Dün "Trabzonlu biraderime Perşembe mektubu" diye bir yazı yazdım ve:
"Hem Türk sporunda milat olacak temizlik istiyorsunuz; hem de hakemin ayağına sıkma tehdidinde bulunan Aykut Demir'in Trabzonspor'da forma giyebilmesini savunuyorsunuz. Bu sizin yaptığınız ikiyüzlülük değil mi?" dedim.
Neden Perşembe mektubu?
Çünkü bir gün önce de
yazmıştım!
İşi gücü bıraktık; Trabzonluya mektup yazıyoruz. E madem bi defa yola çıktık; bu da onlara Cuma mektubumuz olsun.
Önce sayfadaki fotoğraftan başlayalım....
Google'a girin; "Cem Papila" yazın, karşınıza mutlaka bu fotoğrafıyla gelir.
Bu fotoğrafı Kadıköy'de BEN çektim!
Ben bu fotoğrafın ne olduğunu bile bile, takip ede ede, "bi daha olsun" diye diye çektim. Çünkü buna yakın başkaları da oldu ama o anda uyanamamıştım. Sonunda denk getirdik!
Bu fotoğraf 2003-04 sezonun özetidir! Bir hakemin Fenerbahçeli futbolcuyla gol sevincinde sevinir(miş gibi) yakalanması "o sezonun" özetidir!
Öyle bir fotoğraftı ki; KUTSAL İTTİFAK göndermesiyle İnönü'nün Kapalı'sına kocaman pankart olmuştu!
Peki ne oldu o sezonda?
Beşiktaş ilk yarıyı 8 puan önde bitirmiş; kendini şampiyon sanıyordu. Ama Beşiktaş o sezonu şampiyon Fenerbahçe'nin tam 14 puan gerisinde bitirdi!
Hatırlamayanlara o sezonun devre arasındaki bir gariplikten bahsedeyim.
Aziz Yıldırım kulüple alakalı bir toplantıda üyelere şampiyonluk sözü veriyordu!
İlk yarıda fark 8 ve sen şampiyonluğa söz veriyorsun!
Dedikodu çoktu o seneyle alakalı... Ama tabi ki ne derece gerçek olduğunu "yaşamadan" bilemiyorduk.
O senenin "en kader maçı" İnönü'deki Beşiktaş-Samsunspor maçıdır ki; (bir takımdan 5 oyuncuya kırmızı kart gösterildiği için) yarıda kaldığını gördüğüm "ilk ve tek" maçtır!
Evet... Söylentisi çoktu...
Beşiktaşlılara alenen "Bu sene sizden şampiyonluğu çalacaklar" dedikodusu pompalanıyordu. Sanki tüm bunlar olmuyormuş gibi Beşiktaş da o yangına körükle gitti ve en önemli oyuncusu İlhan Mansız'ı Japonya'ya sattı.
Dün size ne yazdım?
"Yahu arkadaş... Koruyucu hakemlik diye bir şey var. İyi de ondan önce koruyucu teknik direktörlük olmamalı mı?"
Örnek de verdik?
Daha 2 hafta önce; Abdullah Avcı en önemli gol silahı Mehmet Batdal'ı Beşiktaş maçında 2. yarı başlarken oyundan almadı mı?
Çünkü ilk yarı öyle tartışmalarla bitti ki; devre arasında Ntv'de Rıdvan Dilmen bile şu yorumu yapıyordu:
"Abdullah Avcı 2. yarıya Mehmet Batdal'la başlarsa Başakşehir bu maçı 11 kişi bitiremez!"
Nitekim aklın yolu birmiş!
Abdullah Avcı da tehlikeyi görerek (!) attığı 2 dirsekle atılması gereken Mehmet Batdal'ı da korudu; takımını da!
Şayet Avcı o değişikliği yapmasaydı Başakşehir 1 puan alamazdı.
Gelelim bu 5 kırmızı kartlık Beşiktaş-Samsun maçına...
O maçla ilgili herkes kendi şehir efsanesini anlatır. Ben o maçta ordaydım (ve yemin ediyorum) hiç bir arşiv bilgisine başvurmadan o maçın neden çığrından çıktığını anlatayım:
Beşiktaşlı futbolcu tüm devre arasında ve o maç öncesinde garip bir çalışma olduğu hissini yaşamıştı ya... 8 puan farka rağmen Beşiktaşlı futbolcu o maça çok gergin çıkmıştı! Saha da mevsim gereği karlıydı ve zemin oynamayı düşünen takıma ekstra yük oluyordu.
Hakemden ne beklersin? Dış dünyanın hakimleri gibi adalet dağıtsın istersin; değil mi?
Peki Cem Papila bunu yapıyor muydu?
Belki yapıyordu... Ama dedik ya; belki de kulağımıza gelen dedikodular yüzünden verdiği kararları endişeyle izliyorduk.
Keşke sağ olsa da; onun da fikrini alsak...
O Samsunspor takımının hocası Erdoğan Arıca idi... (Metin Tekin hep onun yardımcısıydı; ama o gün kulübede miydi, net hatırlamıyorum. Bunu da onu şahit göstermek adına yazıyorum.)
Bence o gece o maçı çığrından çıkaran kimdi biliyor musunuz; Samsunspor'da çikolata renkli pır-pır bir oyuncu vardı. Brezilyalı olabilir; işte oydu!
Dedim ya; ben hiç bir arşiv bilgisine bakmadan yazacağım.
Aslında o gün o sahadan ATILACAK ilk futbolcu oydu!
Beşiktaşlı tribünler bile ayaklandı; herkes o Samsunlu oyuncuya öfke kusuyordu. Ama buna rağmen Cem Papila o oyuncuya en küçük bir uyarıda bulunmuyordu. Sanki hakem o oyuncuya yol veriyordu!
Sonra ne oldu?
Devreye KORUYUCU TEKNİK DİREKTÖRÜLÜK girdi.
Neden?
Çünkü Erdoğan Arıca takımına hakimdi!
Daha da önemlisi; maçın nerden gelip nereye gideceğini hisseetmişti!
Şunu yaptı Erdoğan hoca...
"Gel bakalım beyefendi... Ben seni kenara almazsam sen zaten ya bu maçı karakola taşıyacaksın; ya da onca direndikten sonra hakem de katlanamayacak ve seni benim yanıma yollayacak. 10 kişi kalmak da cabası!"
İşte o gece Cem Papila'nın kesmediği bileti kesmek Erdoğan Arıca'ya kalmıştı!
Erdoğan Arıca'nın koruyucu teknik direktörlüğü devreye girmişti ama... Beşiktaş kulübesinde Lucescu, Feyyaz Uçar ve Sinan Engin MAÇIN NEREYE GİTTİĞİNİ okuyamıyordu!
Bir de Samsunlu oyuncuya o kadar müsamahakar olan Papila Beşiktaşlıya acımadı ya...
İşte o andan itibaren kimsenin hakeme inancı kalmadı!
Evet; Galatasaray-Trabzon maçının 4 kartından 3 buçuğu doğru!
Ama emin olun Cem Papila'nın gösterdiği 5 kırmızı kart da "şeklen" doğruydu.
Doğruydu ama;
Sanırım son 2 kart Beşiktaş tribünlerinin "Vur... Vur...Vur..." şeklindeki genel isteğiyle geldi. Çünkü maç zıvanadan çıkmıştı!
Gelelim sizin sorununuza...
Sizde sorun kenardaki Hami'de...
Şunu iddia ediyorum; hani nasıl o söz, "Zürefanın düşkünü günü, beyaz giyer kış günü..."
Sizin Hami nasılsa tüm Türkiye'nin gözü o maçta olacak diye KIYAFETİNE O KADAR KAFA YORMUŞ Kİ;
kendine maç günü düşünecek kafa bırakmamış!
Bunun daha Türkçesi ne?
"Bu takım çalışmış-çalışmamış" muhabbetleriyle Şota ve Sadi hocayla öyle gereksiz bir polemiğe girmiş ki Hami, zaten kaybetmeyi doğal bulduğu Galatasaray maçına HİÇ MOTİVE OLMAMIŞ!!
Size ısrarla ne yazıyorum?
Hami takımını okuyamıyor! Hami hem takımının çalışmadığını itiraf ediyor, hem de Özer gibi bazı oyuncuların (çalışsa bile) 60'tan sonra tükendiğini (tükeneceğini) göremiyor!
Güç olarak tükenen Özer ne yapıyor?
Artık çeneyle oynuyor!
Dakika kaç? 52...
Özer'in hakemle o malum diyaloğundan sonra (radyoda maçı anlatan spiker bile) Özer'in çok gereksiz bir kart gördüğünü söylüyor!
Ne yapmış Abdullah Avcı?
Ne yapmış Erdoğan Arıca?
"Gel bakalım yanıma... Yoksa 10 kişi kalacağız?"
Sonra ne olmuş?
Dakika 58; Galatasaray oyunu çevirmek için aynı anda Bilal ve Sneijder'i alıyor...
Skor ne?
Hala;Trabzon: 1 Galatasaray: 0
Hami'nin onca yıllık futbolcu tecrübesi Özer'in 60'larda neden tükendiğini ve artık neden çeneyle oynamaya başladığını bilmez mi?
Dikkat edin; Galatasaray'ın 2 oyuncu değişikliğinden sadece 1 dakika sonra (!) Özer 2. kartını görerek oyun dışı kalıyor.
Şundan emin olun; Özer o kartı topa ve Craole'e "gidişinden" yiyor!
Aslında şeklen o kart da doğru... Ama doğru olmadığını, müdahalenin tamamen topa olduğunu nerden anlıyoruz?
"Oynatalım Uğurcum" diyerek özetlerde ileri-geri oynayarak!
O pozisyonu canlı izleyen, o mesafede olan her hakem aynı kartı çıkartırdı!
O hengamede bu tip anlarda sinirlerine asla hakim olamayan Aykut da gördüğü kartla topun ağzına geliyor.
Yavaş yavaş uyanan Hami ne yapıyor?
10 kişi kaldı ya...
Forvetten Sefa'yı alarak savunma yönü daha güçlü diye Salih Dursun'u sahaya sürüyor.
Dakika kaç; 62...
Skor ne?
Trabzonspor: 1 Galatasaray: 0
63'te... Yani o değişiklikten 1 dakika sonra Podolski'nin golü geliyor!
Hangi Podolski?
Aykut Demir'in tuttuğu Podolski!
Hem tuttuğun adam gol atıyor, hem 10 kişi kalmışsın ve maçın bitmesine daha bi dünya var. Aldığın maç gidiyor. Sizce o Aykut Demir de sinir mi kalır?
Gole ne dedik?
63...
67'de Hami yavaş yavaş uyanmaya, sezon başında çalışmamış o takımdan bitikleri (!) kenara alıyor.
Amaç ne?
Beraberliği elde tutacak!
O dakikada Marko Marin çıkıyor, yerine Yusuf Erdoğan giriyor.
Aradan 2 dakika geçmiyor; rayından zaten çıkmış olan Aykut Demir bir sarı kart daha alarak kırmızıyla takımını 9 kişi bırakıyor!
11'e 10 bile kolay değilken 11'e 9 oynamak kolay mı?
76'da Hami son kozunu oynayarak golcü Muhammet Demir'i kenara alarak Musa Nizam'ı sahaya sürüyor ve "Ben şu dakikadan itibaren beraberliğe göbek atarım" diyor!
Sonrasını zaten biliyorsunuz!
Önce Cavanda atılıyor, hemen ardından Salih Dursun... Salih Dursun'dan sonra da Deniz Ateş Bitnel!!!
Çok uzman olmaya gerek yok Trabzonlu biraderim...
Gidin sahadan.com'a...
Dakika dakika maçın nerden geldiğini, nereye gittiğini...
Ve hepsinden önemlisi Trabzon'u kimin yaktığını, kimin de "uyuyarak" o sona çanak tuttuğunu görün!
Başkan Muharrem Usta maçtan sonra şunu diyordu:
"Penaltıdan sonra Hami'ye ulaşmaya çalıştık. Şayet ulaşabilseydik Onur'un kaleden çıkmasını isteyecektik!"
Duyunca aklıma şu geldi:
"Sağlıklı düşünebilen bir Trabzonsporlu çıksaydı da sahiden Hami'ye ulaşsaydı. Hami... Çıkar şu Özer'i... Yoksa takımı 10 kişi bırakacak!" deseydi.
Yapamadılar!
Yapamamışlar!
Ve sonunda kabak 4 kartından 3 buçuğu "şeklen" doğru olan Deniz Ateş Bitnel'in kafasına patladı!
Not:
Her şeye sebep olan Özer Hurmacı 1 maçla kurtuluyor. Cavanda 2, Salih Dursun 3, Aykut Demir 4 maç ceza alıyor.
Bu eksikler eşliğinde Trabzonspor'un önündeki olası kayıpları da cabası.
