Şükür; sonunda UEFA Galatasaray’a cezayı bastı!
Bende Galatasaraylıyım ama... Ben ceza işine sokaktaki
taraftar gözüyle bakmıyorum.
Ben bu cezaya seneler içinde Galatasaray’ın (ve tüm
takımlarımızın) nereye götürüldüğünü bilen, senelerce gezmedik, görmedik ülke
bırakmayan birinin gözüyle bakıyorum.
Bugün de aramızda çok fark var ama... Almanya’ya yaklaşık 30
yıl önce gittiğinizi düşünün...
Almanya diyorum; çünkü oraya ne zaman gitsem
orada “devlet” denen şeyin var olduğunu hissetmişimdir. Evet; Avrupalıyla
Türkiye arasında en büyük fark; onlarda devlet var; bizde yok!
Bu satırları okuyunca hemen ayaklanan olur. Kaç tane "kurulmuş hükümet"ten bahseder.
İyi ama ben hükümetten değil; yasaların herkese eşit uygulandığı, parası olanın
hakimlerden adalet satın alamadığı devletten bahsediyorum.
Gözünüzün önüne sıradan bir Alman’ı getirin... Hans fabrikada
çalışır... Kampın birinde zil zurna sarhoş olmasına rağmen hala bira üstüne bira
isteyen, o haliyle bilardo oynamaya çalışan bir Alman hatırlarım. Bar
sahibine Türk'e endişe dolu gözlerle baktık:
“Rahat olun... Bu adam sabahın 5’inden senden-benden daha
diri bir şekilde kalkıp işine gider” demişti. O gün anladık ki; o müthiş Alman
disiplini oradan gelmekteydi.
Hans’ın ya da Helga’nın çalıştığı yerden aldığı maaş bellidir...
Çünkü orada işler (daha o yıllarda) BİLGİSAYARA emanetti.
Alman devleti Hans’ın ya da Helga’nın maaşını bildiği gibi, onun zaruri ödemelerini de bilirdi. Otomatik ödeme talimatıyla biz de tanışıkız
ya artık; Hans ya da Helga daha maaşını almadan onun kesintisi otomatik olarak
yapılırdı. Elektriğe 30 mark, suya 20 mark, ısınmaya 100 mark gibi... İş böyle
olunca hem ödeme yapılan kurumlar tıkır tıkır işliyor, hem de fatura ödememek
ya da gecikme faizi diye bir kavram olmuyor. Hans ya da Helga’nın (ödemeler
çıktıktan sonra) geri kalan parası asıl maaşı... Alman ondan sonrasını biliyor ki;
ben ayın kalan kısmını bu parayla getirmeliyim!
Almanlar dünyanın gördüğü tüm dünya savaşlarında var!
Yetmediği gibi; sadece Hitler faciası bile bir ulusun 3. Dünya Savaşı’nı fiilen
yaşaması gibi ağır bir vak'a... Ama buna rağmen Almanlar ayaklanmış!
Sanayi devrimini yapmış!
Çalışırsa her şeyi başarabileceğine inanmış!
İlk gittiğimiz yıllardaki Almanya
bile bizim bugünkü halimizden fersah fersah ilerdeydi. Uçak indirebileceğin
otobanları; tek bir ağacına zarar veremeyeceğin kilometrelerce ormanları
vardı. Gitmeden önce anlatırlardı; “şöyle temiz, böyle temiz” diye... Anlatanın
abarttığını düşünürdük. Ama gördük ki; her dakika yağan yağmurun da etkisiyle
Almanya bir bahçıvanın özenle baktığı bahçe gibiydi!
Taa o yıllardan bu yana Almanya’ya gıpta ederiz!
“Biz neden onlar gibi olamıyoruz?” deriz.
Peki nedir Almanların üstün tarafı?
Doğuştan çok mu ahlaklıdır? Onları adam eden inandıkları
İncil midir?
Hayır!
Emin olun her Alman bildiğiniz klasik Türk gibidir.
Hatta bizim Türklerle kıyaslarsan onun yanında aptal bile kalır!
Ama orada SİSTEM kurulmuş!
Sistem sana daha sokağa çıkar
çıkmaz:
“Burada devlet var... Düzgün yaşa, devlet ensende...” diyor!
Öyle sokaklarda adım başı polis göremezsin Almanya’da... Ama
ne zaman lazım olsalar; “şıp” diye orada olurlar!
