28 Mayıs 2015 Perşembe

ÖYLE BİR ŞAMPİYONLUK Kİ; "BEŞİKTAŞLI BİLE" GALATASARAY İÇİN DUA ETTİ!

OLCAY ŞAHAN HAKLI MIYDI?
SAHİDEN FENERLİ VE GALATASARAYLILAR DA BEŞİKTAŞ'IN ŞAMPİYONLUĞUNU MU İSTİYORDU?
GEÇEN PAZAR ARENA'DA (BEŞİKTAŞLI OLMASINA RAĞMEN) "GALATASARAY BEŞİKTAŞ'I YENSİN VE ŞAMPİYON OLSUN" DİYE DUA EDEN YOK MUYDU?

*****
Hiç biriniz bilmiyorsunuz tabi!
Hamza'yı ve Galatasaray'ı şampiyon yapana kadar biz de az çile çekmedik!
Özellikle son 7-8 hafta "Galatasaray'a maç kazandırmak için" yapmadık totem bırakmadık!
"Ne alaka?" diyeceksiniz elbet...
Ama Galatasaray, Fener ve Beşiktaş'ın 1'er gün arayla oynanan maçlarını "aynı tişörtle izlemekten" tutun;
"Kutsal" (!) Florya topraklarında dua okuya okuya dolaşmaya kadar bi dünya totem yaptık.
Hatta bi tanesine "güzergah değiştirerek" Beyazıt Meydanı'nda dolaşarak gitmişliğim bile var!
Sen inanma...
Ama takımının peşinden giden adam için bunların hepsinin bir anlamı var. Yapmazsan başına gelecek bela var! smile ifade simgesi
***
Şu son oynanan Galatasaray-Beşiktaş maçına da totemsiz gitmezdim. Ama o maça "şartlar gereği" programı ben yapamadım. Çünkü "ağır" bir misafirim vardı! Maça onunla gidecektik. Dolayısıyla da maça gidiş rotamıza "onun şartları" karar verecekti.
Misafirim Erkan'ın oğlu Selahattin idi... Geçen yaz Galatasaray'ın Florya Tesisleri kapısında feci şekilde ölen canım kardeşim Erkan Koyuncu'nun oğlu Selahattin!
Elbette bilmiyorsunuz....
Erkan öldükten sonra Erkan'ın ailesini zor günler bekliyordu. Onları bekleyen tehlikeleri "aşağı yukarı" biliyordum. Çünkü o yollardan ben de geçmiştim! İlk günlerdeki o sahiplenme söz ve görüntüleri, zamanla kendini "yapayanlız kalmaya" bırakacaktı.
Erkan'ın oğlu daha 12-13 yaşında, göz kulak olmazsan her türlü belaya açık bir çağdaydı. Anne; Selahattin'den daha küçük başka bir kız çocuğuyla bundan sonra ne yapması gerektiğini düşünüyordu.
İşleri zordu yani...
Cenazeye gitmiştim...
Ama Erkan'ın erkek kardeşlerinden başka kimseyi tanımıyordum.
O yüzden de Selahattin'i o cenaze günü görememiştim.
Derken facebook aracılığıyla Selahattin ile temas kurduk.
İşte o günden sonra Selahattin'le bazen her gün "saatlerce" yazarak konuştuk.
İşte o yazarak konuşmalar sayesinde (neredeyse) Erkan'ın öldüğüne bile inanmaz olmuştum! Çünkü küçük Selahattin profil fotoğrafına "babasının fotoğrafını" koymuştu. Yani ben yazdığımda; cevap bana "hala" (!) Erkan'dan geliyordu. Çünkü baba Erkan ve oğul Selahattin birbirine o kadar benzer cümlelerle konuşuyorlar ki!
İşte o günler; (tam da beklediğim gibi) Selahattin'in babasının ölümü yüzünden "saçmalamaya başladığı" günlerdi.
Şaşırmıyordum... Çünkü Selahattin yaşı icabı henüz ne yaşadığını bile kavrayamıyordu!