Bence bu bedelin tamamı amatörce işler yaparak takımını yalnız bırakan Özer'e ve her şeyi tiyatro izler gibi seyreden Hami'ye kesilmeli.
Kesilecek de!
Ne zaman?
Sezon sonunda!
Hami Mandıralı teknik direktörlüğe ciddi baktığını kalan maçlarda ispat etmezse bugünlük Deniz Ateş Bitnel'e kesilen bilet ona da kesilecek!
Göreceksiniz! (E.B.)
26 Şubat 2016 Cuma
KORKMA BE HOCAM; ŞEKER DEĞİLDİN! ERİMEZDİN!
Mustafa Denizli artık yaşlanmış!
Belki detay gibi görünür ama...
Her türlü başarı ve başarısızlık "detaylarda" gizlidir.
Sen yeter ki görmeyi iste!
Her türlü başarı ve başarısızlık "detaylarda" gizlidir.
Sen yeter ki görmeyi iste!
Dün akşam maçı izliyorum. 2. yarıyla birlikte oldukça sıkı bir yağmur yağmaya başladı. O anda Mustafa Denizli'ye baktım. Hoca anında anorağının şapkasını kafasına geçirdi!
Doğal olarak "Ne var bunda?" diyeceksiniz?
Son yazdığım yazıda Mustafa Denizli'nin artık yaşlandığını, 30 yıl önceki korkusuz ve gözü kara Mustafa Denizli olmadığını söylemiştim. O yıllarda Mustafa Denizli'nin kaybedecek bir şeyi yoktu; o yüzden de her türlü riski alabiliyordu.
Ama ilerleyen yıllarda Mustafa hocanın da "artık korumak zorunda olduğu şeyleri" oldu.Hele hele Fenerbahçe'nin başındayken Şampiyonlar Ligi'nde "sıfır çeken takımın hocası" olarak tarihe geçmek onu epey yıpratmıştı. Ürkmüştü Mustafa hoca; bu da onu gençliğinden, ve onu Mustafa Denizli yapan özelliklerden uzaklaştırmıştı.
Doğal olarak "Ne var bunda?" diyeceksiniz?
Son yazdığım yazıda Mustafa Denizli'nin artık yaşlandığını, 30 yıl önceki korkusuz ve gözü kara Mustafa Denizli olmadığını söylemiştim. O yıllarda Mustafa Denizli'nin kaybedecek bir şeyi yoktu; o yüzden de her türlü riski alabiliyordu.
Ama ilerleyen yıllarda Mustafa hocanın da "artık korumak zorunda olduğu şeyleri" oldu.Hele hele Fenerbahçe'nin başındayken Şampiyonlar Ligi'nde "sıfır çeken takımın hocası" olarak tarihe geçmek onu epey yıpratmıştı. Ürkmüştü Mustafa hoca; bu da onu gençliğinden, ve onu Mustafa Denizli yapan özelliklerden uzaklaştırmıştı.
Onun dışında başka şeyler de yaşamıştı Mustafa Denizli.
Zaman kimi hırpalamıyordu ki?
O da yaşlanıyor ve sağlığından oluyordu.
İşte Mustafa Denizli'deki kırılma anlarından biri de Beşiktaş'ın hocası iken yaşadığı sağlık problemiydi. Mustafa hoca o gün anladı ki; ölüm (herkesin olduğu gibi) onun da peşindeydi!
Hastaneden çıktığında artık doktorların uyarıları kulağında yankılanıyordu:
"Bundan sonra dikkatli yaşayacaksın hocam. Sevinçlerin de aşırıya kaçmayacak, üzüntülerin de!"
Zaman kimi hırpalamıyordu ki?
O da yaşlanıyor ve sağlığından oluyordu.
İşte Mustafa Denizli'deki kırılma anlarından biri de Beşiktaş'ın hocası iken yaşadığı sağlık problemiydi. Mustafa hoca o gün anladı ki; ölüm (herkesin olduğu gibi) onun da peşindeydi!
Hastaneden çıktığında artık doktorların uyarıları kulağında yankılanıyordu:
"Bundan sonra dikkatli yaşayacaksın hocam. Sevinçlerin de aşırıya kaçmayacak, üzüntülerin de!"
Bazı anlar vardır; geçirdiği sağlık problemleri insanların karakterini değiştirir.
Çok alkolik gördüm mesela; ya da başka bir derdi olan... Herhangi bir nedenle doktora gidiyor ve doktor onu ölümle korkutuyor.
Ölümle!
Bu dünyanın tek gerçeğiyle!
Sen-ben söylesem... Ya da sana bana ne gerek var; ölümün tek gerçek olduğunu o da biliyor.
Ama sırf doktor onu ölümle korkuttu, şu kadarlık ömrün kaldı dedi diye sigaradan-içkiden vazgeçen insanlar var!
Çok alkolik gördüm mesela; ya da başka bir derdi olan... Herhangi bir nedenle doktora gidiyor ve doktor onu ölümle korkutuyor.
Ölümle!
Bu dünyanın tek gerçeğiyle!
Sen-ben söylesem... Ya da sana bana ne gerek var; ölümün tek gerçek olduğunu o da biliyor.
Ama sırf doktor onu ölümle korkuttu, şu kadarlık ömrün kaldı dedi diye sigaradan-içkiden vazgeçen insanlar var!
O fotoğrafa iyi bakın:
Roma'da yağmur yağıyor ve Mustafa Denizli (anında) anorağının şapkasını kafasına geçiriyor!
Oysa hemen 20 metre ötesinde İtalyan meslektaşı var Denizli'nin ve o sanki bilerek ıslanıyor!
Yağmuru hiç mi hiç umursamıyor!
Kendinizi Galatasarayllı futbolcu yerine koyun.
Gözünüz kulübeye takılıyor ve yüzünü göremediğin bir hoca adeta "Bu maç için, bu futbolcular için ıslanmaya bile değmez!" diyor.
O futbolcudan hayır gelir mi?
Roma'da yağmur yağıyor ve Mustafa Denizli (anında) anorağının şapkasını kafasına geçiriyor!
Oysa hemen 20 metre ötesinde İtalyan meslektaşı var Denizli'nin ve o sanki bilerek ıslanıyor!
Yağmuru hiç mi hiç umursamıyor!
Kendinizi Galatasarayllı futbolcu yerine koyun.
Gözünüz kulübeye takılıyor ve yüzünü göremediğin bir hoca adeta "Bu maç için, bu futbolcular için ıslanmaya bile değmez!" diyor.
O futbolcudan hayır gelir mi?
Mustafa Denizli artık yaşlanmış!
Şayet Mustafa hoca bizim bildiğimiz, bu işe ilk soyunmuş karakterinde olsaydı yağmurda ıslanmaktan asla korkmazdı!
Hatta;
Anorağını da atar; sahadaki futbolcusuna o ateşli halleriyle itici güç olurdu!
Ama dedik ya...
Mustafa hocanın artık düşünecek, koruyacak daha önemli şeyleri var.
Galatasaray artık Mustafa hoca için ilk planda gelmiyor.
Onun ilk önceliği;
KENDİ SAĞLIĞI!
KORUYUCU HAKEMLİK TAMAM DA... KORUYUCU TEKNİK DİREKTÖRLÜKTEN NE HABER?
Bundan 2 hafta önce... Beşiktaş deplasmanda Başakşehir ile oynuyor... Günün tek maçı olduğu için tüm gözler orada...
Galatasaray maçı hariç hiç bir futbol maçını televizyondan izlemiyorum. Çünkü tahammül edemiyorum!
Ama... İzlemiyorsam da ilgilenmiyorum anlamına gelmiyor bu. Kah twitter, kah canlı maç takip sitelerinden gidişatı oradan takip ederim.
2 takım devre arasına yoğun tartışmalarla gidiyor. Çünkü son dakikada Başakşehir santrforu Mehmet Batdal rakibine dirsek atmış. Gene dirsekten bir sarı kartı daha var ve Beşiktaşlılar (yenilginin de verdiği öfkeyle) Mehmet Batdal'ın atılmasını istiyor. O arada (tesadüfen) Ntv'deyim ve Güntekin Onay ile Rıdvan Dilmen yayına giriyor. Rıdvan'ın ilk lafı şu:
"Başakşehir Mehmet Batdal'la 2. yarıya çıkarsa maçı 11 kişi tamamlayamaz!"
Neden?
Çünkü hakeme devre arasında haberler gidecek! Haber gitmese bile onlar soyunma odasında durum değerlendirmesi yapacak ve Mehmet Batdal'ı atmayarak oyunun dengesiyle oynadıklarını görecek!
Ne yapacaklar?
Bi yanlış yapmışlar; doğru-yanlış, onu başka bir kararla telafi edecekler.
Yani bu ne demek?
Hakemler maç içinde plaka alır!
Plakası alına futbolcu "çok kaşınmaya devam ederse" atılır!
Rıdvan Dilmen'in bu yorumuna iki açıdan bakabilirsiniz.
1- Rıdvan işin kurdu... Ömrü sahalarda geçtiği için 2. yarıda ne olacağını az-çok tahmin ediyor.
2- Rıdvan Fenerli ya... Emin olun Ntv binasında o maçı izlerken (için için) Rıdvan da Beşiktaş'ın takılmasını istiyor!
O sözü hem yorum ama... O heyecan içinde Başakşehir hocası Abdullah Avcı'ya AKIL VERİYOR!: "Hoca... Mehmet Batdal'ı oyundan al. Yoksa bu maçı 11'e 11 tamamlayamazsın" diyor.
Soyunma odaları artık çok modern... Emin olun; televizyon da var!
Abdullah Avcı da yılların kurdu. Rıdvan Dilmen'in aklına ihtiyacı var mı?
Belki Rıdvan'ın yaptığı yorumu duyduğundan, belki kendi gidişatı gördüğünden (genelde oyundan çıkmayan) Mehmet Batdal 2. yarıya çıkmıyor!
Aslında zaten 1-0 önde olan Başakşehir açısından mantıklı bir değişiklik. Yani tüm bu muhabbetler olmasa bile Abdullah Avcı Mehmet Batdal'ı oyundan alarak o "pır pır" forveti oyuna sokabilirdi de... Bu da mümkün... Ama demeye çalıştığımız şey şu:
"Futbol denen oyunun ruhu vardır ve o yüzden onun nerden gelip nereye gittiğini çözmek çok zor değildir."
Örnek mi?
İkinci yarıya çıkarsa Mehmet Batdal'ın "genel istek üzerine" atılacağını Rıdvan da biliyor; Abdullah Avcı da. İşte bunu bilir ve önceden görürsen Rıdvan olursun; Abdullah Avcı olursun... Yoksa; olduğun yerde sayarsın!
Gelelim yankıları hala devam eden Galatasaray-Trabzon maçına...
Öyle veya böyle; (hakem olanı vermemiş,) olmayan penaltıyla İstanbul'da Galatasaray'a karşı öndesin. Daha da iyisi; Galatasaray'ın hafta içinde UEFA Kupası'nda Lazio maçı var, kafalar orada! Kafalar o kadar çok orada ki; (mesela ben) bu maç oynanırken Vize'den dönüş yolundayım. Şayet bu maçı zerre umursasam İstanbul'a o maç başlamadan adım atar ve izlerdim. Hatta stada giderdim.
Devrede 1-0 yenik olduğumuzu radyodan duydum ve gene umursamadım! Ama neyse ki Galatasaray 2. yarıya hızlı girmişti. Tek endişem; maçı çevireceğiz derken Galatasaray'dan önemli bir ismin kendini sakatlamasıydı. UEFA Kupası maçı öncesi böyle bir kumara hiç gerek yoktu.
Özer Hurmacı'nın hakeme o el hareketlerini özetlerde gördüm. Gazozunaydı bu maç... Ama onda bile (hem de galipken) Trabzonsporlu bir futbolcunun hakemi o aşağılar el hareketleri beni bile çok itti. Ben sadece o görüntüye bakarak (hiç izlemediğim maçta) anlıyorum ki; Özer kaşınıyor! Özer gidici!
Çünkü aklı başında hiç bir futbolcu hakeme 3 yaşındaki çocuğunu korkutmaya çalışır gibi parmak sallamaz! Zaten buna "engel olun, bu hareketlere izin vermeyin" diyen zaten futbol oyun kuralları. Bunu hakemlere salık veren FİFA ve UEFA!
Orta sahadaki o açık oturumdan sonra sazı eline alması gereken kim?
Elbette kenardaki Hami Mandıralı!
Hangi Hami Mandıralı?
Trabzonspor'un çalışmadığını, bu yüzden de yürümeye mecali olmadığını daha 1 hafta önce söyleyen Hami Mandıralı!
Hami bunun farkında ve 60'lara gelindiğinde, futbolcusunun "artık çenesine vurduğunu" gördüğünde dahi önlem almıyor!
