senden onun hesabını soruyor!

Son 30 yılı (içinde yaşayarak) Türk futbol takımlarının nereye gittiklerini, ya da nereye götürüldüklerini gözlemledik. Artık deniz bitmişti. Bir gün birilerinin onlara “dur” diyeceği çok açıktı.
Aslında keşke o biri “devlet” olsaydı!
Ama nerde o devlet?

3 Temmuz 2011’de Fenerbahçe başkanı Aziz Yıldırım içeri girmiş; Habertürk gazetesi de onun emniyet fotoğraflarını yayınlamıştı.
Haber mi? Sonuna kadar haber!
Ama Aziz Yıldırım o haberi yapan gazetecilere diyor ki:
“Senin patronun Turgay Ciner benden çok mu temiz?”
Aziz Yıldırım bu lafı ettikten sonra (en başta Habertürk spor yazarları) çark ediyor!

O arada ülke siyasi anlamda büyük çalkantılar yaşıyor, “devlet” denen şeye hükümet eden siyasilerin çok büyük yolsuzluklar içinde olduğu belgeleniyor.
Hadi buyrun şimdi...
Kim kim hizaya getirecek; kim kimi adam edecek?

3 Temmuz 2011’de artık “devlet” denen şeyin masaya yumruğunu vurduğunu, “Bu kadar rezalet yeter” dediğini sandık.
O günkü Recep Tayyip Erdoğan söylemlerine bakın; o da:
“3 Temmuz’u spor sahalarındaki pisliklerden arınma fırsatı olarak görüyoruz” diyordu. Ama ne zamanki kendi ailesinin ve partisine ait bakanların daha büyük yolsuzlukları ortaya çıktı; işte o gün hırsızlarla şikecilerin kaderleri ortak oldu!

Şimdi şöyle düşünün...
Hakkında bi dünya yolsuzluk belgesi olan Recep Tayyip Erdoğan ve onun partisine ait bakanlar “Ülke sporunu temizliyoruz” diyerek yasa çıkartacaklar.
Böyle bir şey mümkün mü?
Sen onu yaptığında spor yöneticisi Aziz Yıldırım (daha önce bir medya patronuna dediği gibi) “Sen benden temiz misin ki? Seni kim ak’lasın ki; sen beni ak’lamaya soyunuyorsun?” demeyecek mi?

O yüzden biz kendi “devlet”imizden zaten umudu kesmiştik!
Biliyorduk ki; mevcut siyasetçiler sadece bizim değil, çocuklarımızın, hatta torunlarımızın da geleceğini çalıyordu.
İşte biz bu umutsuzluk içinde UEFA çıktı; kulüplerimize dedi ki:
“Bu abuk subuk bütçelerle bir daha benim organizasyonlarımda yer alamazsınız!”
Oysa ki gerçekçi düşündüğünüzde UEFA’ya ne?
Parasını ne yaparsa yapsın!
Fenerbahçe, Galatasaray ya da Beşiktaş mali açıdan batsa UEFA’ya ne?
Ama ne mutlu ki UEFA bizim devletimizin yapmadığını yapıyor; onların başında bir tokmak gibi duruyor.
Kendisini ciddiye almayana darbeyi yapıştırıyor!

Herkes biliyor ki; para Avrupa’da...
Haa; sen şimdi “UEFA kim yahu! Tanımıyorum, kaale almıyorum” da diyebilirsin...
Ama 1 sene sonraki sene (kasana girecek muhtemel 50 milyon dolardan olunca) hemen hizaya geliyorsun!
UEFA’ya kızmayalım...
Tam aksi; onların bu uygulamalarını alkışlayalım!
Diğer Galatasaraylıları bilmem; ben “çok gezen ve çok gören” bir gazeteci olarak Galatasaray’ın UEFA tarafından ceza almasına DUA ETTİM!
Galatasaray o cezayı aldı...
Şayet bundan gerekli ders alınırsa BUNDAN SONRASI GALATASARAY’IN KURTULUŞ GÜNLERİDİR.
Herkes bunu böyle bilsin!