Selahattin baba yokluğuyla ilk önce okuldan vazgeçti. Ona saatlerce "okumaktan başka" çaresinin olmadığını, kötü giden kaderini yenmek için mutlaka okuması gerektiğini anlatmaya çalıştım.
Dinlemedi...
Sonuçta dışardan birisin. Babasını kardeşim gibi sevsem de; onun oğlu hakkında yapabileceğim tek bir şey yoktu.
Bi ara aklını çeldim; "okursa" ona iyi bir okul bulacağımı söyledim.
Oydu, buydu derken, Selahattin'in okul işi (bu senelik) olmadı. Çünkü devamsızlığı (bu sene okula devam edemeyeceği kadar) çok olmuştu.
Selahattin'de durum buyken; annesi ve küçük kızkardeşi de Kayseri'de yeni aldıkları eve taşınarak İstanbul'dan ayrılmıştı. Selo ısrarla İstanbul'dan ayrılmama düşüncesindeydi. Bu aşamaya kadar hep Selo'yla teke tektik. Ama baktım olmuyor; annesiyle telefonda konuştuk. Anne ısrarla (ve çok haklı olarak) oğlunu yanında istiyordu. Annedeki bu kesin tavrı gördükten sonra ona İstanbul'da okul bulma fikrinden vazgeçtim. Çünkü okumaya burada devam etmesi Selahattin'i "olması gereken yere" gitmekten hep alıkoyacaktı. Tamam; burada da (Erkan'ın annesi) babaanneyleydi ama; annenin yerini tutmazdı.
Aradan aylar geçmişti... Selo'yla hep facebooktan konuşuyorduk ama henüz yüz yüze görüşmemiştik.
Bi gün buluşmaya karar verdik... Ama buluşamadık. Çünkü Selo buluşmaya gelmemişti!
O Şirinevler'de ben Cennet Mahallesi'ndeydim. Aramız 5 dakikaydı; ama buluşamamıştık!
Artık Selo konusunda pes etmek üzereydim. Çünkü uğraştığın çocuk sana ait olmayan bir çocuk!
Huyunu-suyunu bilmiyorsun; ne yapmaya çalıştığını çözemiyorsun!
Sonra (hem gazeteci hem de Galatasaray'ın içinden) başka bir arkadaşım daha devreye girdi.
Artık ikimizin de yapmaya çalıştığı tek şey vardı:
Selahattin'i Kayseri'ye annesi ve kardeşinin yanına göndermek!
Çünkü bu ruh halindeki bir çocuk İstanbul gibi her belaya açık bir şehirde ayakta kalamazdı!
Kalırsa da; (kısa süre sonra) tüm İstanbullunun başına bela olurdu!
Sonunda gitti...
Sonunda Selo annesi ve kardeşiyle birlikte yaşamak üzere Kayseri'ye gitmeyi kabul etti!
Günler günleri kovalıyordu... Yüzünü hiç görmediğim (!) Selo ile ara ara gene facebooktan yazışıyorduk. O konuşmalarımızdan birinde kombine kartı olduğunu, Galatasaray-Beşiktaş maçına geleceğini söylemişti. O maç, Selo için İstanbul'a gelme vesilesiydi. Benim de en sevmediğim şey, daha bugünden 3 ay sonrasına plan-program yapmak... Açıkçası Selo'nun Beşiktaş maçına gelme düşüncesi bana çok inandırıcı gelmemişti. "O zamana kadar köprünün altından çok sular akar" diyerek konuyu kafamdan uzaklaştırmıştım.
Selo Beşiktaşlıydı... Tıpkı rahmetli babası Erkan gibi Beşiktaşlıydı... Bi an cenaze günü aklıma geldi. Cenazede Galatasaray'ın Ultraslan üyeleri vardı ve tabutunun üzerine Galatasaray atkısı koymuştu. Onca kalabalık arasından bir teyze başını uzattı ve:
"Evladım... Erkan Beşiktaşlıydı... Varsa Beşiktaş atkınız ondan da koyar mısınız?"
İşte o an ben bile:
"Erkan Beşiktaşlıydı sahiden!" diye düşünmüştüm.
Erkan böyle bir adamdı. Sevincini ve üzüntüsünü hep kendi içinde yaşardı. Beşiktaş'ı tutardı ama... Abartmazdı!