Maçın ruhu vardır kardeşim... Sadece bir olaya bakarak o işin nerelere gideceğini tahmin edebilirsiniz. Ama dedik ya; iyi hoca böyle olursunuz, iyi yorumcu böyle olursunuz. "Yaklaşan tehlikeyi görürseniz" olursunuz!
Devam edeyim...
İçeri girdik. Bizimkilerin derdi Survivor'u izlemek. O yüzden de bana televizyon yasak! Yan tarafta başka bir televizyon daha var ama Trabzon maçını o kadar umursamıyorum ki kalan 20 dakikayı sahadan.com'dan dakika ve skor olarak takip ediyorum.
Hakemlere koruyucu hakemlik yapmaları önerilir ya... "Futbolcuyu atmaya değil, oyunda tutmaya çalışın" denir.
Hakemler tamam da...
Bu iş hocaların da işi değil mi?
Bakın örnek veriyorum. Abdullah Avcı 2. yarıya Mehmet Batdal'la çıkmayarak takımına "koruyucu teknik direktörlük" yapıyor. Peki Hami ne yapıyor? Hami malını bilmez mi? Özer'in o dakikalardan sonra zaten düştüğünü bilmez mi? Bi de Hami de yılların kurdu. Orta sahanın ortasında bir futbolcunun hakemin üzerine bu kadar bıktırıcı bir şekilde gitmesinin ne anlama geldiğini bilmez mi? Bilir! Bal gibi bilir! Önce el kolla hakemi kendine gıcık eden bir futbolcu (sanki tv Em'de Lemi dayısıyla maç yorumu yapar gibi) neyin muhabbetini yapar? Bu tartışmayı uzatırken artık ellerini arkaya bağlaması onu sempatik mi yapar? Dön git oyununa... Galipsin... Daha ne istiyorsun? Özer'in sıkıntısı şu: Ayaklarıyla oynayamıyor; o yüzden de çenesine vuruyor!
Ama dedik ya; hem oyunun ruhu vardır, hem de Allah'ın sopası... Ve o sopa birazdan birinin başına inmeye hazırlanıyor!
1-2 dakika sonra Özer-Carole kapışması oluyor; hani o 3 buçuğu doğru, "yanlış tek sarı kart" olayı yaşanıyor.
Başka bir şey daha söyleyeyim.
Çoğundan haberdar bile olmazsınız. Ama sahada futbolcular arasında sürekli bir meydan okuma, sürekli bir didişme vardır. Bi yerde biri diğerinin canını yakmıştır, diğeri de fırsatını bulduğu anda ona ceza kesecektir. Doğru... Özer'in topa müdahalesi temiz. Ama yanlış olan şu: Az önce gördüğü sarı kart yüzünden Özer boğa gibi olmuş! O yüzden de o topa gidişi hiç de normal değil!
Yani Özer'e aslında kartı gösterten o müdahale değil; Özer'in topa gidişi! (Buna çok yakın başka bir örnek daha var. O da Chedjou'nun taç çizgisi kenarında Muhammet Demir'e girişi. Şayet pozisyonu Özer'inki ile kıyaslarsan Chedjou da en az Özer kadar temiz müdahale etmiş topa. Ama o sırada Galatasaray yenik. O müdahaleye kırmızı kart diyen bile var. Sarı verse kızamazsın, kırmızı diyen var ve "oyna" dese de hakem, o da gider. O kadar karmaşık bir pozisyon.)
Neyse... Bize Carole-Özer kapışmasına dönelim.
Hani hepsinin ekmek parasıdır ya futbol... Ama oyun içinde can yakmak makbuldür.
Özer neden kaybetmiş dedik?
Topa gelişten!
Gördüğü kartın da etkisiyle öfkeli bir boğa gibi oluşundan!
Carole (sırtı dönük olsa da) Özer'in gelişinin hayra alamet olmadığın hissediyor! Hazır ayak bileğini de sokmuş ya; Carole Özer'in bileğine BİLEREK basıyor ve kendini sırt üstü yere atıyor. Kralıyla bahse girerim; o kareyi canlı izleyen her kim olursa olsun sarı kart gösterir! Erman'ı da; Ahmet Çakar'ı da!
Çünkü Carole hem can yakmış; hem de büyük bir kurnazlık yaparak kendini fırının ağzına getiren Özer'i basit bir hareketle ATEŞE atmış! Artık ondan sonrasını Özer Hurmacı amatörü düşünsün!
Kızma kardeşim...
Futbolcular arasında bu meydan okuma, bu tuzağa düşürme işleri hep vardır!
Özer'in haklı olduğunu nerden anlıyorsun? Televizyondaki ağır çekimden!
Onun dışında doğal halini izle; o hareket her zaman sarı karttır!
Ondan hiç bahsetmiyorlar ama; Trabzonspor'un Erkan Zengin'le kazandığı penaltı da hemen hemen aynıdır. Onda da aynı cinlik vardır. Ben Trabzonspor'un kazandığı penaltının görüntüsünü maçtan hemen hemen 2 saat sonra gördüm. Ama o görüntü hem ağır çekimdi; hem de kale arkasından olan kameraydı. Ondan izler izlemez paylaştım ve:
"Trabzonlu biraderim. Verilmeyen penaltılara itiraz ediyorsun da.. Şayet verilen buysa bil ki size de uydurma bir penaltı vermişler" dedim. Ama az sonra TRT'de maç özetlerini izledim; Erkan Zengin'in penaltısına "akışta" baktım; "E bu penaltıymış!" dedim. Yani özetlerden bile yedim!
İsteyen istediği kadar sallasın. Hakeme avukatlık yapmam. Ama gördüğüm şu:
Akışta izlediğin zaman Deniz Ateş Bitnel'e çok zor pozisyonlar denk gelmiş. Ama bu onu kurtarmıyor!
Peki bu iş meslek hayatının sonu mu olmalıydı?
Ben şahsen Hami'nin, Özer Hurmacı'nın, hatta Erkan Zengin'in "iç seslerini" duymak isterdim. Çünkü bu cinayet biraz da onların cinliklerinden, oyunun ruhunu okuyamamalarından ve yürüyecek mecalleri olmadığından yaşanmış. Tabi çok kişi işin o kısmıyla ilgilenmez.
Hakemin kellesi alındı ya...
Bu "milat" (!) için "şimdilik" yeterlidir.
Not 1: Oyunun ruhunu okuma ne demek; örneğe devam edelim.
Arabada en son maçı 1-0 bırakmıştık ve Galatasaray haldır haldır saldırıyordu. O sırada Özer'in sarı kart pozisyonunu dinlemiştim. Eve girdik ve çocuklar Survivor'u izlemeye koyuldu. Ondan önce A spor'u açtım ve maçın 1-1 olduğunu, Trabzonspor'dan 2 futbolcunun atıldığını duydum. O kısa sürede (eski futbolcu; şarkıcı Ömür Göksel'in oğlu) Sonat Göksel'in futbolcuların kendilerini amatörce attırdığı yorumunu duymuştum. O andan itibaren maçı gene sahadan.com'dan takibe devam ettim.
2 kırmızı kart olmasa (Lazio maçı öncesi) beraberlik bile Galatasaraylının tesellisi olabilirdi. Ama o anda Galatasaray için başka bir tehlike baş gösterdi. Şayet o maçı Galatasaray alamasa taraflı tarafsız herkes "Yuh be! 9 kişilik takımı yenemediniz" diyecekti ki; zaten kötü olan takımı daha da gerilere itecekti.
Galibiyet golünü "ha geldi ha gelecek" diye beklerken şak diye 3. kırmızı kart haberi geldi! Kartı kimin gördüğünü merak ettim, maç bilgisine tıkladım. Hemen o anda 4. kırmızı kart haberi geldi!
Öyle anları bilirim. HİÇ İZLEMEDİĞİM MAÇTA BİLE 3. kartın hemen ardından 4. kart çıkmışsa orada kesin penaltı olmuştu! Esra'ya; "Penaltı oldu galiba. Az A Spor'a geçer misin?" dedim. O anda anladık ki; içimizden ne geçiyorsa statta da o oluyormuş!
Not 2: Trabzonspor başkanı Muharrem Usta (bir önceki başkan İbrahim Hacıosmanoğlu'na kıyasla) çok aklı başında bir adam. Konuşmayı biliyor, ettiği lafın nerden gelip nereye gittiğini biliyor. Maçın adamı Salih Dursun'u da alarak yaptığı o çok güzel konuşmasını şöyle tamamlıyor:
"4. karttan ve penaltı kararından sonra Hami'ye ulaşmaya çalıştım. Şayet ulaşabilseydik 'Onur'u kaleden çek. Kim nereye atarsa atsın penaltısını' diyecektim."
Derim ki;
Keşke başkan Muharrem Usta tribünde maçı izlerken daha Özer Hurmacı'nın ilk kartında ona ulaşmaya çalışsaydı:
"Hami şuna engel ol. Yoksa bu adam bizi 10 kişi bırakacak!" deseydi.
Çünkü Hami Mandıralı maçta değildi!
Hami Mandıralı KIYAFETİ İÇİN KAFASINI YORDUĞU KADAR maça ve takımının ruh halini okumaya da kendini verseydi;
O maç buralara gelmezdi!
Galatasaray maçı hariç hiç bir futbol maçını televizyondan izlemiyorum. Çünkü tahammül edemiyorum!
Ama... İzlemiyorsam da ilgilenmiyorum anlamına gelmiyor bu. Kah twitter, kah canlı maç takip sitelerinden gidişatı oradan takip ederim.
2 takım devre arasına yoğun tartışmalarla gidiyor. Çünkü son dakikada Başakşehir santrforu Mehmet Batdal rakibine dirsek atmış. Gene dirsekten bir sarı kartı daha var ve Beşiktaşlılar (yenilginin de verdiği öfkeyle) Mehmet Batdal'ın atılmasını istiyor. O arada (tesadüfen) Ntv'deyim ve Güntekin Onay ile Rıdvan Dilmen yayına giriyor. Rıdvan'ın ilk lafı şu:
"Başakşehir Mehmet Batdal'la 2. yarıya çıkarsa maçı 11 kişi tamamlayamaz!"
Neden?
Çünkü hakeme devre arasında haberler gidecek! Haber gitmese bile onlar soyunma odasında durum değerlendirmesi yapacak ve Mehmet Batdal'ı atmayarak oyunun dengesiyle oynadıklarını görecek!
Ne yapacaklar?
Bi yanlış yapmışlar; doğru-yanlış, onu başka bir kararla telafi edecekler.
Yani bu ne demek?
Hakemler maç içinde plaka alır!
Plakası alına futbolcu "çok kaşınmaya devam ederse" atılır!
Rıdvan Dilmen'in bu yorumuna iki açıdan bakabilirsiniz.
1- Rıdvan işin kurdu... Ömrü sahalarda geçtiği için 2. yarıda ne olacağını az-çok tahmin ediyor.
2- Rıdvan Fenerli ya... Emin olun Ntv binasında o maçı izlerken (için için) Rıdvan da Beşiktaş'ın takılmasını istiyor!
O sözü hem yorum ama... O heyecan içinde Başakşehir hocası Abdullah Avcı'ya AKIL VERİYOR!: "Hoca... Mehmet Batdal'ı oyundan al. Yoksa bu maçı 11'e 11 tamamlayamazsın" diyor.
Soyunma odaları artık çok modern... Emin olun; televizyon da var!
Abdullah Avcı da yılların kurdu. Rıdvan Dilmen'in aklına ihtiyacı var mı?
Belki Rıdvan'ın yaptığı yorumu duyduğundan, belki kendi gidişatı gördüğünden (genelde oyundan çıkmayan) Mehmet Batdal 2. yarıya çıkmıyor!
Aslında zaten 1-0 önde olan Başakşehir açısından mantıklı bir değişiklik. Yani tüm bu muhabbetler olmasa bile Abdullah Avcı Mehmet Batdal'ı oyundan alarak o "pır pır" forveti oyuna sokabilirdi de... Bu da mümkün... Ama demeye çalıştığımız şey şu:
"Futbol denen oyunun ruhu vardır ve o yüzden onun nerden gelip nereye gittiğini çözmek çok zor değildir."
Örnek mi?
İkinci yarıya çıkarsa Mehmet Batdal'ın "genel istek üzerine" atılacağını Rıdvan da biliyor; Abdullah Avcı da. İşte bunu bilir ve önceden görürsen Rıdvan olursun; Abdullah Avcı olursun... Yoksa; olduğun yerde sayarsın!
Gelelim yankıları hala devam eden Galatasaray-Trabzon maçına...
Öyle veya böyle; (hakem olanı vermemiş,) olmayan penaltıyla İstanbul'da Galatasaray'a karşı öndesin. Daha da iyisi; Galatasaray'ın hafta içinde UEFA Kupası'nda Lazio maçı var, kafalar orada! Kafalar o kadar çok orada ki; (mesela ben) bu maç oynanırken Vize'den dönüş yolundayım. Şayet bu maçı zerre umursasam İstanbul'a o maç başlamadan adım atar ve izlerdim. Hatta stada giderdim.