1 Mart 2016 Salı

EY TRABZONLU! ALLAH'TAN KORKMUYORSAN NİECİECZA'LIDAN UTAN!

Aslında bu yaşıma gelmiş halime bilmediğim bir hayat gerçeği değildir. Bilirim ki; dünyanın en zor şeyi bir Trabzonluya ve bir Fenerbahçeliye dert anlatmaktır.
Bu yola bir kere girdiyseniz size defalarca “Yahu nerden bulaştım bu işe?” dedirtirler. Ama olsun... Geçen hafta “Trabzonlu biraderime mektuplar” diyerek örneklerle, yaşanmışlarla doğru yolu anlatmaya çalıştık. “Yahu nerden bulaştım bu işe?” dedim mi; dedim! Ama madem o yola girdik; Trabzonlu biraderlerimizin üzerinden bu satırları okuyan herkese mesajımızı vermeye devam edelim.

Aslında bu satırları bana yazdıran üniversiteden arkadaşım Sedat Tunalı... Doğma büyüme Trabzonlu olan Tunalı 3 Temmuz şike sürecinde Trabzonspor’un gaspedilen hakkının en korkusuz savunucularından. Bu uğurda işinden de olduğu olmuş; ama bana mısın demeden o kavgayı vermeye devam ediyor.

Son Deniz Ateş Bitnel vukuatından sonra bizim Sedat’ta hep aynı ruh hali hakim. Bir maçta 4 kırmızı kartın acısıyla:
“Galatasaray, Fenerbahçe ve Beşiktaş nam ‘3 büyükler’ isimli bebeler oligarşi ürünü... Sistem hep onların kazanması üzerine kuruludur... O yüzden bizim şampiyon olmamıza asla izin vermezler! Hakkımızı mahkemelerde onaylatsak da o hakkı bize vermezler!”
Bizim Tunalı’nın fikri bu...

Bi defa önce bu fikirlerinde haklı olduğu yerleri teslim edeyim.
Doğrudur... Çok değil, bundan 15 yıl önce çok fantastik, hayal ürünü hikayeler yazsanız ve:
“Bir gün gelecek; Fenerbahçe ve Beşiktaş gibi 2 büyük takım şikeden ‘kuşku duyulamaz belgelerle’ enselenecekler. Ama... Devrin iktidarı oy kaygısıyla o büyükleri düşürmeyecek; onları düşürmemek için adalet duygusunun içine edecek. Mahkemeler haklıdır demesine rağmen kupası Trabzonspor’a teslim edilmeyecek” yazsaydı inanın o hikayeyi yazana poponuzla gülerdiniz.
Ama oldu!
İşte bunu yaşamış Trabzonluya ve Trabzonsporluya bundan sonra “Adalete inan!” diyemezsiniz.
Çünkü bu ülkenin adalet sistemi Trabzonluya bir kere dedi:
“Fenerbahçe’nin olduğu yerde sen kimsin ki?”
İşte Sedat Tunalı içine Galatasaray ve Beşiktaş’ı da katarak “Fenerbahçe oligarşi bebesidir” der.
Bunda haklıdır...
Ama peki “her zaman” haklı mıdır?

Karşılıklı yorumlarda ona da dedim zaten:
“Yapma Sedat... Bunu herkes söylesin; sen söyleme! Bunu her takım taraftarı söylesin; ama Trabzonsporlu söylemesin!”
Neden diyorum bunu?
Çünkü Trabzonspor geçmişte o oligarşi bebelerinden (!) defalarca şampiyonluk kapmıştır da ondan!
O zaman sistem farklı mıydı?
İsimlerini yan yana yazdığınızda Fenerbahçe, Galatasaray ya da Beşiktaş Trabzonspor’la denkmiş gibi mi duruyordu?
Alakası yok!
Hele ki (1967 kuruluşlu) benim yaşımdaki Trabzonspor... Bundan 30 yıl öncesinden bahsediyorum. Yani 25-30 yaşındaki bir delikanlıdan!