Çok kritik Beşiktaş gollerinde "Oh bee! Kartalım benim" dediğini hatırlarım ama; kimseyle futbol tartışmasına girmezdi.
Gördüm ki...
Erkan'ın oğlu da Beşiktaşlıydı....
Tıpkı babası gibi!
Geçen haftaydı... Baktım Selo kendi facebook sayfasından biletini check ettiğini gösteren bir fotoğraf yayınlamış. O arada onun açısından kötü bir şey olmuş; koca sezonu şampiyonluk hayaliyle geçiren Beşiktaş üstüste kayıplarla şampiyonluğa havlu atmıştı!
Şaşırıyordum...
Taaa Kayseri'den kalk, hiç bir iddiası olmayan Beşiktaş'ı 55 bin Galatasaraylı arasında izleme çilesine katlan!
Çünkü çokça başıma geldi, ordan bilirim...
Takımın gol atsa "Gooool be" diye bağıramazsın!
Hiç sesimi çıkarmadım.
Derken özelden "beklenen Selo mesajı" geldi:
-Abi... Hafta sonu maça geliyorum. Beraber gider miyiz?
-Gideriz tabi Selo... Babana ve dedene de uğrarız! diye cevap verdim.
Bu arada...
Erkan'la çalıştığım gibi; (Erkan'ın babası) rahmetli Selahattin abiyle de Hürriyet'te birlikte çalıştım.
Selo adını dedesinden almış. Selahattin abi, Erkan derken... Şimdi onların 3. kuşağı ile yollarımız kesişiyordu!
E hep Selo'yla konuşmuyordum elbet!
Benden hizmet bekleyen (!) Galatasaraylılar vardı...
Ayar edilmesi gereken Fenerli-Beşiktaşlı, şampiyonluğun geleceğine inandırılması gereken Galatasaraylılar vardı. smile ifade simgesi
Bu arada maçlar üzerine, gelişen olaylar üzerine yazılar yazıyordum. Hatta bi ara gene dellenmiş; facebook hesabımı kapatmaya niyetlenmiştim.
Ama nereye kapatıyorsun?
Kapatıp gitsen; bıçak sırtında giden o ligde Galatasaray yarıştan kopsa:
"İşte... Engin Biçer korktu ve kaçtı" denecekti.
Ama direniyordum...
Hamza gibi ben de (!) "gemiyi limana yanaştırana kadar" facebookta kalmaya gayret ediyordum.
Neyse...
Beklenen gün gelmişti... Yola Cumartesi gecesi çıkacak Selo'ya kaçta çıkacağını sordum ve yatıp uyudum.
Öğleye doğruydu... Selahattin İstanbul'a inmiş; "kaçta ve nasıl buluşacağımızı" soruyordu.
Öyle ya; o güne kadar ne ben onu görmüştüm, ne de o beni!
-4'te dedim Selo'ya...
"4'te Şirinevler Metrobüs durağında ol... Ben seni bulurum!"
Bu arada dün geceden bir dipnot anlatayım...
Hani Selo'ya geliş saatini sordum ya...
Aklıma; 55 bin kişinin olduğu o koca statta, "yapayanlız bir Beşiktaşlı" fotoğrafı geldi.
Ve o anda aklıma; "başka bir fotoğraf daha" geldi!
Rahmetli Erkan kardeşim henüz sağken ve ekmek parasının peşinde koşarken; Galatasaraylı Chedjou'nun çok güzel bir sevinç fotoğrafını çekmiş...
Şans bu ya...
Erkan öldükten bir kaç gün sonra Chedjou bir gol daha atarak; foto muhabirlerine "gene aynı sevinci" (!) yapmış.
Bunun sebebini soranlara da:
"Bu golümü Erkan'a armağan ediyorum. O benim çok güzel bir sevinç fotoğrafımı çekmişti. Bu gece de aynı sevinci yaparak onu anmak istedim" demişti.
Cehdjou kaç haftadır sakattı... Ama ne yalan söyleyeyim; ben iyileştiğini, Beşiktaş maçında sahada olacağını düşünüyordum.