Devrede 1-0 yenik olduğumuzu radyodan duydum ve gene umursamadım! Ama neyse ki Galatasaray 2. yarıya hızlı girmişti. Tek endişem; maçı çevireceğiz derken Galatasaray'dan önemli bir ismin kendini sakatlamasıydı. UEFA Kupası maçı öncesi böyle bir kumara hiç gerek yoktu.
Özer Hurmacı'nın hakeme o el hareketlerini özetlerde gördüm. Gazozunaydı bu maç... Ama onda bile (hem de galipken) Trabzonsporlu bir futbolcunun hakemi o aşağılar el hareketleri beni bile çok itti. Ben sadece o görüntüye bakarak (hiç izlemediğim maçta) anlıyorum ki; Özer kaşınıyor! Özer gidici!
Çünkü aklı başında hiç bir futbolcu hakeme 3 yaşındaki çocuğunu korkutmaya çalışır gibi parmak sallamaz! Zaten buna "engel olun, bu hareketlere izin vermeyin" diyen zaten futbol oyun kuralları. Bunu hakemlere salık veren FİFA ve UEFA!
Orta sahadaki o açık oturumdan sonra sazı eline alması gereken kim?
Elbette kenardaki Hami Mandıralı!
Hangi Hami Mandıralı?
Trabzonspor'un çalışmadığını, bu yüzden de yürümeye mecali olmadığını daha 1 hafta önce söyleyen Hami Mandıralı!
Hami bunun farkında ve 60'lara gelindiğinde, futbolcusunun "artık çenesine vurduğunu" gördüğünde dahi önlem almıyor!
Maçın ruhu vardır kardeşim... Sadece bir olaya bakarak o işin nerelere gideceğini tahmin edebilirsiniz. Ama dedik ya; iyi hoca böyle olursunuz, iyi yorumcu böyle olursunuz. "Yaklaşan tehlikeyi görürseniz" olursunuz!
Devam edeyim...
İçeri girdik. Bizimkilerin derdi Survivor'u izlemek. O yüzden de bana televizyon yasak! Yan tarafta başka bir televizyon daha var ama Trabzon maçını o kadar umursamıyorum ki kalan 20 dakikayı sahadan.com'dan dakika ve skor olarak takip ediyorum.
Hakemlere koruyucu hakemlik yapmaları önerilir ya... "Futbolcuyu atmaya değil, oyunda tutmaya çalışın" denir.
Hakemler tamam da...
Bu iş hocaların da işi değil mi?
Bakın örnek veriyorum. Abdullah Avcı 2. yarıya Mehmet Batdal'la çıkmayarak takımına "koruyucu teknik direktörlük" yapıyor. Peki Hami ne yapıyor? Hami malını bilmez mi? Özer'in o dakikalardan sonra zaten düştüğünü bilmez mi? Bi de Hami de yılların kurdu. Orta sahanın ortasında bir futbolcunun hakemin üzerine bu kadar bıktırıcı bir şekilde gitmesinin ne anlama geldiğini bilmez mi? Bilir! Bal gibi bilir! Önce el kolla hakemi kendine gıcık eden bir futbolcu (sanki tv Em'de Lemi dayısıyla maç yorumu yapar gibi) neyin muhabbetini yapar? Bu tartışmayı uzatırken artık ellerini arkaya bağlaması onu sempatik mi yapar? Dön git oyununa... Galipsin... Daha ne istiyorsun? Özer'in sıkıntısı şu: Ayaklarıyla oynayamıyor; o yüzden de çenesine vuruyor!
Ama dedik ya; hem oyunun ruhu vardır, hem de Allah'ın sopası... Ve o sopa birazdan birinin başına inmeye hazırlanıyor!
1-2 dakika sonra Özer-Carole kapışması oluyor; hani o 3 buçuğu doğru, "yanlış tek sarı kart" olayı yaşanıyor.
Başka bir şey daha söyleyeyim.
Çoğundan haberdar bile olmazsınız. Ama sahada futbolcular arasında sürekli bir meydan okuma, sürekli bir didişme vardır. Bi yerde biri diğerinin canını yakmıştır, diğeri de fırsatını bulduğu anda ona ceza kesecektir. Doğru... Özer'in topa müdahalesi temiz. Ama yanlış olan şu: Az önce gördüğü sarı kart yüzünden Özer boğa gibi olmuş! O yüzden de o topa gidişi hiç de normal değil!
Yani Özer'e aslında kartı gösterten o müdahale değil; Özer'in topa gidişi! (Buna çok yakın başka bir örnek daha var. O da Chedjou'nun taç çizgisi kenarında Muhammet Demir'e girişi. Şayet pozisyonu Özer'inki ile kıyaslarsan Chedjou da en az Özer kadar temiz müdahale etmiş topa. Ama o sırada Galatasaray yenik. O müdahaleye kırmızı kart diyen bile var. Sarı verse kızamazsın, kırmızı diyen var ve "oyna" dese de hakem, o da gider. O kadar karmaşık bir pozisyon.)
Neyse... Bize Carole-Özer kapışmasına dönelim.
Hani hepsinin ekmek parasıdır ya futbol... Ama oyun içinde can yakmak makbuldür.
Özer neden kaybetmiş dedik?
Topa gelişten!
Gördüğü kartın da etkisiyle öfkeli bir boğa gibi oluşundan!
Carole (sırtı dönük olsa da) Özer'in gelişinin hayra alamet olmadığın hissediyor! Hazır ayak bileğini de sokmuş ya; Carole Özer'in bileğine BİLEREK basıyor ve kendini sırt üstü yere atıyor. Kralıyla bahse girerim; o kareyi canlı izleyen her kim olursa olsun sarı kart gösterir! Erman'ı da; Ahmet Çakar'ı da!
Çünkü Carole hem can yakmış; hem de büyük bir kurnazlık yaparak kendini fırının ağzına getiren Özer'i basit bir hareketle ATEŞE atmış! Artık ondan sonrasını Özer Hurmacı amatörü düşünsün!
Kızma kardeşim...
Futbolcular arasında bu meydan okuma, bu tuzağa düşürme işleri hep vardır!
Özer'in haklı olduğunu nerden anlıyorsun? Televizyondaki ağır çekimden!
Onun dışında doğal halini izle; o hareket her zaman sarı karttır!
Ondan hiç bahsetmiyorlar ama; Trabzonspor'un Erkan Zengin'le kazandığı penaltı da hemen hemen aynıdır. Onda da aynı cinlik vardır. Ben Trabzonspor'un kazandığı penaltının görüntüsünü maçtan hemen hemen 2 saat sonra gördüm. Ama o görüntü hem ağır çekimdi; hem de kale arkasından olan kameraydı. Ondan izler izlemez paylaştım ve:
"Trabzonlu biraderim. Verilmeyen penaltılara itiraz ediyorsun da.. Şayet verilen buysa bil ki size de uydurma bir penaltı vermişler" dedim. Ama az sonra TRT'de maç özetlerini izledim; Erkan Zengin'in penaltısına "akışta" baktım; "E bu penaltıymış!" dedim. Yani özetlerden bile yedim!
İsteyen istediği kadar sallasın. Hakeme avukatlık yapmam. Ama gördüğüm şu:
Akışta izlediğin zaman Deniz Ateş Bitnel'e çok zor pozisyonlar denk gelmiş. Ama bu onu kurtarmıyor!
Peki bu iş meslek hayatının sonu mu olmalıydı?
Ben şahsen Hami'nin, Özer Hurmacı'nın, hatta Erkan Zengin'in "iç seslerini" duymak isterdim. Çünkü bu cinayet biraz da onların cinliklerinden, oyunun ruhunu okuyamamalarından ve yürüyecek mecalleri olmadığından yaşanmış. Tabi çok kişi işin o kısmıyla ilgilenmez.
Hakemin kellesi alındı ya...
Bu "milat" (!) için "şimdilik" yeterlidir.
Not 1: Oyunun ruhunu okuma ne demek; örneğe devam edelim.
Arabada en son maçı 1-0 bırakmıştık ve Galatasaray haldır haldır saldırıyordu. O sırada Özer'in sarı kart pozisyonunu dinlemiştim. Eve girdik ve çocuklar Survivor'u izlemeye koyuldu. Ondan önce A spor'u açtım ve maçın 1-1 olduğunu, Trabzonspor'dan 2 futbolcunun atıldığını duydum. O kısa sürede (eski futbolcu; şarkıcı Ömür Göksel'in oğlu) Sonat Göksel'in futbolcuların kendilerini amatörce attırdığı yorumunu duymuştum. O andan itibaren maçı gene sahadan.com'dan takibe devam ettim.
2 kırmızı kart olmasa (Lazio maçı öncesi) beraberlik bile Galatasaraylının tesellisi olabilirdi. Ama o anda Galatasaray için başka bir tehlike baş gösterdi. Şayet o maçı Galatasaray alamasa taraflı tarafsız herkes "Yuh be! 9 kişilik takımı yenemediniz" diyecekti ki; zaten kötü olan takımı daha da gerilere itecekti.
Galibiyet golünü "ha geldi ha gelecek" diye beklerken şak diye 3. kırmızı kart haberi geldi! Kartı kimin gördüğünü merak ettim, maç bilgisine tıkladım. Hemen o anda 4. kırmızı kart haberi geldi!
Öyle anları bilirim. HİÇ İZLEMEDİĞİM MAÇTA BİLE 3. kartın hemen ardından 4. kart çıkmışsa orada kesin penaltı olmuştu! Esra'ya; "Penaltı oldu galiba. Az A Spor'a geçer misin?" dedim. O anda anladık ki; içimizden ne geçiyorsa statta da o oluyormuş!
Not 2: Trabzonspor başkanı Muharrem Usta (bir önceki başkan İbrahim Hacıosmanoğlu'na kıyasla) çok aklı başında bir adam. Konuşmayı biliyor, ettiği lafın nerden gelip nereye gittiğini biliyor. Maçın adamı Salih Dursun'u da alarak yaptığı o çok güzel konuşmasını şöyle tamamlıyor:
"4. karttan ve penaltı kararından sonra Hami'ye ulaşmaya çalıştım. Şayet ulaşabilseydik 'Onur'u kaleden çek. Kim nereye atarsa atsın penaltısını' diyecektim."
Derim ki;
Keşke başkan Muharrem Usta tribünde maçı izlerken daha Özer Hurmacı'nın ilk kartında ona ulaşmaya çalışsaydı:
"Hami şuna engel ol. Yoksa bu adam bizi 10 kişi bırakacak!" deseydi.
Çünkü Hami Mandıralı maçta değildi!
Hami Mandıralı KIYAFETİ İÇİN KAFASINI YORDUĞU KADAR maça ve takımının ruh halini okumaya da kendini verseydi;
O maç buralara gelmezdi!
24 Şubat 2016 Çarşamba
TRABZONLU BİRADERİME AÇIK MEKTUP!
Aradan 3 gün geçti...
Artık sağduyu hakim olmalı; akıllar başa gelmeli...
Ama ne işse Trabzonlu'da hep aynı hava hakim.
"Bu iş bir milat olmalı" imiş!
Artık sağduyu hakim olmalı; akıllar başa gelmeli...
Ama ne işse Trabzonlu'da hep aynı hava hakim.
"Bu iş bir milat olmalı" imiş!
Açın bakalım şu işi...
Sonunda ne olmalı?
Kimden ne bekliyorsunuz?
Ne olursa "milat" olmuş olacak?
Hakem hakemliği mi bıraksın?
"Etmiyorum" dedi gerçi; MHK başkanı mı istifa etsin?
Yetmedi; TFF başkanı koltuğunu mu bırakmalı?
Bi söyleyin yahu; ne olursa sizin açınızdan "milat" gerçekleşmiş olacak?
Bak Trabzonlu biraderim...
Yaşadın; hala yaşıyorsun.
3 Temmuz'da şampiyonluğunun çalındığı ortaya çıktı. O gün şampiyonluğunu çalanlar "masumiyet karinesi"nden bahsetti. "Yargılanmadan kimse suçlu ilan edilemez" dediler.
Bekledin... Sabırla bekledin...
O dosyayı eline alan, işi hukuk olan herkes dedi ki;
"Bu iş şike!"
Eee, ne olmalıydı?
Yaşadın; hala yaşıyorsun.
3 Temmuz'da şampiyonluğunun çalındığı ortaya çıktı. O gün şampiyonluğunu çalanlar "masumiyet karinesi"nden bahsetti. "Yargılanmadan kimse suçlu ilan edilemez" dediler.
Bekledin... Sabırla bekledin...
O dosyayı eline alan, işi hukuk olan herkes dedi ki;
"Bu iş şike!"
Eee, ne olmalıydı?
Şike yapan cezasını çekmeli, hakkı gasp edilene hakkı verilmeli.