Hiç kimse yalanlamasın; o yılların Trabzonspor’u gencecik bir Anadolu bebesiymiş! Ama yiğit futbolcuları varmış; inançlı taraftarı varmış. "Yapamazsın" deseler de, oligarşi bebesi 3 büyüklerin elinden hem de üst üste sayısız şampiyonluk kapmışlar!
İşte şunu deyişim yüzden:
“Yapmayın... Bunu herkes desin ama siz demeyin!”

Aslında mesele her zaman “iyi takım” yapmaktır. Mesele her zaman “doğru işler” yapmaktır. Bakmayın siz bizim Tunalı’nın ağlamalarına; aslında Trabzon’da da sorun odur. O da biliyor artık; Trabzonspor “doğru işler” yapmıyor; Trabzonspor doğru yönetilmiyor!
Peki bu sonuca nerden ulaşıyoruz?
Trabzonspor’un Şota’lı, Hami’li, Ünal’lı, Ogün, Tolunay Abdullah ve Orhan’lı muhteşem bir takımı vardı. Kimisi altyapıdan, kimisi Türkiye’nin çeşitli takımlarından toplanmıştı. Ama emin olun; yola çıktıklarında hiç birisi muhteşem isimler değildi. Oynadıkça hem kendileri büyüdüler, hem Trabzonspor’u yücelttiler.
İşte o takım 1996 senesinin Mayıs ayına şampiyonluğun en güçlü adayı olarak girmişti. Taraflı tarafsız herkes o takımın şampiyon olacağına inanıyordu. Önlerinde biri kolay, bir final 2 maç kalmıştı. Zor olan Fener’le, kolay olan (küme düşmek üzere olan) Vanspor’la idi. Bu maçlardan sadece Vanspor maçını kazanmak bile Fenerbahçe’yi (teslim olmuş bir şekilde) Trabzon’a getirirdi. Ama Trabzonspor mucizeyi başararak (!) küme düşen o Vanspor’a yenildi ve pes etmiş Fenerbahçe’yi diriltti!
Murphy Kanunları der ki;
“Şayet bir işin ters gitme ihtimali varsa o iş ters gidecektir.”
Vanspor’a umulmadık bir yenilgi aldı ya... Artık Trabzonsporlunun kafasına Fenerbahçe maçını ve dolayısıyla şampiyonluğu da kaybedeceği fikri bi defa girmişti.
Buna rağmen Trabzonspor maça muhteşem başladı. Abdullah Ercan’ın şahane golüyle öne de geçmişti. Ama o maçta da Trabzonspor’un başında olan Şenol Güneş kontrollü oynatacağına takımına 2. golü arama emri vermişti. Aslında bulsan ne hoştur; ama bulamıyorsan rakibi de ayaklandırırsın. Nitekim önce Oğuz’la 1-1’i bulan Fenerbahçe Aykut Kocaman’ın golüyle o zor deplasmandan şampiyon çıkmıştı.
Şimdi ne diyoruz Sedat Tunalı’ya?
“Vanspor maçına kadar yüzdün yüzdün kuyruğuna geldin. Vanspor maçında ne oldu; elini-ayağını mı tuttular?”
Hayır... O maçta Trabzonspor tek kale oynadı. Ama olmayınca olmuyor!
Geçin Trabzonspor-Fenerbahçe maçını... Vanspor faciası Trabzonspor’un o sene şampiyonluğu oligarşi bebelerine (!) hediye ettiği maçtır.

Öğrencilik yıllarından da biliriz.
Şayet alınan not kötü ise hep hoca vermiştir; ama iyiyse “ben aldım!”
İşte bizim ülkemizde gemiyi limana getiremeyen herkesin sarıldığı nokta budur:
“Şampiyonluğumuzu ve galibiyetimizi gizli güçler engelledi!”
Lafın süslülüğüne bakar mısınız?