Sahadaki Chedjou'nun da galibiyeti ne kadar çok isteyeceğini düşünmüştüm.
Açıkçası bana ondan sonrası çok tuhaf gelmişti.
Aramızda şu konuşmalar geçti:
-Bak Selo... Sana bir şey diyeceğim.
-Buyur abi...
-Chedjou'yu biliyorsun di mi? Onun baban için yaptığı jest benim çok hoşuma gitmişti. Ama şimdi durum garip... Sen şimdi yarın, o statta, Chedjou'nun yenilmesi için dua edeceksin!Çünkü sen Beşiktaşlısın!
-Haklısın abi... Bu iş böyle olmaz!
-E ne yapacağız o zaman?
-Yapacağımız şu abi!
Yarın...
Babam için...
Chedjou için...
Ve senin için;
Yarın BEN DE GALATASARAYLIYIM!

Bu kadar...
Şayet Beşiktaş'ın en küçük bir iddiası olsaydı Selo'nun da onca insan arasında Beşiktaş'ın galibiyetine dua eden bir adam olmasına itiraz etmezdim.
Ama işin içine Chedjou'nun duyguları girince iş değişiyordu!
Cennet'ten Şirinevler'e kadar olan o 4-5 duraklık bölümde açıkçası Selo'nun nasıl bir çocuk olduğunu merak ediyordum.
Öyle ya; o buluşamadığımız gün beni epey dellendirmişti!
Merak ediyordum ama...
"Bu çocuk Erkan'ın oğlu... Bırak 10'da 10'u... Bu çocuk Erkan'a 10'da 1 bile benzese, aslan gibi çocuktur" diye düşünüyordum.
Gelirken Selo'ya:
"Sen 4'te orda ol... Ben seni bulurum" dediğimde Selo sanki bana inanmamış gibiydi.
Ama 25 sene muhabirlik yapınca meslek seni "narkotikte çalışan polis köpeği gibi" yapıyordu.
Nitekim Selo'yu onca insan arasından "elimle koymuş gibi" aldım!
Yanlız ne yalan söyleyeyim;
Selo beni daha ilk anda çok şaşırtmıştı!
Çünkü "Beşiktaşlı" Selo...
Sar Kırmızı forması yetmemiş gibi; boynuna da bir Galatasaray atkısı atarak değme Galatasaraylıdan daha Galatasaraylı olmuştu!
Hatta bana da:
"Sen neden formanı giymedin Engin abi?" dedi de...
"Benim olduğum tribün formayla maç seyretmeyi kaldırmaz" diyebilmiştim.
Çabuk kaynaştık Selo'yla...
Hiç yabancılık çekmeden; doooğru Edirnekapı'ya, Selo'nun "Selahattin dede"si ve babası Erkan'a gitmiştik.
Erkan ve babası aynı kabirde yatıyor... Biri 47, diğeri 37 yaşında hayatını kaybeden 2 eski meslektaşım aynı kabirde!
Ve onların 3. kuşak olanları; elinde bidonla, 50 metre ilerideki çeşmeden onlara su taşıyordu!
Ben zaten mezar dibine çökmüştüm. Duamı ettim; Selo'nun da su döküşünü izledim.
Foto muhabiriyiz ya; hayatımız "her açıdan" fotoğraf çekmek olmuş ya...
O sahneye topraktaki Erkan ve Selahattin abinin gözüyle bakmıştım:
Küçük Selahattin ve Engin Biçer onlara dua etmeye gelmişti.
Ama bir tuhaflık vardı:
Erkan'ın (giderken) Beşiktaşlı bıraktığı küçük Selo; baya baya Galatasaraylı gibi duruyordu!
Erkan'ın o an:
"Engin abiiiiimmmmm... Oğlumu da mı Galatasaraylı yaptın?" dediğini düşündüm.
Yani konuşabilse;
Erkan bana aynen bunu söylerdi!
Sonra maça gittik.
Ne yalan söyleyeyim; o gün içimde garip bir huzur vardı!