Oldu mu peki?
Devrin iktidarı ısrarla şikecileri korumadı mı?
Birbirlerini ak'lasınlar diye (erketeyi hakim yaparak) içerde iş bitiren hırsızın aklanmasını erketeye bırakmadılar mı?
Tüm bu olanlar sırasında önüne seçim sandığı koydular.
Oldu mu peki?
Devrin iktidarı ısrarla şikecileri korumadı mı?
Birbirlerini ak'lasınlar diye (erketeyi hakim yaparak) içerde iş bitiren hırsızın aklanmasını erketeye bırakmadılar mı?
Tüm bu olanlar sırasında önüne seçim sandığı koydular.
Sen o kupanın RTE yüzünden sana verilmediğini bilmiyor muydun?
Biliyordun!
Biliyordun!
Bile bile oyunu kime verdin?
"O kupanın sana verilmesini engel olana" ...
Durum buyken, (sen bile) bu ahlaki yozlaşma içindeyken hangi hakla "milat" istiyorsun ki?
"O kupanın sana verilmesini engel olana" ...
Durum buyken, (sen bile) bu ahlaki yozlaşma içindeyken hangi hakla "milat" istiyorsun ki?
Hadi o iş olayın siyasi boyutu.
E önüne TFF seçim sandığını da koydular.
E önüne TFF seçim sandığını da koydular.
Daha geçen yaz be arkadaş, daha geçen yaz; sen tercihini şikecileri ak'lasın diye TFF başkanlığına atanmış "erkete"den yana kullanmadın mı?
Tüm bunların içinden geçmişken (3 buçuğu çok haklı) 4 kırmızı karttan sonra NE OLMASINI BEKLİYORSUN Kİ bu bir milat olsun?
Tüm bunların içinden geçmişken (3 buçuğu çok haklı) 4 kırmızı karttan sonra NE OLMASINI BEKLİYORSUN Kİ bu bir milat olsun?
Arkadaşım... Her yol denendi!
Galatasaray basketbol finalinde 7. ve son maça çıkmadı. Kupayı elleriyle şikecilere ikram etti. Buna rağmen kimsenin utandığı yokken sen 3 buçuğu çok doğru kırmızı karttan sonra ne miladından bahsediyorsun?
Galatasaray basketbol finalinde 7. ve son maça çıkmadı. Kupayı elleriyle şikecilere ikram etti. Buna rağmen kimsenin utandığı yokken sen 3 buçuğu çok doğru kırmızı karttan sonra ne miladından bahsediyorsun?
Bak Trabzonlu biraderim...
Öyle bir 5 yıl yaşadık ki; Fenerlinin de Trabzonlunun çok net bir karakter röntgenini çektik.
Fenerliyi bi tarafa koy...
Ama ben seni 3 Temmuz'dan önce "dik durabilen, futbolla yaşayan, hakkını yedirmeyen" insanlar olarak tanırdım.
Değilmişsin!
Vallahi de değilmişsin!
Şimdi kalkmışsın; milat istiyorsun.
Söyle bana...
Böyle bir şeyden milat beklemeyi hak ediyor musun?
Bi söyle yaaa... Açık açık söyle...
Ne olsun?
Hani Gora'da Cem Yılmaz'a (uzaylı sevgilisini komutan Logar'ın elinden kurtarsın diye) KASETTEN her türlü dövüş uzmanlığı yükleniyor ya... Gene öyle bir şey mi olsun?
Sen ne olsun istiyorsun; sen ne olacak sanıyorsun?
"Gel Deniz Ateş Bitnel... Sana Collina'yı yükledim. Bundan sonra kusursuz kararlar alacaksın. Bu ülkenin en saygın hakemi olacaksın."
"Gel Kuddusi... Hakemliğin tırt'tı, çileydi ama MHK başkanı olarak destan yazacağın yetenekler yüklüyorum sana."
"Gel tüpçü... Sen adalet dağıtıcıların kralısın. Sen bundan sonra sana yüklediğim özellikler sayesinde herkesin güven duyduğu en büyük TFF başkanısın."
Bu adamlara "kasetten" bunların yükleneceğini mi sanıyorsun?
Olmaz!
Futbol dün bunlarla oynandı; yarın da bunlarla oynanacak!
"Gel Deniz Ateş Bitnel... Sana Collina'yı yükledim. Bundan sonra kusursuz kararlar alacaksın. Bu ülkenin en saygın hakemi olacaksın."
"Gel Kuddusi... Hakemliğin tırt'tı, çileydi ama MHK başkanı olarak destan yazacağın yetenekler yüklüyorum sana."
"Gel tüpçü... Sen adalet dağıtıcıların kralısın. Sen bundan sonra sana yüklediğim özellikler sayesinde herkesin güven duyduğu en büyük TFF başkanısın."
Bu adamlara "kasetten" bunların yükleneceğini mi sanıyorsun?
Olmaz!
Futbol dün bunlarla oynandı; yarın da bunlarla oynanacak!
Bak Trabzonlu biraderim...
Hami hocan (bundan önceki hocaları yaralama pahasına) diyor ki:
"Bu takım çalışmamış!"
Daha o lafın tükürüğü kurumadan Özer Hurmacı isimli yarım yamalak yıldızın (takım galipken) sahayı mahalle kahvesine çeviriyor. Hakem durumu izah ediyor; hala lafı uzatıyor.
Neden?
Çünkü ayakları gitmiyor artık da ondan!
Hami hocan (bundan önceki hocaları yaralama pahasına) diyor ki:
"Bu takım çalışmamış!"
Daha o lafın tükürüğü kurumadan Özer Hurmacı isimli yarım yamalak yıldızın (takım galipken) sahayı mahalle kahvesine çeviriyor. Hakem durumu izah ediyor; hala lafı uzatıyor.
Neden?
Çünkü ayakları gitmiyor artık da ondan!
Ayakları gitmediği için futbolu artık çeneyle oynuyor!Farkında...
Birazdan Galatasaray önce beraberlik golünü atacak, sonra da öne geçecek. Bunu bildiğinden başarısızlığına mazeret arıyor!
Milat mı istiyorsunuz?
Önce Özer Hurmacı'ya laf edeceksiniz!
Milat mı istiyorsunuz?
Önce Özer Hurmacı'ya laf edeceksiniz!
"Sen hangi hakla yürüyen tekere çomak sokuyorsun?" diyeceksiniz.
Sonra da o takımı (sırf Trabzonlu diye) Aykut Demir isimli ruhsal dengesi yerinde olmadığı çok aleni adamların elinden kurtaracaksınız.
Adamın sakalı cemaatinin gereği imiş; bi yandan "çok" Müslüman...
Ama öte yandan (ona kırmızı kart gösterdi diye) hakemin AYAĞINA SIKACAK KADAR MAFYATİK RUHLU!
Farkında mısın?
4 kırmızı kartı konuşuyorsun ama kendisine kart gösterdi diye senin futbolcunun hakemin ayağına sıkmayı düşünecek kadar manyaklaşmış olduğunu gözardı ediyorsun!
Ve sen bu adamı "sporcu" diye sahaya sürüyorsun!
Sporcu!
Sonra da o takımı (sırf Trabzonlu diye) Aykut Demir isimli ruhsal dengesi yerinde olmadığı çok aleni adamların elinden kurtaracaksınız.
Adamın sakalı cemaatinin gereği imiş; bi yandan "çok" Müslüman...
Ama öte yandan (ona kırmızı kart gösterdi diye) hakemin AYAĞINA SIKACAK KADAR MAFYATİK RUHLU!
Farkında mısın?
4 kırmızı kartı konuşuyorsun ama kendisine kart gösterdi diye senin futbolcunun hakemin ayağına sıkmayı düşünecek kadar manyaklaşmış olduğunu gözardı ediyorsun!
Ve sen bu adamı "sporcu" diye sahaya sürüyorsun!
Sporcu!
Evet... Bu ülkede keşke bir milat olsa da bi anda her şey değişse.
Ama milat olursa senin Trabzon'undan da hakemlerin ayağına sıkmayacak sporcular...
Hakemleri soyunma odasında rehin almayacak başkanlar isteriz.
Bunu yapabilmeye gücün, cesaretin ve niyetin var mı?
18 Şubat 2016 Perşembe
ÖNCE MUSTAFA DENİZLİ VARDI!
En cuk oturmuş sloganlardan biridir o:
“Önce Kamil Koç vardı.”
Tek bir cümlede hem “ilk kurulmayı”; hem de “hedefe ilk
varmayı” anlatır.
Biz bunu futbola yorumlarsak;
“Önce Mustafa Denizli vardı.”
Şayet bugün Türk futbolu diye üzerine konuşulacak bir şey varsa,
şayet bugün Galatasaray’ın Avrupa patentli kupaları varsa herkes bilsin ki o
yolculuk önce Mustafa Denizli ile başlar. Ona gelene kadar diğer hocalar
şerefli yenilgiler, haysiyetli beraberliklerle övünürdü. Doğrudur; Galatasaray’ın
kuruluş felsefesi en başından beri yabancıları yenmekti. Ama o Galatasaray’ın
bile yabancıları bir bir dize getirme hikayesi önce Mustafa Denizli ile başlar.
Özellikle Mustafa Denizli’nin “Neuchatel mucizesiyle” başlar.
Mustafa hocanın teknik adamlıktaki ilk yıllarını da biliriz.
Tutkulu, başarıya aç bir adamdı o zamanlar. Zarifliği elden hiç bırakmadı ama zaman zaman hem rakibi hem hakemleri yendiğini söyleyebilen bir adamdı. Hadi
rakibe denirdi de... Türkiye’de bu laf hakemlere edilir miydi? O ediyordu!
Galatasaray’ı şampiyonluklarla tanıştırdıktan sonra yolu
inanılmaz yerlere uzandı Mustafa hocanın... Milli takımsa gitti; ama ondan da
öte, Türk futbolunun diğer büyüklerine de gitti. Gitmekle kalmadı; onları da
şampiyon yaptı.
Farklı adamdı... Baktı mesleğinden sıkılır gibi oldu; gitti
zevk yapmaya başladı. Bankasya’dan aldığı takımı Süper Lig’e taşımayı denedi
mesela. Onun kariyerinde bir adam için attan inip eşeğe binmek gibiydi... Ama
içinden ne geldiyse onu yaptı.
Mustafa hoca (profesyonellik gereği) çok yerlere gitti ama...
Şayet bir insanın içinde vefa denen şeyin kırıntısı varsa
(özellikle Galatasaraylılar için) Mustafa hoca “kutsal adam” olmalıydı.
Çünkü Galatasaray adına o kadar büyük işler yaptı ki?
Neuchatel maçı, Monaco maçı, (Derwall’in 3 hafta önce
Florya’da linçten döndüğü) 14 seneden sonra gelen o mucizevi şampiyonluk Mustafa
hocayı teknik adamlık kariyerinde futbolculuk günlerindeki gibi “Büyük” yapan
başarılardan. Ama taraftar denen şey çok acayip! Şayet seni “Galatasaraylı”
diye kabullendiyse taş yiyeceksin; asla başka bir yere gitmeyeceksin. Hele
Fenerbahçe ve Beşiktaş’a?
Asla!
Galatasaray’daki onca başarıdan sonra (Aziz Yıldırım’la
karakter olarak asla yan yana gelecek biri olmamasına rağmen) Fenerbahçe’ye
gitti. Dedik ya; Mustafa hoca biraz da zevk peşindeydi. Geçeceği engelin
boyundan çok büyük olmasını istiyordu. Aklı başında bir adam 4 sene üst üste
şampiyon olmuş Galatasaray’ı önünü kesmeye soyunur mu? O soyundu! Hem de
Galatasaray’ın elinde hala Hagi gibi bir dünya markası varken!
Taraftar için “garip adamlar” dedik ya... Geçmişte ona
istediğin kadar süper başarılar yaşat;
şayet o taraftar bi gün senin aleyhinde “ağız dolusu” küfür ediyorsa, bil ki
onun gözünde bi daha asla eski yerine ulaşamıyorsun.
Mustafa hoca (Fener yetmezmiş gibi) bi de Beşiktaş’a gitmesin mi? Futbolun
Evliya Çelebisi olmuştu. Oraya gider gitmez “Çocukluğumda tuttuğum takıma
geldim” dedi. Beşiktaşlının hoşuna gitmişti ama... Galatasaraylının gözünde bir
kat daha yerin dibine girmişti. Mustafa hoca artık Galatasaraylının gözüne
gözükmesindi!
Geldiğinden beri “Mustafa Denizli-Galatasaray taraftarı”
ilişkisine bakıyorum...