İşte o Trabzonspor (zaman zaman küme düşme potalarına yakın da dolaşsa) gene çok iyi bir takım kurdu. İyi bir yönetim, iyi bir hocayla gene şampiyonluk havasına girdi.
Selçuk İnan’ıyla, Burak Yılmaz’ı, Collmann’ı, Egemen’i ve daha bir dolu başarılı futbolcusuyla taraflı tarafsız herkesin şampiyonluk favorisi olmuştu. Hatta öyle ki; devre arasından transfer isteyen Fenerbahçe teknik direktör Aykut Kocaman başkanı Aziz Yıldırım'a “Bana 2. olmak için para harcatmayın” dedirtmişti. Çünkü Trabzonspor o sezonun ilk yarısını 8 puan önde tamamlamıştı.
Doğrudur... Aykut Kocaman Aziz Yıldırım talimatıyla “Trabzonspor’un penaltıları irdelensin” diyerek “çeneyle” oynamaya başlamıştı. Ama ne yaparlarsa yapsınlar; şayet Trabzonspor maçlarını kazandıktan sonra hiçbir sonuca ulaşamazlardı.
O seneki şampiyonluğun Trabzonspor açısından en kader maçı Eskişehir’deki Eskişehirspor maçıydı. Ben o maçı o gece (arabayla memleketime giderken) radyodan dinliyordum. Ama maçı anlatan spiker dahi Trabzsonpor’un berbat bir futbol oynadığını, (büyük ihtimalle girdikleri şampiyonluk stresinden dolayı) adım atacak durumda olmadığını söylüyordu.
Tamam; doğru...
Şimdi bizim Sedat Tunalı çıkacak ve:
“İyi de o maçın içinden şike çıktı, teşvik çıktı” diyecek.
Diyecek ama ben bunu umursamayacağım!

Diyelim ki Fenerbahçe’den teşvik aldılar...
İyi de ne var bunda?
Sen zaten buna hazırlıklı değil misin?
Kaldı ki o futbolcuya (Fenerbahçe değil de) Eskişehirspor yöneticisi 1’ken 2 milyon prim verse; pes mi edeceksin?
Yani Trabzonspor için bu da bahane olmamalı!
Bu örnekten de ne anlıyoruz?
Trabzonspor oligarşi bebelerinin gücüne rağmen, kendi yönetimsel yanlışlarına rağmen şampiyonluğun dibine kadar gelebiliyor. Kusura bakmasınlar ama... Oraya kadar gelen; işi de bitirecek! Bitiremiyorsa o Trabzonspor’un “final maçlarını oynayamama” sorunu vardır.

Dikkat edin; o sorun bugünkü Beşiktaş’ta da var ve bunu çok net hissettiriyor!
Neden var?
Çünkü üzerinde yıllarca şampiyon olamama stresi var!
Bu ağır bir yüktür ve “oligarşi bebesi” Beşiktaş bile baş edemiyorsa Trabzonspor hiç edemez!
Aslında Sedat Tunalı gibi Trabzonsporluların görmek istemedikleri şey budur:
"Finali yapamamak!"

Türkiye’de (kazandığı onca başarının verdiği güven sayesinde) bu işi en iyi Galatasaray yapar!
Örnek mi?
Tüm olumsuz şartlara, aynı sezon içinde 2 hoca 3 başkan değiştirmesine rağmen Hamzaoğlu’yla gelen 3 kupa mesela!
Bu tip maçları Galatasaray’dan sonra en iyi Fener oynar!
Hatta onlar kendilerine çok enteresan bir yol seçmiş; ortamı gererek o gerilimden beslenirler!
Şayet Fenerbahçe’nin rakibi Trabzonspor ya da Beşiktaş’sa emin olun ordan Fenerbahçe zaferle çıkar.
Ama o Fenerbahçe’nin borusu sadece Galatasaray’a sökmüyor.
Neden?
Çünkü Galatasaray bu son 30 yıl içinde “çok geriden gelerek” Fenerbahçe’nin önüne geçti ve onların psikolojisini bozdu da ondan!
Dikkatinizi çekerim; bugün bu güvene ulaşmış Galatasaray’ın geçmişinde (Trabzonspor’un oligarşi bebelerinden şampiyonluk çaldığı o yıllarda) LİGİ YENİLGİSİZ BİTİRMESİNE RAĞMEN ŞAMPİYON OLAMAMIŞLIĞI VARDIR!
Neden?
Çünkü o yıllarda gerginlikten eli ayağına dolaşan Galatasaray’dı da ondan!

Buraya kadar her şey yalandı; bundan sonra yazacaklarım sahi...
Şimdi size öyle bir şey söyleyeceğim ki; Galatasaray, Fener ya da Trabzon, bana kim ne bahane anlatırsa anlatsın, o örnek yüzünden duymam; dinlemem!
Sırf o örneği bildiğim için onların o bahanelerine güler geçerim.
Bilmem adını hiç duydunuz mu?
Bizim Süper Lig ayarında Polonya’nın Ekstraklasa diye bir ligi var. Legia Varşova’sından Zaglebie Lubin’ine kadar bildiğiniz tüm iyi Polonya takımları o ligde...
İşte o ligde NİECİECZA bir takım var.
Bu takım şu anda 6 galibiyet, 8 beraberlik ve 10 yenilgi (26 puan) ile sondan 3. sırada. Yani kümede kalma savaşı veriyor.
Peki ben bu örneği neden veriyorum?
Bana şu satırdan sonra NİECİECZA takımının AİT OLDUĞU YERLEŞİM YERİNİN NÜFUSUNU SÖYLEYİN.
Atın kafanızdan bi sayı... 1 milyon mu?
Değil!
500 bin mi?
Değil!
100 bin... 45 bin... 20 bin...
Değil!
İyi açın kulaklarınızı:
SADECE 750 KİŞİ!
Evet... Nüfusu sadece 750 kişi olan bir köy mü dersiniz oraya, mahalle ya da nahiye mi bilmem; ama 750 kişilik bir topluluk şu anda Polonya’nın en üst liginde!

Peki nasıl olur bu?
Şöyle olabilir mesela...
O 750 kişinin 750’si de Ali Koç gibidir mesela!
Hepsi futbolu çok seviyordur ve parayı basıyordur!
Hiç araştırmadım... Çünkü az-çok nasıl olacağını tahmin ederim.
Bu Nieciecza’lıların bir kere önce “mangal gibi” yürekleri vardır.
Sonra...
Bu Polonya denen ülke öyle adil bir devlettir ki; büyüğüne küçüğüne bakmadan “doğru işler yapan herkese” aynı adaletli kollarıyla uzanır.
Başka?
Bu Niecieczalılar futbolcu denen şeyin “yetiştirilebilir bir şey” olduğunu bilir. Şayet sahada mücadele edersen 10 milyon dolarlık futbolcuyla 100 liralık futbolcu arasında hiçbir fark kalmayabileceğini bilir.

2015-16 sezonunun başından beri beni sadece 2 takım ilgilendiriyor:
1- Kendi tuttuğum Galatasaray
2- Polonya liginde kümede kalma savaşı veren 750 kişilik Nieciecza.

Şimdi kendinizi Niecieczalı yönetici ya da hoca yerine koyun.
İstediğiniz kadar vites yükseltin; maçınıza gelecek en fazla kişi sayısı 720... Çünkü kalanı futbolcu-yönetici grubu!
Bu köye bir stat yapmaya kalksanız 750 nüfus için kaç kişilik stat yapmaya soyunursunuz?
İşte görüyorsunuz; mantıklı düşünen hiçbir kafa sırf bu nedenlerden dolayı bu işe soyunmaz.
Ama onlar soyunmuş!
Onlar “doğru işler yaparak” taaa Polonya 1. ligine yükselmişler. Düşerler; kalırlar, o ayrı... Ama şundan çok eminim.
Çok doğru seçimlerle kadrolarına kattıkları o oyunculardan en 3-4 tanesini mutlaka başka takımlara satacaklar!
Bu da ne demek?
Onların doğru işlerine parasal katkı demek!

Gördün di mi Trabzonlu biraderim...
Gördün di mi Sedat Tunalı kardeşim...
Dünya üzerinde...
Sizin Simkovyak’ın ülkesinde 750 kişilik nüfusuna bakmadan devleri tokatlamaya soyunan NİECİECZA diye bir mucize var!
O yüzden;
Önümde 750 kişilik Nieciecza örneği varken kimse bana (751 kişiden başlayarak Trabzon gibi nüfusu milyonlara ulaşmış şehirlerin) başarısızlık nedenlerini anlatmasın!
Hele hele...
“Galatasaray, Fenerbahçe ve Beşiktaş oligarşi bebesidir. Sistem onların şampiyonluğu üzerine kurulmuştur” gibi süslü laflar etmesin!
Evet... Sistem onların üzerine kurulmuş olabilir...
Ama buna rağmen sen onların “midelerinden” şampiyonluk alabilir; kendi hanene yazabilirsin!
Yaptın...
Gene yaparsın!
Yeter ki Nieciecza'dan utan!

https://en.wikipedia.org/wiki/Nieciecza





TÜRK FUTBOLUNUN METRİS'E DÜŞECEĞİNİ ADIM GİBİ BİLİYORDUM!

Fenerbahçe dün gece belki de bu sezonun kaderini belirleyecek maçta Beşiktaş’ı 2-0 yenince tarafsız (!) Fenerbahçe medyası “Fenerbahçe’yi nasıl daha fazla göklere çıkarırız”; onun derdine düştü.
Bu yollardan biri de Fenerbahçe’nin Galatasaray, Beşiktaş ve Trabzonspor’la Kadıköy’de oynadığı son 36 maçtan bu yana yenilgi görmemesi...
İlk bakışta bu bir başarı mıdır; elbette başarıdır.
Ama...
Aslında bu istatistik (içinde yaşayanlara) Türk futbolunun neden Metris’e düştüğünü anlatır!
Lafı uzatmadan diyorum ki; 3 Temmuz 2011’den çooook evvel ben (başta Fenerbahçelilerin) bi gün çok fena başlarını derde sokacaklarını biliyordum!
Evet... Biliyordum! Hatta ispatım ve şahitlerim de var!

İstanbul’a okumaya gelişimle Türk futbolunun atağa kalkma devrimi olan Derwall’in Galatasaray’a gelişi aşağı yukarı aynı yıla denk gelir. En fazla 1 yıl var aramızda. O geldiğinde ben askerlik çağına gelmesine rağmen “gözüyle” Galatasaray şampiyonluğu görmemiş bir Galatasaraylıydım. Zaten Derwall de Galatasaray’a o hedefle getirilmişti. Bir şampiyonluk için 14 sene bekleyecek kadar şampiyonlukları unutan camiayı ayağa kaldırsın diye!
Sadece Türkiye şampiyonlukları için değildi elbet ünlü Alman hocanın Florya’ya getirilmesi... Galatasaray’da asıl hedef hep Avrupalıyı yenmekti.
İşte ben o 30 yıllık süreci hep “içinde” izledim. Olayları hep Galatasaraylılarla (ve tabi diğer kulüplerle) iç içe yaşayarak gözlemledim.
Bakmayın siz Aziz Yıldırım’ın “tesadüf” demesine... Ne diyecek ki? En büyük rakibin aslanlar gibi 2 kupa koymuşken ortaya; sen taraftarının gazını almak için, iktidarda daha fazla kalmak için ne diyecektin ki? Ama içinde yaşayanlar ve dışarıda olsalar da vicdanını henüz kaybetmeyenler çok iyi biliyor ki; Galatasaray o kupalara "bilinçli bir yürüyüşle" ulaştı.