Ondan önce Galatasaray'ın Karabük, Antep, Konya ve Gençlerbirliği maçına da gitmiştim. O günkü Beşiktaş maçı nispeten daha zordu. Ama ben diğer maçlarda yaşadığım stresi Beşiktaş maçında yaşamadım!
Özellikle 45 ve 70 arasında Beşiktaş'ın Galatasaray'ı "çok fena" sıkıştırdığı, beraberliği bulsa belki de bizi şampiyonluktan edebileceği o maçta hiç heyecan duymadım!
Tamam; Sneijder gol attığında çok mutlu olmuştum ama... O ana kadar Galatasaray'ın puan kaybedebileceği fikri benim aklımda hiç yer etmemişti.
Sanki o gün; "o stattaki Beşiktaşlılar bile" (!) Galatasaray'ın kazanmasına dua ediyordu.
Sanki o gün;
O stattaki Beşiktaşlılar bile;
"Chedjou'nun takım arkadaşları gol yemesin diye", "Chedjou'nun arkadaşları puan kaybetmesin diye" dua ediyordu!
Gördün mü Olcay Şahan kardeşim?..
O gün, o statta...
"Galatasaray'ın şampiyon olmasına dua eden Beşiktaşlılar" vardı.
Şayet o gün puan alamadıysanız...
Vurduğunuz gol olmadıysa;
Bunun sebebi...
O Beşiktaşlının ettiği dualardı! 

9 Mayıs 2015 Cumartesi

ALLAH'A YAKIN... TÜRK FUTBOLUNA UZAK OLUN!

ALLAH'A YAKIN...
TÜRK FUTBOLUNA UZAK OLUN!
Hazır bu ülke bir "diktatör"ün elinde ya...
Bizim "İmparator" lakaplı hocamız Fatih Terim de "Türkiye'nin Futbol Direktörü" titriyle onun futboldaki sağ kolu durumunda...
Ben Fatih Terim'in yerinde olsam "diktatörden yetkiyi alıp" ne yaparım biliyor musunuz?
Yarın Aykut Kocaman ve Okan Buruk'u TFF'ye çağırır;
"Buyrun kardeşim... Teknik direktörlükle ilişkinizi şu anda bitiriyorum. Siz gidin limon satın, simit satın... Hatta gidin; siyasetle falan uğraşın. Daha büyük adamlar olun... Ama teknik direktörlükle ilişkiniz olmasın!" der ve...
Bu iki hocanın da diplomasını yırtarım!
***
Gaziantep maçından sonra çok sevdiğimiz kardeşimiz Okan Buruk'a ne dedik?:
"Sevgili kardeşim... Bu kafayla hoca falan olacağını sanıyorsan hiç hayal kurma! Şayet bu sıfır endişeli futbolcuna rakip her atağa kalktığında
'yatın' talimatını sen verdiysen yarından tezi yok bu işi bırak! Çünkü ben; (son 30 yıldır) bu kadar ilkel top oynayan bir takımı ilk kez görüyorum."
Meğer Okan Buruk'un Gaziantepsporunun "daha beteri" varmış;
Aykut Kocaman'ın Konyaspor'u!
Okan Buruk'un Antep'in de bir Muhammet Demir vardı... Santrfor oynuyordu; ama Chedjou'ya basacağına Melo'ya (!) basıyordu.
Okan'da bi de sağda 4 numarayla oynayan (Chibuike mi ne) bi Arap vardı...
Herif aslında tay gibi ve herif beton gibi!
Sağda Telles'e bi çarptı da; Telles duvara çarpan lastik top gibi olmuştu...
Yani "Okan izin verse" o adamın oynamaya niyeti vardı. Ama emir büyük yerdendi; "Yatın olduğunuz yere... Top oynayacaksınız da ne olacak?" diye talimat veren vardı!
Gelelim Aykut Kocaman'a...
Aykut Kocaman'ın futbolculuğunu da bilirim; hocalığını da...
Futbolculuğu çok iyi idi ve o kadar iyi bir forvet oyuncusunun "bu kadar çapsız bir savunma aşığı" olması çok enteresan!
Aykut Kocaman bu "loto takımı" olmayı Ankaraspor'da öğrendi.
Adama "3 takımlık" transfer yapmışlar; ama Aykut sahaya öyle bir kadroyla çıkıyordu ki; KİMSEYE YENİLMİYORLAR!
"Bunun nesi kötü?" derseniz;
KİMSEYİ DE YENEMİYORLAR!
Aykut Kocaman'ın Ankaraspor'u genelde 0-0 takımı idi. Sidik zoru 1 tane atarlarsa 1-0 yeniyorlar. Şansları yanında değilse 1-0 yeniliyorlar.
Aslında Aziz Yıldırım haklı!
Aykut Kocaman hoca falan değil!
Aykut Kocaman'ın bir kere de Fener'de denenme nedeni tamamen geçmişte Fenerbahçe'nin iyi bir golcüsü olmasından!
Yoksa Aykut Kocaman (hocalık kariyerinde) Fenerbahçe'ye hoca olmayı hak edecek işler yapmamıştı.
Bir de...
Aziz Yıldırım felsefesini biliyorsunuz.
O; (Mustafa Denizli'ye dahi) Beden Eğitimi hocası muamelesi yapmış!
Yani demiş ki;
"Kağıt üstünde Fener'in hocası olarak siz görünün... Ama bilin ki bu takımın teknik direktörü de başkanı da benim! Siz futbolculara idman verin; sağa sola, zararlı yere gitmesinler diye göz kulak olun; bana bu yeter... Taktiği de ben veririm!" demiş.
Yani benim okey oynarken eşime dediğim gibi:
"Sen sandalyende düşmeden otur. Taşını çek; yan tarafa bi taş at. Ben bu ikisini de tek başıma yeneceğim" demem gibi!
Ne olmasını bekliyordunuz ki Aykut Kocaman'ın?
Bi daha Fener'in başına geleceğini falan mı düşünüyorsunuz?
Gitse gitse "başka bir Ankaraspor" olan Konyaspor'a gider!
0-0'cı hocanın takımı ne olacak sanıyorsunuz?
Olsa olsa "dün akşamki" Konyaspor olur!
Antep'te Muhammet Demir ve o 4 numara Arap vardı...Ama Konyaspor'da Galatasaray sahasına geçen "Hasan Kabze bile" yoktu!
Bir tek Kenan Özer'in gol atmaya niyeti vardı; onu da "büyük deha" Aykut Kocaman oyundan aldı!
Konyalı futbolcu biraderim...
3 puan 3 trilyon mu?
Gelin... Aslan gibi "yenmeye" oynayın; Galatasaray'ın (ya da başka bir takımın 1 puanını değil, 3 puanını alın...) Galatasaray'ın 1 trilyonuna değil, 3 trilyonuna kan doğrayın! Size azıcık laf eden adam değildir!
Çünkü futboldur bu; her zaman "YENMEK İÇİN" oynanır. O yüzden kazanana da laf edemezsin!
Haaa; şu var...
Şampiyonluğa ya da düşmemeye oynarsın; "1 puan bile" senin için altındır... O zaman o 1 puanı al; ananın ak sütü gibi sana helal olsun.
Ama...
Okan Buruk kardeşim...
"Sıfırcı" Aykut Kocaman hoca...
Futbolu "şu gün"
POZİTİF oynamayacaksın da;
Ne zaman oynayacaksın?
Hadi genelde kümede kalma derdindesiniz... Ama; (takımlarınız çok da rahatken) Galatasaray karşısında futbolu bu kadar İLKELLEŞTİRECEK hakkı kimden alıyorsunuz?
Sorarım sana Aykut hoca...
Sen bugüne kadar; (1-0'ı bulduktan sonra,) bütün Galatasaray tribünlerinin yerde yatan Olcan'a "Yat... Yat... Yat..." diye tempo tuttuğunu duydun mu?
Sen Galatasaray taraftarının aut atışı için hazırlık yapan Muslera'ya "Zaman çal" talimatı verdiğini duydun mu?
Sana yaptılar!
Senin takımına yaptılar!
Neden?
Çünkü "sen ve senin takımın";
Sadece "o dilden" anlıyor!
O "Yat... Yat... Yat..." tezahüratı;
Senin tüm mesleki kariyerinin "boy aynası"dır.
İşte o aynaya bak bak; ağla!
Lafa Fatih Terim'den girdim; gene onunla tamamlıyorum.
Sevgili hocam...
Ağzından duydum; senin dediğini samimi bulurum...
Hep dersin...
"TÜRK FUTBOLCUSU SAVUNAMAZ!
O YÜZDEN DE TÜRKİYE'DEN SAVUNMA OYUNCUSU ÇIKMAZ!"

Geçenlerde Ntv Spor'da (sanırım Emek Ege ile Irmak Kazuk) Hollanda Liginde futbol oynayıp "dünyanın en büyük golcüleri" olan isimleri konu alan bir program yapmıştı.
Kimler yok ki?
Zlatan İbrahimoviç'ten Barcelonalı Suarez'e...
Ruud Van Nistelroy'dan Van Basten'lere kadar!
Hocam; o kasedi bulun ve "TFF'den diploma almış bütün hocalara" izletin..
Bu kadar tesadüf olamaz arkadaş!
"Dünyanın bütün ünlü golcülerinin" Hollanda'dan yetişmiş olması tesadüf olamaz!
Bütün büyük golcüler neden oradan yetişiyor?
Çünkü Hollanda'da görüntü anlamında
"Hollanda'nın Futbol Direktörü" diyebileceğin biri yok ama...
KAFA OLARAK o anlayışta biri var!
Ne 1'i?
Hollandalının hepsi öyle!
Hollandalı demiş ki:
"Bu futbol denen oyun GOLLE güzel... Futbol dediğin oyun da POZİTİF OYNARSAN güzel!"
Bunu daha altyapılarından itibaren uygulamaya koyan Hollanda sonra ne oluyor?
DÜNYANIN FUTBOL EKOLÜ OLUYOR!
Ekol; Fransızca "l'ecole"den gelir; yani "okul"...
O yüzdendir ki Hollanda futbolda bir OKUL'dur!
Hem kendi ligleri çok keyiflidir; hem de tüm dünya kulüplerine onlar golcü (ve futbolcu) pazarlar.
Arkadaş; hiç bilmiyorsanız şu Kolin Kazım'a bakın...
Ne Fener'de ne Galatasaray'da...
Yahu ne Fener'i ve Galatasaray'ı?
"Bursaspor'da bile" dikiş tutturamayan Kazım Hollanda'da adam oldu; adam!
Bu da tesadüf müdür?
Fatih hocam...
Senin büyük umutlarla ve büyük sükseyle Milli takıma kura çektiğin gün bize İzlanda'nın düştüğünü okudum.
Aklıma hemen Ajax'da oynayan Sigthorsson geldi.
O an dedim ki;
"İzlanda bizi geçer! İzlanda bizi yener!"
İzlanda hakkında bundan başka en küçük bilgim yoktu.
O İzlanda hakkındaki tek bilgim; Ajax'ın piyasaya sürdüğü o golcüydü. Benim o kadar bilgimle gördüğümü, (işi futbolu takip etmek olan) sen göremedin!
Bunların hiç birisi tesadüf değil hocam...
Karar verin...
Okan Buruk gibi...
Aykut Kocaman gibi "yürekleri Selanik" ÇAPSIZ HOCALARLA MI adam olacağız?
Yoksa bu işin POZİTİF tarafını oynayan...
"Gole ve golcüye" prim tanıyan CESUR HOCALARLA mı?
Ben 2 hafta önce çok sevdiğim Okan kardeşim için:
"Bu kafayla gidersen hocalıktaki boyun da 1.70'i geçmez. Senden ne Fatih Terim olur, ne Mustafa Denizli ne de Şenol Güneş!" demiştim.
Bu akşamki (Okan'ın bi model eskisi) Aykut Kocaman'ı görünce diyorum ki:
"Beyler.. Sizden bu kafayla ERTUĞRUL SAĞLAM BİLE olmaz!"
Şimdi bakın yolunuza...
Allah yolunuzu açık etsin.
Allah'a yakın...
TÜRK FUTBOLUNA UZAK OLUN!
Sizden başka hizmet beklemiyoruz!