Bir sene önce dere geçerken at değiştirerek şampiyon
olunmuştu ya... Galatasaraylı taraftar şampiyonluğun gene hoca değiştirerek
geleceğini düşünüyordu. Gelgelelim; bu sefer gelen hoca Mustafa Denizli’ydi. O günlerde Galatasaray’ı adeta sosyal medya yönetiyordu... Dikkatle bakıyordum; Mustafa
Denizli gelecek diye Galatasaraylı asla sevinçten çıldırmıyordu. Ya da cümleyi
tersten kurayım. Galatasaray taraftarı Mustafa Denizli geliyor diye sevinçten
çıldırmıyordu ama... Daha iş başı yapmadan olumsuz görüş de bildirmiyordu. Ona
karşı duygusuzlukla tanımlanacak bir ruh halindelerdi.
Aslında Galatasaraylının kafasından geçen şuydu:
“Yahu biz Mustafa hocayı Fener’deyken, Beşiktaş’tayken kalbimizden
silmiştik ama... Bu yönetimi bizi gene ona mecbur etti. Farkındayız; takıma
zarar veren bir taraftar olduk. O yüzden susuyoruz. Ama suskunluğumuz Mustafa
hocanın bizi heyecanlandırmasından değil, daha iş yapmadan negatif bir tavır
almanın bize yakışmayacağından. Peki gelsin. Mustafa hoca eski Mustafa hoca mı;
bir görelim.”
Hamza hocanın yerine geldiği ilk Kasımpaşa maçından bu yana
bakıyorum; Mustafa hoca eski Mustafa Denizli değil! Üzerindeki Fenerbahçe ve
Beşiktaş eşofmanlarını çıkardıktan sonra asla “doğal Galatasaraylı”
olamayacağını en başta kendi biliyor gibiydi. Yapsa ne olacak; özellikle
Beşiktaş’a gittikten sonra “Doğuştan Beşiktaşlıyım” diyen bir adam Galatasaray
taraftarına deli gibi Galatasaraylı
olduğunu yedirebilir mi?
Fenerli yer!
Fenerli 4 sene arkasında kan kustuğu Galatasaray’ın önünü
kesmek için bir zamanlar “Dürülülü Mustafa” diye tazahüratlar yaptığı ona
“Mus-ta-fa De-niz-li şam-pi-yon yap bi-ziii” diyebiliyordu ama... Galatasaraylı
onu sanki kalbinden çoktan çıkarmıştı!
O Kasımpaşa maçından bu yana kaç tane “ev maçı”na gittim.
Ultraslan’dan dahi ne Mustafa hocaya “hoş geldin” dendi; ne de adına ağız
dolusu moral verici tezahüratlar yapıldı. Bugün Galatasaray tribünleriyle ile
kulübedeki hoca birbirine küs gibi! Bugün çok net görüyorum ki; Galatasaray
taraftarıyla kulübedeki hocası uyum sağlamamış organ nakli gibi!
Başkan diyor ki; “Yeni hocanız Mustafa Denizli.” Ama
Galatasaraylı da diyor ki; “Bize kendisini yeniden ispat etmezse onun için kılımızı kıpırdatmayız!”
Hatırlayan olacaktır; Burak Yılmaz’ın Sivas maçında
taraftarla el kol hareketleri yaparak dalaşmasından sonra:
“Ateşle oynadı. Ne yaptığının farkındaysa bu geceden sonra
Galatasaray’da kalmasın; çünkü bir daha taraftarıyla asla eskisi gibi
olamayacak” demiştim.
Gidiş sürecini de hep destekledim Burak Yılmaz’ın... Dedim
ki;
“Burak Yılmaz’ın gitmediği takım kalmadı. Fener formalı,
Beşiktaş formalı, Trabzon ve milli formalı fotoğrafları var, sonunda da
Galatasaray formalı... Burak Yılmaz’ın futbol kariyeri kimsede yok. Ama herkesin
formasını giyen bir adam olduğundan Galatasaray taraftarı onu ‘gerçek
Galatasaraylı’ olarak benimseyemiyor. O yüzden Galatasaraylının gözünde Burak
kalmış, gitmiş, zerre umursamıyor!”
Dün gece Lazio maçında çok net gördüm ki; Mustafa hoca artık
Burak Yılmaz’la aynı kaderi yaşıyor!
Evet; Galatasaray taraftarına muhteşem zaferler yaşatmış
“kutsal” bir adam sayılmalı o... Ama hayır; Galatasaray taraftarı Mustafa
hocayı çoktan kalbinden silmiş! Belki kalbinden silmemiş ama... Ona "harbi Galatasaraylı" muamelesi yapamıyor!
Dün akşam maçın 88. dakikası... Galatasaray’a gol lazım ve
Yasin’i oyuna sürerken Mustafa hoca Sneijder’i kenara alıyordu.
İşte o anda ne oldu biliyor musunuz?
Geldiğinden bu yana Mustafa hocaya ne lehte ne aleyhte tek
bir söz etmeyen Galatasaraylı söz konusu Sneijder olunca rengini ve dişini gösterdi!
Dün gece Mustafa Denizli’ye Galatasaray tribünlerinden (daha
hoş geldin denmemesine rağmen) “Denizli istifa” sözlerinin “ilk” söylendiği
geceydi. Korkarım ki Mustafa Denizli ile Galatasaray taraftarı bundan sonra da hep
bu tonda olacak. Taaa ki Galatasaray taraftarı (tıpkı Burak Yılmaz gibi)
Mustafa Denizli’yi de yolcu edene kadar!
Bu değildi Mustafa hoca...
En azından benim tanıdığım Mustafa hoca bu değildi.
Gerçekten de (işbaşı yaptığı gün dediği gibi) yola Galatasaray’la
çıkmıştı. Ve finalini de Galatasaray’la yaparsa hikayesi “mutlu son”la
bitecekti.
Gelgelelim; işbaşı yaptığından bu yana Galatasaray’a “eli”
değmedi. Değmez; çünkü Mustafa Denizli işini “ruhuyla” yapmıyordu. Vardı,
oradaydı, ama oradaki “Galatasaraylı Büyük Mustafa” değildi. O yüzden de ne futbolcu
onu benimseyebiliyor, ne de o futbolcusuna elektriğini geçirebiliyordu.
Elektrik deyince...
Kızan kızsın... Çünkü ben gelinecek noktayı en başından beri
yazıyorum. Ben Galatasaray taraftarındaki gidişin gidiş olmadığını taaa 1-6’lık
Real Madrid maçından bu yana yazıyorum. Geldiğimiz noktaya o yüzden
şaşırmıyorum. Ama ne yalan söyleyeyim; ben de böylesini ilk kez tecrübe
ediyorum. Bu sene (yaşayarak öğreniyoruz ki;) şayet bir taraftar sahadaki
takımını sürekli küçümser ve ona enerjisini aktarmayacağına ant içerse (3 ay
içinde) şampiyon bir takımı boş bir çuvala çevirebiliyormuş!
Galatasaray taraftarı takımı Mayıs’ta şampiyon olduğundan bu
yana futbolcusunu küçümsüyor: “Bu da futbolcu mu? Sizin oynadığınız top mu?”
gibi. Sonuçta o burun büktükleri şampiyonluğa bugün çok uzaklar. Olsun; çoğu
Galatasaraylıya böylesi müstahak! Madem sen olurken şampiyonluğa burun
bükebiliyorsun; bırak başkaları olsun. Belki şampiyonluğun anlamını asıl o
zaman kavrarsın.
Dün gece de tam tersiydi. Sezon başında futbolcusunu yerin
dibine sokmak için fırsat kollayan Galatasaraylı (maç boyu) futbolcusundan
elektrik almaya çabaladı. Ama tren kaçmış bi kere! Futbolcu da kişiliğini ve
özgüvenini o kadar kaybetmiş ki; 90 dakika boyunca (Perşembe başlayıp Cuma
biten) o maça “iyi ki geldim” dedirtmedi.
Elbette Mustafa hocanın yanlış kadro tercihi de var bu
elektrik alamayıştan. Şu kadroya bakar mısınız Allah aşkına?
Muslera kaleci...
Denayer sağbek oynuyor ama ona sorsan STOPER. Yanındaki
Koray STOPER, Hakan Balta STOPER.
Carole sol bek ama... Bu ağırlıkla stoper oynat; çok rahat
oynar.
Önlerinde bir STOPER daha; Chedjou.
Yanında yılların sağbeki Sabri, bu sefer biraz önde (Mustafa
hocanın en doğru işi, hatta tek doğrusu)
Yanlarında bir STOPER daha; Donk!
Başka kim kaldı?
(Bi nevi önlibero) Selçuk, ileriye oynayacak tek adam
Sneijder; ki gol lazımken onu da oyundan alıyorsun!
Podolski mi?
Hem sakatlıktan yeni çıkmış, hem de kanatları çalışmayan bi
takımda Podolski’nin yanına (eski ekürisi) Klose’yi de koysan ne olur ki? Ne
fark eder?
Düşünün... Evinizde Lazio ile oynuyorsunuz ama tek organize
atağınız taaa 88. dakikada, Denayer ortalıyor, Umut kafayı vuruyor.
Galatasaray bu kadar kötü oynar mı?
Oynar!
Sahaya bu kadar
stoperle çıkarsan bundan iyi nasıl oynasın ki?
Galatasaray şansına ve Muslera’ya dua etsin... Şayet skor
olarak daha dün gece havlu atmadıysa bu Mustafa hocanın balından ve Muslera’nın
işini çok iyi yapmasından.
Biz Mustafa Denizli’yi böyle tanımadık. Çünkü ben Mustafa
hocanın STOPERLERLE zafer kazandığı hiçbir maçını, hiçbir takımını hatırlamıyorum!
Mustafa hoca da işin farkında...
Hocasız Bursa’nın çok rahat kazanabileceği maçtan sonra
“çeneyle oynayarak” ölüyü diriltebileceğini sandı. Maçta olmasaydık dediklerini
yerdik belki... Ama ne çare ki ordaydık.
Sonra aynı yöntemi Beşiktaş maçında da
yapmaya kalktı.
İddia ediyorum; Galatasaray tarihinde öyle bir sahne yok! İlk yarıda Beşiktaş karşısında resmen ezilen Galatasaray 2. yarının başında
golü buluyordu. Ama keşke bulmasaydı! Çünkü Beşiktaş kalecisinin inanılmaz hatasıyla
Sneijder golü atarken o sırada Beşiktaş yarı alanında tek bir Galatasaraylı
görüş sahasına giremiyordu!
Sonra...
Beşiktaş 2-1 galip; Galatasaray’a gol lazım ama Mustafa
Denizli gibi yılların kurdu bir hoca 3. oyuncu değişikliğini bile yapmıyordu!
Sanki o skora razı gibiydi! Sonra da çıkıp ihaleyi “Bizi ince ince doğradı”
sözleriyle hakeme yıkıyordu. Oysa ki Mustafa Denizli Galatasaraylı taraftarın
karakterini bilmeliydi. O söylemleri Fenerbahçeli yer... Ama Galatasaraylıya
yedirmek mümkün değildi.
Düşünüyorum da; hemen hemen 30 yıl olmuş.
O zamanlar paralar bu kadar büyük değildi. Adamlar da daha
adamdı. İşlerini daha yürekten yaparlardı.
Ama artık para büyük! Hakemler “Ya maç alamazsam” diye
ürküyorsa teknik adamlar neden “Amaaan, inceldiği yerden kopsun. Salla başı, al
maaşı” neden demesin ki?
Hem her sene şampiyon sen mi olacaksın? Bunun bir sonraki
sezonu da yok mu?
Aradan geçen 30 sene sadece karakterleri bozmuyor. Organlar
da yaşlanıyor!
Galatasaray’ı şampiyon yap, Aziz Yıldırım’ın gönlünü hoş et derken Mustafa hocanınki de kalp... Bu sefer Beşiktaş’ı şampiyon yapmaya
çalışırken Mustafa hocanın kalbi tekliyordu. Artık çoooook dikkatli olmak
lazımdı. Öyle olur olmaz her gole deliler gibi sevinmemek, duyguları çok dışa
vurmamak lazımdı.
Sanırım en çok bu yüzden olmalı Mustafa hocadaki duygu
değişikliği... Sanırım Mustafa hocanın sahaya her çıktığında aklına doktorunun
sözleri geliyor:
“Aman hocam... Bundan sonra gereksiz heyecan yok!”
İyi de... Mustafa hocayı “Büyük Mustafa” yapan onun
futbolcusuna da, taraftara da olduğu gibi yansıyan heyecanıydı. Ama artık ne
kendi heyecanlanıyor, ne de taraftarına elektrik verebiliyor. Evet evet...
Sanırım Galatasaray’daki en büyük sorun bu. Kimse kimseden elektrik alamıyor!
Ne hoca başkandan, ne futbolcu hocadan, ne de taraftar bunların alayından!
Buna rağmen “tiyatro” gene “miş gibi” oynanmaya devam
ediyor. “UEFA Kupası’nda tur geçmeye çalışılırmış gibi”... “Galatasaray camiası
yeniden kenetlenmeye bahane arar gibi...” Ama hepsi “miş gibi”...