Muhabirlik nasıl bir şeydir bilir misiniz? Emin olun takip ettiğiniz futbolcuları gördüğünüz kadar evinizdeki çocukları o kadar göremezsiniz! İşte öyle olunca bugün konuşmaktan ve hatırlamaktan keyif aldığınız günleri o günlerde coşkuyla yaşamazsınız. Bazen yaptığınız işi konuşmaktan bıkarsınız. Siz bıkarsınız ama; muhabir olduğunuzu, olayların içinde olduğunuzu bilirler ya; size nereye gitseniz hep aynı şeyleri sorarlar.
Bıkkınlığın da verdiği nedenlerden ötürü maç muhabbetlerinden ısrarla kaçardım o yıllar... Ama izinli olduğum günlerde (mahallemdeki 3 arkadaş) bana bu kuralı bozdururdu.

Bu 3 arkadaşın biri dondurmacı, biri kuyumcu, biri marangoz... Üçü de deli Fenerli ve hepsi mahallemin karşısında esnaf... İşte o izinli günlerde bu üçü üzerime geldikçe “Hadi siz üçünüz, ben tek” derdim ve Galatasaray-Fenerbahçe atışmalarına başlardık.
Allah mı söyletiyordu bilmem... Ya da gidişatın neresi olduğunu sezmiştim. Lafın sonu hep aynı biterdi:
“Bana bakın ey Fenerliler... Bir önceki başkanınız Ali Şen Türk futbolunun şu kavga ortamına girmesinin en büyük nedenlerinden biriydi. Ama bugünkü başkanınız Aziz Yıldırım ondan daha tehlikeli işler yapmakta. Şayet bu kafayla giderseniz filmin sonu hiç iyi bitmeyecek!”
Karşımda 3 Fenerli vardı... Ve o yıllarda hepsi aynı kafadaydı:
“Olmaaaaz... Biz Fenerbahçeyiz, biz Cumhuriyetiz! Bize hiç bişeycikler olmaz!”
“Peki” der ayrılırdık. Nasılsa bahsimizi geniş zamana yaymıştık.
Derken bi sabah 3 Temmuz 2011’de “şike skandalı” patlak verdi. Televizyona bakıyorduk; inanılmaz şeyler görüyorduk. Başta Fenerbahçe başkanı Aziz Yıldırım, daha bir sürü futbolcu, teknik direktör ve yönetici şike yapmaktan dolayı Metris’e düşüyordu!
Metris’e! Cezaevine!
Daha birkaç yıl önce hayal bile edemediğin bir yere!

Hala aynı mahalledeydim ve benim esnaf arkadaşlarım hala orada!
Dediğinin çıkması güzeldir! Böyle şeyler yaşayacaksın da o tartıştığın anları hatırlatmaz mısın?
Bu esnaf arkadaşlardan marangoz olanı bir Trakyalı ve sanırım 4 Temmuz sabahı görmüştüm onu:
“A be ne oldu sizin Fenerbahçe’ye? Ne oldu sizin Cumhuriyet’e?” dedim lafı uzatmadan.
“Haklıymışsın!” diyemedi elbet...
Ama inanın bir daha benle Galatasaray-Fener tartışmasına hiç girmediler!

Evet... Fenerli medyanın “gurur tablosu” olarak sunduğu o istatistik aslında (özellikle Fenerbahçeli yöneticileri) Metris’e taşıyan süreçtir!
Neden mi?
İsterseniz 17 yıldır kazanamayan Galatasaray’dan başlayalım.

Ne olmuş 17 yıl önce?
Galatasaray 2000 senesinde UEFA Kupası’nı almış!
Kimden?
İngilizlerin ünlü takımı Arsenal’den!
Aradan daha 3 ay geçmemiş; sen bir Fenerbahçeli olarak henüz UEFA Kupası’nı hazmetmemişsin; Galatasaray bir de Süper Kupa kazanıyordu!
Kimden?
İspanyolların dünyaca ünlü takımı Real Madrid’inden!
Küçümsemek istiyorsun... Ama küçümseyemiyorsun!
E elinden ne yapmak geliyor; “tesadüf” diyorsun!
Oysaki herkes bilir; “hiçbir başarı tesadüf değildir!”
Haliyle o yıllardan sonra Aziz Yıldırım’ın işi daha zordu. Ölene kadar Fenerbahçe başkanlığında kalması gerekiyordu ve bu yüzden yeni söylemleri olmalıydı.
Eskiden de öyleydi ama...
Özellikle 2000’den sonra başta Aziz Yıldırım ve diğer Fenerbahçeliler için “Galatasaray’ı yenmek” varlık amacı oldu.
Önlerinde iki yol vardı. Ya Galatasaray'ın yaptıklarını yapacaksın; ki bu imkansız...
O zaman "o işleri yapan Galatasaray'ı" yeneceksin!
Galatasaray için Avrupalıyı yenmek varlık amacı iken onlar Galatasaray’ı yenmeyi varlık amacı kabul ettiler.

Haliyle ortam geriliyordu...
Kadıköy’de ve Mecidiyeköy’de öyle maçlar gördük ki; bunların bazılarına Galatasaraylı futbolcuların ÇEVİK KUVVET OTOBÜSÜYLE geldiklerini gördük! Takım otobüsünün taşlanmadan gelme şansı kalmayınca emniyet de çareyi orada görmüştü.
Fenerbahçe Galatasaray’ı yenmeyi bu kadar hayat-memat meselesi yapınca o maçın elbette maç öncesi çalışmaları da (!) olurdu. Özellikle UEFA Kupası’nı kazandıktan sonra Fenerbahçeli yöneticiler Galatasaray maçlarını hep 3 hafta önceden oynamaya başladılar. Tarafsız (!) medyalarını da yanlarına alarak TFF ve MHK üzerinden oynadılar.
Şimdi tabloyu düşünün... 2 takım maç yapacak ve biri kazanmayı “varlık nedeni” sayıyor. Kazanamazsa çok fena çıngar çıkarıyor. Ama diğeri öyle mi? 2 muhteşem kupayı almış; “ipim kuşağıma denk” diyor. Yani yenilse de “sırf rakibi ağlamasın diye” yenilgiyi fazla umursamıyor!
Ama Allah’ın da sopası hep vardır.
Sen Galatasaray’ı yenmeyi varlık nedeni sayarsan; bi gün seni gene yenmezler ama... Yenmişten beter ederek tarihe kazırlar!
Galatasaray’ın “yen(e)mediği” bir Kadıköy maçı vardır bu süreçte.... Ama Galatasaray o stattan şampiyonluk kupasıyla çıkmıştır!

Gelelim Trabzonspor’a... Ordaydım... O gecenin de saha içinde canlı şahidiyim. O gece Trabzonspor da kazanmadı ama bir “yanlış anons” yüzünden ne tarihi olaylar oldu!
Sorun Fenerbahçeliye... O süreçte kazandığı Trabzonspor maçlarından bir tane “tarihi hikaye” anlatamaz. Ama Trabzonlu anlatır!

Bu 22 galibiyet 14 beraberlikle oluşan 36 maçlık üstün başarılı yılların Beşiktaş sayfası 2004-05’in 28. haftasından itibaren başlatılır.
Peki o hafta da ne olmuş
(Onda da ordaydım;) Beşiktaş Fenerbahçe’yi öyle unutulmaz bir maçla yenmiş ki; 10 kişi kaldığı maçta kalesinde SANTRFOR Pancu oynuyordu!

Bunlar az-buz işler değildir. Ve futbolda her şey istatistik değildir!
Geçen sene de bu sene de istatistik sayesinde Fenerbahçe’nin ne kadar başarılı olduğu pompalanmaya çalışılıyor...
Ama sonuç ne?
Gemi nerede?
Gemi limana yanaşmıyorsa ve başkaları senden daha çok şampiyon oluyorsa “yenilmemiş olmanın” ne esprisi var?