Özellikle trafik kuralları en üst safhada... Şayet okuma
yazman varsa, güzergahınız boyunca çok sık konmuş tabelalar sana kaçla gitmen gerektiğini, kaç
metre ilerden dönüş yapabileceğini gösterir. Haaa uymadın mı; evine
(belgesiyle) öyle bir ceza gelir ki, bir sonraki gün gözünü mecburen dört
açarsın!
Yaya geçidi işi çok enteresan gelmişti o yıllarda... Bizde
de var tabi yaya geçidi işareti... Ama o güne kadar ne işe yaradığını
bilmezdik. Yanımızda orayı bilen bir gurbetçiyle yürüyoruz. İstanbul’da öylesine
alışmışız ya; karşıya geçmeden önce sağa-sola kırk defa bakıyoruz. Ancak
yanımızdaki Alman ya da gurbetçi Türk yaya geçidine ayağını zank diye atıyordu.
“Ne yapıyorsun? Kendini bir arabaya ezdireceksin?” diyorduk. Ama o:
“Ne yapıyorsun? Kendini bir arabaya ezdireceksin?” diyorduk. Ama o:
“Hayır... Yaya geçidine adımımı attığım anda geçiş hakkı
benim! Karşıdan araba hangi hızla gelirse gelsin; şayet benim yaya geçidinde
olduğumu görürse mecburen duracak!”
Nitekim yaşayarak gördük ki; sahiden öyleydi!
Aradan 30 yıl geçti... Soruyorum sana ey Türk... Sen yaya geçidine gözün kapalı adım atacak medeniyete ulaştın mı?
Peki bu Almanlar melek midir?
Almanlar hiç mi yamuk işe yeltenmez?
Yeltenmez olur mu?
Uli Hoeness ismini duymuşsunuzdur...
Futbolculuğunda milli takıma yükselmiş çok önemli bir futbolcu idi... Sonra
Bayern Münih’e başkan oldu; bizim Aziz Yıldırım gibi!
Bayern Münih Almanların Galatasaray’ı, Fenerbahçesidir... Hatta daha öte; Avrupa ve dünya futboluna yön verir. Ama buna rağmen Bayern Münih başkanı vergi kaçakçılığından 3 buçuk sene hapse atıldı!
Bayern Münih Almanların Galatasaray’ı, Fenerbahçesidir... Hatta daha öte; Avrupa ve dünya futboluna yön verir. Ama buna rağmen Bayern Münih başkanı vergi kaçakçılığından 3 buçuk sene hapse atıldı!
Güzellik orada işte!
Alman’ın
kanunları “Sen zenginsin... Sen önemli birisin” demiyor ve onu
korumaya-kurtarmaya çalışmıyor!
Fenerbahçe’nin hocasıyken Daum’un da kokain
kullandığı için 2 haftada bir Alman mahkemelerine ifadeye gittiğini bugün gibi
hatırlamıyor muyuz?
Yani...
Aslında becerebilirse Almanların içinde de şeytan ve
fırıldak çok... Ama orada devlet var!
Yedirebiliyorsan ne ala...
Ama yediremez, enselenirsen; demir
parmaklıkların ardına gitmeyi göze alacaksın!
Türkiye’de de sıkıntı bu... Ve özellikle Türkiye’nin bu
anlamda ne kadar içler acısı olduğunu, yıllar geçtikçe, BİLGİSAYAR GÜNLÜK
HAYATIMIZA GİRİP daha iyi olacağımıza, daha beter olduğumuzu (şu son 15 senede)
yaşayarak öğrenmedik mi?
3 Temmuz 2011’de ülke tarihinin en büyük şike operasyonu
oldu. Oldu ama; o günden bu yana failler büyük takımların yöneticisi diye
ısrarla “kurtarılmaya” ve “ak’lanmaya” çalışılmıyor mu?
Ama ülke öyle içler acısı bir halde ki...
Ülkenin Almanlar gibi sistem kurmasına önce siyasetçiler
izin vermiyor!
Almanların aksine; (biz Türkler çok iyi biliriz ki,) bizde
siyasete giren "1 koyarak" girer. Cebinden 1 koyar, seçim faaliyetlerini finanse
eder, kazandıktan sonra da o "1 koyduğunu 100 misli götürsün diye" ona yol
verilir.
Seçilmeden önce 1 koyması, seçildikten sonra siyasetçinin 100 götürmesine adeta hak verir!