Yok ama... Var gibi!
Bizim çocukluğumuzda İbo isimli şişman, öyle olduğu için de
çok sempatik bir şarkıcı vardı. Ben tek bir şarkısını bilirim İbo’nun... Ama
benim yaşıtım kimse sorsanız o tek şarkıyı o da ezbere bilir.
“Benim balonlarım vardı” der İbo o şarkıda. Ve hemen ekler:
“Onları kimler aldı?”
O şarkıda bayramları ve eski bayramların coşkusunu anlatırdı
İbo... Sanırım yıllar geçse de unutmayışımız o yüzden. Çünkü yıllar geçtikçe
hiçbir şey eskisi gibi kalmıyor; ne bayramlar, ne Galatasaray, ne Galatasaraylı
ve ne de Mustafa hoca...
Bakıyorum; Mustafa hoca basın toplantılarında gene gaz
veriyor:
“Kendi inanıyormuş gibi” yaparak bizlerin de ona inanmasını
bekliyor!
Ama olmuyor...
Ve bundan sonra da galiba olmayacak!
Galatasaray-Lazio maçında (Galatasaray’a gol lazımken)
Mustafa hoca gibi hep galibiyete oynayan bir hoca taraftarı stada çeken 2
adamdan birini oyundan alıyordu ve tribünler yıkılıyordu:
“Denizli istifa... Denizli istifa...”
Ve o andan itibaren İbo o meşhur şarkısını söylemeye
devam ediyor zihnimizde:
“Söylenen bütün masallara inanırdık...
Onlar mı bizi kandırdı, biz mi aldandık.
Bayramları bekler bayramları yaşardık.
Bayramlar mı eskidi; bizler mi yaşlandık?
10 Şubat 2016 Çarşamba
BEŞİKTAŞ VE FENERBAHÇE’NİN METRİS’E “EL ELE” DÜŞMESİ İLAHİ ADALETTİR!
Farkında mısınız; (perde ardında neler oluyorsa) bu aralar
Fenerbahçe cephesinden ve şike koruyucularından hep aynı şey pompalanmakta. Bu
aralar oluşturulmaya çalışılan “algı” hep o yönde:
“Ne olmuş kardeşim? Şikeyi bi tek biz mi yaptık? Bu ülkede
şike yapmayan, teşvik primi vermeyen mi var?”
Oysaki ilk planda verilen kavga hep “Biz şike yapmadık”
şeklindeydi. Ama bugünlerde adeta makas değiştiriliyor, Fenerbahçe ve
Beşiktaş’ın zaten içinde olduğu torbaya “başkaları da” atılmaya çalışılıyor.
Hatta buna Sezen Aksu’dan şarkılarla destek veriliyor:
“Masum değiliz; hiç birimiz...”
Ben o tarihten sonra olanlara yakınen şahidim. Bugünden o
günlere dönerek baktığımda görüyorum ki 1986-87 sezonunda Galatasaray’ın 14 yıl
aradan gelen şampiyonluğuyla sonuçlanan o senede yaşananlar Türk futbolu
açısından MİLAT imiş!
Hazır Aziz Yıldırım daha geçen hafta 4-2 kaybedilen Antalya
maçından sonra:
“Bu ülkeye şikeyi Galatasaray getirmiştir. Ankaragücü’ne 8 gol
atmalar, Malatya’ya giden arabalar...” dedi ya; ordan devam edelim.
Ordan devam edelim ama...
Ülkenin o yıllardaki futbol iklimini tarif edebilmek için
1986-87’den 1 sene önceye; yani 85-86 sezonuna gidelim.
Galatasaray 15 yıla yaklaşan şampiyonluk hasreti yüzünden o
sene çok enteresan bir şey yapmış... Avrupa Şampiyonası’nda hüsran yaşamasını
da fırsat bilerek Almanların ünlü hocası Derwall’i Florya’ya getirmiş...
Bu çok büyük bir olaydı... O günler için hayalden de öteydi...
Çünkü Türklerin o yıllarda henüz çim sahası bile yoktu. Derwall Florya’ya
ayak bastığında Galatasaray’ın en iyi sahası kırmızı topraktandı. Almanların
ünlü hocası futbolda esamisi okunmayan Türkiye’ye neden gelsindi. Ama hayal
gerçek olmuştu.
Maçlar başlar; Galatasaray sezon boyu iyi de gider. O kadar
ki; son hafta geldiğinde Galatasaray hala YENİLGİSİZ idi. Yenilgisizdi ama...
Son haftaya girildiğinde ipler Beşiktaş’ın elindeydi. Şayet Trabzon’da Beşiktaş
Trabzonspor’u yenerse ligi şampiyon bitirecekti. Kalan 2 skor Galatasaray’a
yarıyordu. Şayet o olursa Türk futbolunda bir takım ilk kez YENİLGİSİZ şampiyon
olacaktı.
Haaa; bir ihtimal daha vardı; onu da Galatasaray muhabirleri
Derwall’e soruyordu:
“Hocam; Beşiktaş Trabzonspor’u yense bile Galatasaray’ın
evinde Sarıyer’i şampiyonluğa yetecek bir skorla yenmesi mümkün değil mi?”
Alman hocanın cevabı çok tarihi idi:
“Beyler... Sarıyer futbol takımı; caz takımı değil!”
Yani Derwall ancak ve ancak (Beşiktaş puan kaybederse)
şampiyon olacaklarını düşünüyordu. Aksi durumda hiç mi hiç umut yoktu.
Nitekim Derwall’in tahmin ettiği gibi oldu ve Gökhan
Keskin’in attığı tek golle Türkiye’nin en zorlu deplasmanından aldığı 3 puanla Beşiktaş
İstanbul’a şampiyon döndü.
Galatasaray mı?
Onlar da yenilgisiz ikinci!
İki takım da ligi 56 puanla tamamlamış; Galatasaray’a karşı
+44’e +37 üstünlük sağlayan Beşiktaş AVERAJLA şampiyon olmuştu.
Bakmayın buraya öyle yazıyoruz ama...
Kahvehanelerde Galatasaray’la dalga geçiliyordu!
Çünkü koca bir sezon yenilgi almamak büyük olaydı ama... Hiç
yenilmediği sene bile şampiyonluğun gelmemesi yüzünden Galatasaraylılarla “Daha
nasıl şampiyon olacaksınız ki? Yenilmemek bile size yetmiyor!” sözleriyle alay
ediliyordu.
İşte bugünden geriye baktığımızda “O sene Türk futbolu için
milatmış” dediğimiz 1986-87 sezonu “bu ruh haliyle” başlar.
Sanırım Galatasaray camiasının nasıl gergin olabileceğini
söylememe gerek yok.
Neyse...
O sene de yarış gene Beşiktaş ve Galatasaray arasında devam
eder. Ligin bitmesine 4 hafta kala iki takımı gene AVERAJ ayırmaktadır.
Artık lig hata kaldırmayacak boyuttadır. Ancak o hafta
Galatasaraylı nispeten daha umutludur. Kendisi (kümede kalmaya oynayan) Rize
deplasmanındadır. Ama rakibi Beşiktaş’ın maçı Fenerbahçe iledir.
Fenerbahçe’nin hiçbir iddiası yoktur ve hafta içi basında
Beşiktaş’a maçı verecekleri, sıkmayacakları konuşuluyor. Arşiv orada;
Hürriyet’ten Alaettin Metin bir haber yapmış:
“Maçı onur maçımız olarak görüyoruz. Maçı bırakacağımızı
düşünenler yanılacak!” diyor Fenerbahçeli futbolcular...
Maç oynanmış ve Fenerbahçe (averajın eski sistem olduğu
günlerde) Beşiktaş’a bi güzel (!) 4-0 yenilmiş.
Oysa hafta başında 2 takım da puan puanaydı. Geçen sene yenilgisizken
şampiyonluğu (averajla) kaybeden Galatasaray, şampiyonluk hasretine 1 yıl daha
mı ekleyecekti?
İşte ne olduysa o hafta oldu!
Rize’de alınan yenilgi ve Beşiktaş’ın Fenerbahçe’yi çok
rahat yenerek ipleri eline geçirmesi Galatasaraylı taraftarları Florya’ya
yığmıştı. Dünyaca ünlü Alman hoca gerçek bir linçten dönmüş; taraftarların
elinden güç bela kurtulmuştu. Elin Almanına bu olaylar elbette çok inanılmaz
geliyordu ve bu olaylar onun (ve yardımcısı Mustafa Denizli’nin) istifasıyla
sonuçlanmıştı.
Düşünün; henüz lig bitmemişti ama Galatasaray hocasız
kalmıştı!
Her kafadan bir ses çıkıyor, sadece yönetici Ergun Gürsoy
herkese ligin henüz bitmediğini anlatmaya çalışıyordu.
Burada araya
giriyorum.
Hani Aziz Yıldırım daha geçen hafta sonu arabaların gittiği
Malatya maçından bahseder ya...
Vicdanını henüz kaybetmeyen, ruhen ve bedenen salak olmayan
herkes (oraya gelene kadar) bu 33. haftayı konuşmak zorundadır!
Bu 33. haftayı öncelikle Fenerbahçeli ve Beşiktaşlı dostlar
konuşmalıdır. Onlar hemen hemen 30 yıldır bu arabaların gittiği Malatya maçına,
90’da frikikten çakan Denizlili Erol’a sallar ama... Nedense bu 33. haftada olana-bitene
hiç kafa yormazlar!
İşte bu yazı 33. haftaya kafa yormak içindir.
İddia ediyorum;
O 33. hafta konuşulunca Beşiktaşlı ve Fenerbahçelinin
1986-87 sezonunun 34, 35 ve 36. haftasında yaşanılanları konuşmaya pek mecali
kalmayacak!
Peki ne olmuş 33. haftada?
Aynı şey bugün olsa; Rize’deki Galatasaray’ın mı takılması
daha muhtemeldir; yoksa hiçbir iddiası olmasa da Fenerbahçe önündeki
Beşiktaş’ın mı?
Hadi takılmadılar diyelim...
Bu iki maça çıkarken hangi takım “averaj” düzeltebilir?
Rize önündeki Galatasaray mı?
Yoksa Fenerbahçe önündeki Beşiktaş mı?
Arşiv gene orada...
Ergun Gürsoy o ara o kadar çok suçlanmış ki; Galatasaray’ın
2-1 kaybettiği Rize maçında Beşiktaşlı yönetici Metin Keçeli’nin yeğeni Şeref
Keçeli’nin Rizespor soyunma odasında teşvik primi verdiğini (Hürriyet’ten) Oğuz
Tongsir’e söyler.
Gürsoy’un iddiası gayet net!
Ve daha 33. hafta!
Hani “Türkiye’ye şikeyi Galatasaray getirdi” diyor ya
Fenerbahçe başkanı Aziz Yıldırım... 33. hafta detayına bu yüzden dikkat
çekiyorum.
Gelelim 34. haftaya...
Hani Beşiktaş Fener’i 4-0 yenerken Galatasaray Rize’ye 2-1
yenildi ya... Devrin Cumhurbaşkanı Turgut Özal bile sportif yorum yapma
ihtiyacı duyuyor!
Özal; “100’de 99.9 şampiyon Beşiktaş” diyerek adeta (fanatik
Beşiktaşlı eşi Semra hanıma) “Bayrakları hazırla Semra hanım” mesajı çakıyor!
Turgut Özal Fenerbahçeli... Ama gene o günün gazetelerine
“Semra hanım evde üzülürse ben de üzülürüm” diyor.
O hafta da maç Malatyaspor-Beşiktaş arasında... Ve Turgut
Özal Malatyalı!
Malatyalılar Turgut Özal “öl” dese ölecek kadar Turgut beyi
seviyor. Turgut Özal “100’de 99.9”
diyerek “gönlündeki” şampiyonu ilan ediyor! Artık “Emir demiri keser” mi
dersiniz; orasını bilmem!
Maç hazırlıkları Beşiktaş açısından bu havada başlıyor.
Beşiktaş o hafta “şampiyon gibi” çalışıyor ve Malatya’ya da kendinden çok emin
bir şekilde geliyor.
O maç öncesinde yaşananları arşive uzanan her el çok
rahatlıkla okuyabilir. Öyle bir ortammış ki; deyim yerindeyse basın ile
takımlar adeta nefes nefese imiş! Aralarında en küçük bir sır yokmuş.
İşin enteresan tarafı şu:
Malatyaspor’un başkanı Turan Çevik (1 dönem önce) Beşiktaş’ta Süleyman
Seba’nın 2. başkanı... Yani şöyle düşünün... Aziz Yıldırım Fenerbahçe başkanı;
onun 2. başkanı olan Mahmut Uslu da Fenerbahçe’nin şampiyonluk için o çok önemli
maçında rakibin başkanı...
Rivayet odur ki; başkan Süleyman Seba da Malatya’da oteldedir.
Sohbet-muhabbet gırla iken Seba’nın üzerine kahve dökülür. Ve yine rivayet odur
ki; o kahve Seba’nın üzerine kasten dökülür! Temizleyeceğiz bahanesiyle Seba
odalardan birine çıkacak; orada maçın kaça bağlanacağı (!) konuşulacak.
Ama Seba dümene uyanıyor!
Sportmenliğinden mi; yoksa cimriliğinden mi bilinmez;
Süleyman Seba’nın “Nasılsa kazanırız” dediği o maç için akçeli ilişkilere
girmediği anlatılır.
Maç öyle bir hal almıştır ki; (Beşiktaşlı olmasa da) Fenerbahçeliliği ile bilinen Emin Cankurtaran’ın Beşiktaş’ın şampiyon olması
için kulis yaptığı bile ortalığa yayılır. Bu ortamda Galatasaray’ı umutlandıran
tek şey iki eski futbolcusu Metin Yıldız ve Adnan Esen’in Malatyaspor’da forma
giyiyor olmasıdır.
O maç oynanır ve kimsenin beklemediği bir sonuç çıkar. Hoş,
o seneki Malatyaspor Ünal’lı, Oktay’lı ve Feyzullah’lı kadrosuyla ligi 6.
bitirmiştir. Ama ülkenin Cumhurbaşkanı bile Beşiktaş’ı 100’de 99.9 şampiyon
ilan etmişken Malatyaspor’un Beşiktaş’ı 1-0 yeneceğini pek kimse tahmin
etmiyordu.
Derwall’i tüm yalvarmalara rağmen geri döndüremeyen
Galatasaray ise tecrübesiz Mustafa Denizli’yle Kocaelispor’u 2-1 yenerek
puanları yeniden eşitlemişti. Artık geriye 2 hafta kalmıştı ve o kayba rağmen
Beşiktaş Galatasatay’a karşı +39’a +28’lik averaj üstünlüğü ile gene ipleri
elinde tutuyordu.
Kalan 2 haftada “sinirleri sağlam kalan” şampiyon olacaktı.
Ama bu sefer psikolojik üstünlük Galatasaray’a geçmişti.
Çünkü Galatasaray açısından olanın adı şuydu:
“Ölü dirildi!”
Ölü dirilir mi?
Beşiktaş’ın Malatya’da kaybetmesi “aşağı yukarı” o anlama
geliyordu.
1 hafta önce şampiyon gibi çalışan Beşiktaş’ta ise ağızları
bıçak açmıyordu. Akıllara bir kere “Buradan şampiyonluk kaçar mı?” düşüncesi
girmişti. O stresin Beşiktaşlı futbolcuları keman yayı gibi gereceği çok
aşikardı.
35. haftada Beşiktaş
ligde hiçbir endişesi olmayan Denizlispor önündeydi. Keza Galatasaray da kümede
kalma savaşı veren Antalyaspor’la... Malatyaspor şokuna rağmen averaj üstünlüğüyle ipler hala Beşiktaş'ın elindeydi.
İnönü’de Beşiktaş durumu 1-0 yapmıştı. Gelecek 1 gol
Beşiktaş’ı çok rahatlatacaktı. Ama o lanet olası top bir türlü kaleye
girmiyordu. Oyunun sonları geldiğinde Denizlispor tehlikeli bir yerden frikik
kazanmıştı. Tribünlerdeki binlerce Beşiktaşlı o vuruşun gol olacağını adeta
hissetmişti. O gol yenirse bir daha telafi edilemez dakikalar oynanıyordu ve
frikiklerin usta ismi Erol o vuruşu filelere yollayarak ligin kaderini
değiştirmişti. O coşkuyla birlikte Antalya kalesine yüklenen Galatasaray
İstanbul’a hem 3 puan, hem de şampiyonluk iplerini eline alarak dönüyordu.
Artık sadece 1 hafta kalmıştı ve Galatasaray evinde
Eskişehir’le oynadığı maçı kazanırsa (Beşiktaş’ın sonucuna bakmadan) şampiyon
olacaktı.
Tabi İstanbul’da her şey terse dönmüştü. Daha 2 hafta önce
krallar gibi el üstünde tutulan Beşiktaş teknik direktörü Milutinoviç aynı
Derwall’in kaderine maruz kalıyordu. Öfkeli taraftarlar “Avucunuzdaki
şampiyonluğu verdiniz” diyerek kulübün camını çerçevesini indiriyordu.
Son hafta pek umudu kalmayan; ve dahası artık stresi
kalmayan Beşiktaş ligin dibindeki Bursaspor’u 2-0 yeniyordu. İş, Ali Sami
Yen’deki Galatasaray’dan gelecek haberdeydi.
İşte ben o gün o stattaydım!
İşte o şampiyonluk benim Galatasaray’ın “gözümle gördüğüm”
ilk şampiyonluğuydu!
Daha birkaç tane vardı ama; küçüktüm; onların hiç birini
hatırlamıyordum.
14 sene şampiyon olamayan Galatasaray beni askerlik yaşıma
getirmişti. Ama galiba o gün şampiyonluk denen o sihirli şeyle tanışacaktık.
Bi not daha... Biz Galatasaraylılar o şampiyonluğu öylesine
özlemle beliyorduk ki; (ertesi gün bilet bulamayız diye) geceyi eski açığın
önünde uyuyarak geçirmiştik!
İşte... Beni askerlik yaşıma kadar şampiyonluk hasreti
içinde bırakan Galatasaray’ın “Milat’mış” dediğim ilk şampiyonluğu!
Şimdi size soruyorum:
Şike bilen, şikeyi ülkeye getiren bir takım 1 şampiyonluk
için 14 sene bekler mi?
İşini şikeyle bitirmeyi düşünen bir kulüp Almanya’dan
Derwall adında bir devi getirir mi? Şayet bir takım onu ülkeye getiriyorsa
işini çok bilimsel yapacaktır. Sırtını o Alman’a dayayacaktır.
Peki 1 sene önce kaçmış şampiyonluğa ne diyeceksiniz?
Bir takım yenilgisiz 2. olmayı kabullenebilir mi? Hem de (Trabzonlu)
Ergun Gürsoy gene yöneticiyken, Beşiktaş’ın da kader maçı Trabzon’da Trabzon’la
iken!
Siz Galatasaray’ın yenilgisiz 2. olduğu 1985-86 sezonu için
hiçbir Beşiktaşlının “ağladığını-sızladığını” duydunuz mu?
Duyamazsınız!
Bu, Beşiktaşlının genel karakteristik özelliğidir!
Ne zaman ki onlar yener ve şampiyon olur; onlar hak
etmiştir. Ama ne zaman ki şampiyonluğa ulaşamazlar; o zamanlar onlar “şerefli” ikinci,
şampiyon olanlar da “şikeci şerefsiz”ler olmuştur!
Ben 1986-87 sezonuna
boşuna “Milat” demiyorum.
Çünkü Galatasaray o
sene de şampiyon olamasa belki de bir daha asla toparlanamayacak, “Buradan bile
şampiyon olamıyorsak biz lanetlenmişiz” diye karalar bağlanacaktı.
Ama o şampiyonluk Galatasaray (ve Türk futbol tarihi
açısından da) çok önemli... Çünkü o şampiyonluğun getirdiği moralle Galatasaray
(önündeki yıllarda) Beşiktaş ve Fenerbahçe’yi göğsüne taktığı yıldızlarla da
geçecek, Avrupa’dan UEFA ve Süper Kupalar getirecekti.
Kimbilir; belki de Beşiktaş ve Fenerbahçelilerin bu işte
“ortak” olmaları, sesleri gür çıksın diye birbirlerine “magefon” olmaları bu
yüzden!
Kolay mı; Galatasaray bu gergin atmosfer içinden hem
Beşiktaş’tan, hem Fenerbahçe’den, hatta ve hatta devletin idare edenlerinden
bile şampiyonluk kapmış!
Bu kapanacak yara mı?
Unutulacak kahır mı?
Dileyenle dilediğini tartışırız! Bildiğimizi, yaşadığımızı
masaya yatırırız!
Ama biri Galatasaray için “Türkiye’ye şikeyi Galatasaray
getirdi. En çok onlar şike yaptı” derse onu önce bu 1986-87’nin 33. haftasına
götürür; “Bu hafta kim kimi ketenpereye getirmeye çalışmış?” diye sorarız!
Ben; (bu tabloya bakarak) henüz “gık” diyebilen Fenerbahçeli
ve Beşiktaşlıyı görmedim!
Şayet bir insanda vicdanın kırıntısı bile varsa o 33.
haftada kimin kime ne yapmaya çalıştığını şıp diye görüyor!
Haaa; Galatasaray tertemiz mi?
Galatasaray (iddia edildiği gibi) Malatyaspor ve
Denizlispor’a teşvik primi vermedi; “benim için oynayın” demedi mi?
Ben o kadar aptal mıyım?
Ben size ünlü spor yöneticilerinden İhsan Kalkavan’ın (televizyon
mikrofonlarına) açık açık “Teşvik primi vereceğim” dediğini ispat ederim!
Sahada ter dökenlerden (dünya beyefendisi) Metin Tekin’in
bile “Para için değil ama hatır için ben de şike yapmışımdır” dediği ortada...
Bunun bu kadar aleni söylenebildiği bir ortamda “Galatasaray
asla teşvik primi vermemiştir” demem de, diyemem de!
Çünkü ben hayatta tek bir kişiye kefil olabilirim; o da...
Kendime!
Fenerbahçeli ve Beşiktaşlılar buyursun...
1986-87 sezonunun son 4 haftası linkte ekli... Orada 4
Galatasaray, 4 Beşiktaş toplam 8 maç var...
Her maç sidik zoru iken bir tanesi (!) “Yok artık” dedirtecek
kadar farklı bitmiş.
Sanki takımlardan biri diğerine “Buyur geç” demiş!
Ve sanki gene takımlardan biri (sırf Galatasaray Alman
Derwall ile) şampiyonlukla tanışmasın diye elinden geleni yapmış!
Beşiktaşlıyı da bekleriz; Fenerbahçeliyi de...
Ama o 30 yıldan beri bitiremedikleri (34. hafta)
Malatya-Beşiktaş, (35. hafta) Beşiktaş-Denizlispor maçlarıyla girmeyiz olaya...
Onları 1 hafta önceye çekeriz;
33. haftada ne olmuş, bunu onların ağzından dinleriz!
Başta Aziz Yıldırım; Fenerbahçeli ve Beşiktaşlıların kendi
tarihleriyle yüzleşmeye niyetleri var mı; bunu bi görelim.
Hele şunu bi yapalım;
Belki de Beşiktaşlı ve Fenerbahçeli “Biz Malatyasporlu ve
Denizlisporlu futbolculara çok ayıp etmişiz” diyecek.
İşte ben en çok onu iddia ediyorum.
1986-87 sezonu başlangıç imiş!
Ve kader o 2 “kanka”yı
2010-11 sezonu sonunda Metris’te buluşturdu!
O yılları birebir yaşayan biri olarak diyorum ki;
“Allah’ın sopası hep vardır. Sen yeter ki görmeyi iste!”
O sene “al gülüm ver gülüm”le Galatasaray’a teşvik priminden
başka seçenek bırakmayanlar bugün kalkmışlar Galatasaray’a ahlak dersi
veriyorlar!
Soruyorum okuyana...
Sen Galatasaray’sın ve şampiyonluğa hasretsin... En büyük 2
rakibinden biri (sen şampiyon olmayasın diye) diğerine yol vermiş.
Peki bu şike midir?
Malatyaspor ve Denizlispor (teşvik primi aldı diye) tu kaka
ise; Fenerbahçe’nin Beşiktaş’a averaj takımı olmasının adı nedir?
Benim gördüğüm ve anladığım şu:
Galatasaray bu işlere girmemek için sonuna kadar direnmiş.
Ama baktı ki olmayacak; sonunda “Ehhh yeter be!” diyerek Fenerbahçeli ve
Beşiktaşlının “anlayacağı dilden” konuşmuş.
Elbette 4-0’ı savunmaya kalkacak birileri çıkacaktır.
“Ne olacak? O yıllarda Beşiktaş Fener’i hep yeniyordu”
diyecektir.
Diyeceğiz ki;
“O yıllar daha 1986-87’den başlamaz... Daha ileriki
yıllarda...”
Ve Beşiktaşlıya bir şey daha sorarız:
Sıkmayan Fener’e 4 atmak kolaydı...
O maça hiç gıkın çıkmıyordu...
Ne oldu?
Denizlispor biraz sıkınca ve 2-0 yaptırmayınca;
Kötü mü oldu?
Fener yol verince “Aslanım Fener”...
Ama Malatya ve Denizli “oynadı diye”:
“Şikeci şerefsizler!”
http://futbolunsifreleri.blogspot.com.tr/2011/02/1986-87-sezonu-son-4-hafta.html
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)