İşte Almanya’da bu yok!
Paranın miktarı da mühim değil!
İstersen devletin başındaki Cumhurbaşkanı ol; yeter ki senin
olmayan bir 1 euro geçsin kursağından... İşte Alman milleti senden onun
hesabını soruyor!
Son 30 yılı (içinde yaşayarak) Türk futbol takımlarının nereye
gittiklerini, ya da nereye götürüldüklerini gözlemledik. Artık deniz bitmişti.
Bir gün birilerinin onlara “dur” diyeceği çok açıktı.
Aslında keşke o biri “devlet” olsaydı!
Ama nerde o devlet?
3 Temmuz 2011’de Fenerbahçe başkanı Aziz Yıldırım içeri
girmiş; Habertürk gazetesi de onun emniyet fotoğraflarını yayınlamıştı.
Haber mi?
Sonuna kadar haber!
Ama Aziz Yıldırım o haberi yapan gazetecilere diyor ki:
“Senin patronun Turgay Ciner benden çok mu temiz?”
Aziz Yıldırım bu lafı ettikten sonra (en başta Habertürk
spor yazarları) çark ediyor!
O arada ülke siyasi anlamda büyük çalkantılar yaşıyor,
“devlet” denen şeye hükümet eden siyasilerin çok büyük yolsuzluklar içinde olduğu
belgeleniyor.
Hadi buyrun şimdi...
Kim kim hizaya getirecek; kim kimi adam
edecek?
3 Temmuz 2011’de artık “devlet” denen şeyin masaya yumruğunu
vurduğunu, “Bu kadar rezalet yeter” dediğini sandık.
O günkü Recep Tayyip Erdoğan söylemlerine bakın; o da:
“3 Temmuz’u spor sahalarındaki pisliklerden arınma fırsatı olarak görüyoruz”
diyordu. Ama ne zamanki kendi ailesinin ve partisine ait bakanların daha büyük
yolsuzlukları ortaya çıktı; işte o gün hırsızlarla şikecilerin kaderleri ortak
oldu!
Şimdi şöyle düşünün...
Hakkında bi dünya yolsuzluk belgesi olan Recep Tayyip
Erdoğan ve onun partisine ait bakanlar “Ülke sporunu temizliyoruz” diyerek yasa
çıkartacaklar.
Böyle bir şey mümkün mü?
Sen onu yaptığında spor yöneticisi Aziz Yıldırım (daha önce
bir medya patronuna dediği gibi) “Sen benden temiz misin ki? Seni kim ak’lasın
ki; sen beni ak’lamaya soyunuyorsun?” demeyecek mi?
O yüzden biz kendi “devlet”imizden zaten umudu kesmiştik!
Biliyorduk ki; mevcut siyasetçiler sadece bizim değil,
çocuklarımızın, hatta torunlarımızın da geleceğini çalıyordu.
İşte biz bu umutsuzluk içinde UEFA çıktı; kulüplerimize dedi
ki:
“Bu abuk subuk bütçelerle bir daha benim organizasyonlarımda
yer alamazsınız!”
Oysa ki gerçekçi düşündüğünüzde UEFA’ya ne?
Parasını ne yaparsa yapsın!
Fenerbahçe, Galatasaray ya da
Beşiktaş mali açıdan batsa UEFA’ya ne?
Ama ne mutlu ki UEFA bizim devletimizin yapmadığını yapıyor;
onların başında bir tokmak gibi duruyor.
Kendisini ciddiye almayana darbeyi
yapıştırıyor!
Herkes biliyor ki; para Avrupa’da...
Haa; sen şimdi “UEFA kim yahu! Tanımıyorum, kaale almıyorum” da diyebilirsin...
Ama 1 sene sonraki sene (kasana girecek muhtemel 50 milyon
dolardan olunca) hemen hizaya geliyorsun!
UEFA’ya kızmayalım...
Tam aksi; onların bu uygulamalarını
alkışlayalım!
Diğer Galatasaraylıları bilmem; ben “çok gezen ve çok gören” bir gazeteci
olarak Galatasaray’ın UEFA tarafından ceza almasına DUA ETTİM!
Galatasaray o cezayı aldı...
Şayet bundan gerekli ders alınırsa BUNDAN SONRASI
GALATASARAY’IN KURTULUŞ GÜNLERİDİR.
Herkes bunu böyle bilsin!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder