24 Nisan 2015 Cuma

HINCAL ULUÇ, ŞANSAL BÜYÜKA VE AHMET ÇAKAR ATIŞMALARI... (1)


HINCAL ULUÇ, ŞANSAL BÜYÜKA VE AHMET ÇAKAR  ATIŞMALARI...
İÇİMİZDEKİ "GENÇ" İSLAM ÇUPİ'LERE! (1)

Allah’tan şahidim var; “o ekipten” Cüneyt Şengül’e en az 2 ay önce demiştim:
“Bugün tramvayla Eminönü’ne gittim. Beyazıt’ı, Cağaloğlu’nu gördüm. Oraları gördükçe aklımdan neler neler geçti. Yakında bir yazı yazacağım. Hem ‘o günleri’ anlatacağım; hem de konuyu ‘bugünlere’ bağlayacağım” demiştim.
“Yaz” demişti Cüneyt de…
Ama sanırım yazarsam bazı kaleleri yıkacağımdan; o yazıyı hep ötelemiştim.
Biraz da;
“Yazsan ne olacak kardeşim? Senin gördüklerini onlar gömüyor mu? Görüyorlar ama bir işe başladılar, geri de dönemiyorlar. O başladıkları iş, onlara kendisini bitirtiyor!” diye düşünüp vazgeçmiştim.
Gündemde Ahmet Çakar’la Şansal abinin (Büyüka) kapışması; hatta mahkemelik olması var ya; işte bana bu yazıyı yazdıran o meselenin gündemde olması değil.
O tartışma; “olsa olsa” bu yazıyı kağıda dökmemi tetiklemiştir.
Yoksa bu yazı; kafamda aylardan beri “yazılmış vaziyette” bekliyor!
*****
Gazetecilik mesleğine 4 yıllık okulumun 2. senesinde başladım ben; Ülker fabrikasının çikolata kokularının dibindeki Tercüman binasında, yani Cevizlibağ’da...
7-8 aylık bir ısınma turundan sonra kapağı Gazete Gazetesi’ne attım.
Bilmeyen mutlaka vardır; o yıllarda Hürriyet’in Sabah’tan tiraj alsın diye çıkarttığı bir gazeteydi o; adını da GAZETE koymuşlardı.
Çok kısa aralıklarla o gazetede 2 görev şehidi olunca GAZETE’nin yayın hayatı da fazla uzun ömürlü olmadı.
O yüzden bi çok kişi öyle bir gazete adını pek hatırlamaz.
O GAZETE’nin benim için en önemli özelliklerinden biri; beni de Cağaloğlu’na taşımasıydı.
Çünkü o yıllarda basının kalbi Cağaloğlu’nda atardı.
Çemberlitaş’ın oradan az yürü, Basın Müzesi’ni geçip sola döndüğünde hemen hemen tüm gazetelerin yer aldığı o egzotik mahalleye adım atardınız.
İlk önce; (meşhuuur Simavi dönemi binasıyla) Hürriyet’i görürdünüz.
Asıl yeri Mecidiyeköy’de olsa da, Sabah’ın da hatırı sayılır büyüklükte bir bürosu vardı; hemen o yolun sağ kolunda.
Hürriyet’e tam sırtını verirsen bizim GAZETE’ye giderdin. Bizim Gazete’ye gelmeden, (gene Hürriyet’e ait) magazin ve mizah dergilerinin merkezi vardı. Oradan az sağa gittiğinde Türkiye Gazetesi yer alıyordu.
Gene ana caddenin üzerine dönüyorum; Hürriyet’ten 50 metre gidip sola döndüğünüzde Anadolu Ajansı binasını görürdünüz; gösterişsiz ama Türkiye için büyük anlam ifade eden binasında...
AA bugün de hala orda!
Oradan 50 metre ileride de Milliyet binası..
Abdi İpekçi’nin de çalıştığı o meşhur Milliyet binası!
O zamanlar tv’ler falan yok… Biri basın toplantısı mı yapacak; bugünkü Valilik binasının tam karşısında TSYD’nin küçük bir temsilciliği var; o zaman Levent TSYD var mı; hatırlamıyorum!
Onların hemen yanında Türk Spor Ajansı var; basın toplantısı yapmayı düşünen kişi ve kuruluşlar bizi ayağına çağırmaktansa, genelde onlar bizim ayağımıza gelirdi.
Bu anlattığım yerin tüm çevresini dünyanın en hızlı adamı Hussain Bold “koşu temposuyla” en fazla 2 dakikada turlardı.
İşte biz gasteci tayfası o kadar bir yerde; bugüne kıyasla epey sıcak bir ortamdaydık.

Benim açımdan olay şu:
Bir mesleğe başlamışsın ama…
Yapabilir misin; yapamaz mısın, bilmiyorsun!
Çünkü gazeteciliği gözümde öyle büyütmüşüm ki; (emekliliğime yaklaştığım günlerde bile) ben o meslekte geçici miyim, kalıcı mıyım; kendime notumu veremiyordum.
Öyle bir meslek ki; ne kadar eskirsen eski; işe diye çıktığın her gün mesleğinin bir tokadını yiyorsun.
O yüzden de asla “Ben bu işi öğrendim!” diyemiyorsun!
Cevizlibağ’daki Bulvar-Tercüman günlerim paso okul maçlarıyla geçiyordu. Galatasaray’ın, Beşiktaş’ın idmanlarına da gittiğim oluyordu ama; “sahici gazeteci” olmaya Cağaloğlu’ndaki GAZETE günlerimde başlamıştım.
İşte o günlerde; maçlara ve idmanlara gittikçe, diğer gazetelerin muhabir ve foto muhabirlerini de tanıyorduk.
Yazıya girerken adından bahsettiğim (ve bugün Amerika’da yaşayan) Cüneyt Şengül de onlardan biriydi.
Sadece o değil tabi; Murad Sezer vardı, Hüseyin Kırcalı, (rahmetli Yusuf Noberi, Turgay Örme, Cemalettin Şen ve oğlu Tuncay Şen vardı) Yılmaz Canel, Aziz Uzun, bi dünya foto muhabiri vardı.
Özellikle bu foto muhabirlerinin dilinden bir adamın lafı hiç düşmüyordu!
Foto muhabirlerinin (ve tabi ki muhabirlerin hepsi) o adamdan “Allah’tan korkar gibi” korkuyordu!
Anlattıkları adam; böyle izbandut gibi bir şeymiş!
Ayağa kalktığında, bütün servis esas duruşa geçermiş; onun yürüdüğü yerler zangır zangır titrermiş!
Muhabir ve foto muhabirleri bu adamdan “Allah’tan korkar gibi” korkuyorlar ama…
Bu adamın bir de iyi tarafı varmış:
Adam “harbi” gazeteciymiş!
Sen ona iyi bir haber getir; güzel bir fotoğraf çek;
Seni sırtında taşırmış!
Sadece muhabir ve foto muhabirinden oluşmuyordu tabi o günün Milliyet Spor Servisi…
Bugünkü Kaya Çilingiroğlu var ya;
Onun “aynı isimli” babası yazardı Milliyet’te.
“Mafyanın doktoru” derlerdi Kaya’nın Kaya isimli babasına…
Ama nasıl bir doktorsa artık; onun karşısında “mafya babası bile” esas duruşa geçermiş!
İşte o doktor Kaya Çilingiroğlu; o saygınlığından dolayı, spor basınına da çok yakın olduğundan Milliyet’e “dışarıdan” yazı yazardı.
İslam abi (Çupi) vardı sonra; her Fenerbahçelinin çok yakından tanıdığı!
Hatta Fenerliler (bugün bile) onun Milliyet’te yazdığı satırlara “atasözü” muamelesi yaparlar!
O günlerde değil tabi; İslam abi asıl öldükten sonra daha bir anlam kazandı Fenerli için; daha bi yürekten sarıldılar ona.

Şimdi düşünüyorum da…
O zamanlar mı spor yazarı saygınmış ve böyle “amigo” yazarlar yokmuş;
Ya da o yıllarda "Fenerli yazar" ne yazarsa gidiyormuş da...
Sanki diğer takımların yazarlarına bazı şeyleri yazmak yasakmış!
Öyle ya; Hababam Sınıfı’nda gördüğümüz; hemen hemen herkesin Fenerli olduğu yıllar…
Galatasaray ve Beşiktaş’ın ismini sadece Fener’e “film icabı yenilecek takım lazım olduğunda" duyuyoruz!
Kimlerdi o zamanın Galatasaraylıları; iyi hatırlayın:
Hababam Sınıfı’nın KIZLARI!
Sınıfın erkekleri; delikanlıları hepsi Fenerli…
Ama kızlar hepsi Galatasaraylı!
Burda bile, filmde bile “şuur altına” oynamışlar!
“Erkek adam Fenerli olur; kızlar Galatasaraylı!”
*****
İslam abiden devam edeyim.
Ben İslam abinin yazılarını; sabah güneşinin ok gibi girdiği Gazete gazetesinin spor servisinde çok defa okumaya niyetlenmişimdir.
Ama daha yarıya gelmeden:
“Bu ne yahu; lisedeki Divan edebiyatı gibi” der; yazıyı bırakırdım.
Yani bana ağır gelirdi!
Şimdi size; “O zamanlar gazetecinin saygınlığı vardı. Şimdiki gibi amigo yazarlar yoktu” desem de…
Sadece İslam babanın yazdıklarına bakıyorum;
“Fenerbahçe’nin büyüklüğü öyle bir büyüklüktür ki; onun adını kupayla-mupayla koyamazsınız! Fenerbahçe olmazsa; güneş bile doğudan doğmaktan vazgeçer!” tadındaki Fenerbahçe darb-ı meseli var ya; ben onun bugün Galatasaray versiyonunu yazsam; altına da “Engin Biçer” desem:
“Ulan Engin… Amma amigosun! Çıkar şu sarı-kırmızı gören gözlüklerini” dersin!
Ama o zamanlar denmiyor muydu; deniyorsa da mazur mu görülüyordu, bugün çok net hatırlayamıyorum.
Ama…
Hatırlayan…
Daha o günlerde "gerçeği" gören…
Ve "o düzene kazan kaldıran" biri vardı:
Fenerli Gürcan Bilgiç’in dayısı; Hıncal Uluç’tu o adam!
Hıncal abi o yıllarda genç ve enerjik bir adam... Yazdı mı da “fişek gibi” yazıyor! Bi gün delleniyor:
“Yeter lan bu kadar Fener amigoluğu” diyor…
“Ya adam gibi tarafsız yazın; ya da beni de kendinize benzetmeyin!” diyor.
Hıncal abi bakıyor; bütün köşeleri parsellemiş Fenerli yazarlar bunu kaale almıyor!
Sen misin almayan?
Hınca Uluç o gün basın tribününe “Sarı Kırmızılı kaşkol” ile gidiyor ve:
“Amigoluk öyle olmaz… Böyle olur!” diyor!
Yani (bugün de) çok etkili bir yazı yazan…
Ahmet Çakar ve Şansal Büyüka kavgasına yeni bir har veren...
Galatasaray taraftarını da Digitürk paketlerini iptal boyutuna getiren Hıncal Uluç; Türk spor medyasında “oldum olası varolan" Fenerbahçe dükalığına ilk isyan eden Galatasaraylı yazardır!
E isyan eden sadece Hıncal Uluç olsa neyse…
Tam da o yıllar; GALATASARAY da ayaklanmış;
“Bugüne kadar Fener’in borusu öttü; yeter! Bundan sonra bu ülkede benim borum ötecek!” demiş.
Neyse…
Biz gene Şansal abinin yönettiği Milliyet Spor Servisi’ne dönelim.
Şansal abinin o zamanki yardımcıları (bugün sanırım hala FBTV’de olan) İhsan Topaloğlu ve (sanırım) meslekten kopan Ferhan Tezcan…
Muhabirlere gelince Fener muhabirleri Gürcan Bilgiç ve Yalçın Türk…
Beşiktaş’ta Bilal Meşe’nin yanında Kartal Yiğit pişmekte.
Galatasaray o yıllarda Halil Özer’e emanet.
Halil Özer’in herkes "koyu Fenerli" olduğunu biliyor ama; Şansal Büyüka’nın yönettiği bir serviste “amigoluk” sıkar mı?
Allahı var; hiçbir Galatasaray yöneticisi de ona “Fenerbahçe taraftarı gözüyle” bakmazdı.
Ara ara şakalaşması olurdu ama…
O yılların gazetecisi için önce “meslek haysiyeti” gelirdi!
Benim Cağaloğlu’yla tanıştığım yıllarda Türk spor basınınında "AĞA" Milliyet Spor Servisi idi.
Çünkü “adamın dibi” Şansal Büyüka o gazetede müdür idi!
O kimseye yanlış yapmaz; kimse de ona yanlış yapamaz idi!
Anlayacağınız; o yılların kulüp yöneticileri bi nevi Milliyet muhabiri gibi idi.
Öyle yıllardı ki; kulüp içinde öyle “kuşlar” bilirdik ki; kimisi Şansal Büyüka’ya “korkusundan”, kimisi de korkusundan değil ama; “saygısından” öterdi!
Böyle bir serviste çalışmak hem çok kolay; hem de çok zordu.
Çünkü böyle bir müdür senin gevşemene, laçkalaşmana asla izin vermezdi. Öyle ya; adamın her köşe başında olandan bitenden haberi var…
Muhabire; “Bugün takip ettiğin takımda ne var?” dediğinde,
“Dişe dokunur bi şey yok abi” diyemiyorsun!
O yüzden de işini hep ciddi yapıyorsun!
İşte o ciddilik; “Milliyet… Basında güven” diye anılan Milliyet gazetesini de “hep ciddi” yapıyordu.
Orada laçka adamın barınma şansı yoktu.
Haaa… Buna rağmen…
O günlerin arşivini görmek isteyen Beyazıt’taki Kütüphane’de görebilir.
Görünce de:
“Bize bu gazeteciliği mi methediyorsun?” diyebilir.
Milliyetçilerin haber anlamında çok telaşı yoktu.
Ne sansasyon dertleri vardı; ne de abartıya kaçmaya ihtiyaç duyuyorlardı.
Olay neyse; onu veriyorlardı.
O ciddiyet ve güvenirlilik sayesinde de “kader anlarında” ne isterlerse herkese yaptırabiliyorlardı.
Futbolcuyla özel iş mi yapılacak; bir telefonda futbolcu hazırdı!
Takım şampiyon oldu; gazetede ağırlanması mı gerekiyor...
Getirmek için senin göbeğin çatlar; ama takım Şansal Büyüka’nın telefonunu beklerdi:
“Çağırsa da Milliyet’e gitsek!”

*****

Dedim ya; sansasyon yaratma dertleri yoktu.
O zamanki Milliyet’in en ezberlenmiş ve en sansasyonel haber tarzı Avrupa Kupası maçlarından önce hakemler, gözlemciler falan gelirdi ya…
Özellikle Ferhan Tezcan; yabancı dili sayesinde o isimleri daha Türkiye’ye inmeden ayarlar, bazen statta “Bilmem kim Galatasaray’ı-Fener’i seyretti” diye haber yapar; maçtan sonra da “mutlaka” Kumkapı’ya götürerek dansözlü fotoğraflarla bize “Eyvah. Gene atladık!” hissi yaşatırlardı.
Şimdi gülüyorsunuz; değil mi?
Ama o yılların gazetecilik anlayışı buydu; şartlar bu kadardı!
Haaa; bi de...
Bütün kulüplerin yönetim kurulu toplantıları akşam 6-7 gibi başlar; hararetli geçtiyse gece 10-11’e kadar sürer; sen de o saatten sonra bulabildiğin yöneticiden haber almaya çalışırdın.
O zamanlar cep telefonu yok. Evine gitmediyse yöneticiyi bulma şansın da yok!
O yüzden ya kapılarında beklersin; ya da, telefonla alacaksan, adam bulacağım diye göbek çatlatırsın!
İşte senin bulmak için göbek çatlattığın yöneticiyi Milliyet’çi aramazdı.
Dedik ya; kimisi Şansal Büyüka’ya saygısından, kimi de iyi geçinmek için korkusundan, Milliyet’i kendi arardı!
Hani Ahmet Çakar Şansal Büyüka’nın spor camiasında “baron” olduğunu, "herkese korku saldığını" ve "bu sayede gemisini yürüttüğünü" söylüyor ya; işte o özelliğinin geçmişi bu!
Not: Devamı diğer yazıda... (E.B.)

HINCAL ULUÇ, ŞANSAL BÜYÜKA VE AHMET ÇAKAR ATIŞMALARI... (2)

HINCAL ULUÇ,  ŞANSAL BÜYÜKA VE AHMET ÇAKAR ATIŞMALARI...
İÇİMİZDEKİ "GENÇ" İSLAM ÇUPİ'LERE! (2)


İşte senin bulmak için göbek çatlattığın yöneticiyi Milliyet’çi aramazdı. Dedik ya; kimisi Şansal Büyüka’ya saygısından, kimi de iyi geçinmek için korkusundan, Milliyet’i kendi arardı!
Hani Ahmet Çakar Şansal Büyüka’nın spor camiasında “baron” olduğunu, herkese korku saldığını ve bu sayede gemisini yürüttüğünü söylüyor ya; o özelliğinin geçmişi bu!
Sonra; gene bana dönelim…
Demin ne dedim?
Yahu bir iş yapıyorum ama...
Kalıcı mıyım, geçici miyim bilmiyorum!
Çünkü arkadaşlarımız arasından bile bu mesleğe başlayıp daha 1 ay olmadan pes eden çok adam vardı. Çünkü iş; normal insan işi değil! Aklı başında bir insanın katlanacağı bir iş değil.
Ben inatçı adamım. Tuttuğum bir dalın kopmaması beni çok uyuz eder! Ya dal kopacak; ya da ben!
O yüzden hırsla işime sarılıyorum ya… Hep böyle sansasyonel bir iş denk gelse diye dua ediyorum!
Ben o günlerde de Galatasaraylıydım ve daha 20’li yaşlarımın başında o hayran olduğum Galatasaraylı futbolcular iç içeydim. Ama!
Söz konusu işim olduğunda; “babamın oğlunu bile” tanımayacaktım!
O yüzden de aldığım bir haber, çektiğim bir fotoğraf “Galatasaraylının bile” canını yaksa…
Ben o fotoğrafın, o haberin yayınlanmasından yana tavır alırdım!
Açıkçası bir ömür boyu bu işi yaptım; ama hayatımın tek bir günü bile:
“Galatasaray üzülür… Galatasaraylı üzülür” diye düşünmedim!
Kim bilir; belki de en büyük şansım; o zamanki müdürümün Onur Belge gibi “çok düzgün” bir adam olması.
Onur abiyle çok güzel haberlere imza attık; o bile farkında değildir belki; onun o hallerinden “kendimi yetiştirme anlamında” çok önemli dersler aldım.
Anlayacağınız; gazetecilik temelimi “yamuk” bir adamın yanında da alabilirdim. Gazeteciliği, sahiden, o yamuk adamın öğrettiği de sanabilirdim. Öyle başladın mı bi kere; öyle de giderdin!
Benim prensibim şuydu:
“Ben gazeteciyim kardeşim. Haber neyse onu vermeliyim. ‘O amcamın oğlu, bu benimle aynı takımdan’ dememeliydim.”
İşimi “adam gibi” yapmalıydım.
Yapıyordum da!
O zamanlar da; (bugün de) ben her gün “mutluluk haberi” yazamam! İsterim ki; bir iki gün de o baktığımız takımın futbolcusunu, yönetimini iğneleyelim; hatta yatağından zıplatalım!
İşte asıl öyle olunca gazetecilik bana daha eğlenceli geliyordu.
Ama herkes benimle aynı kafada değildi.
En başta da (Şansal abinin yönettiği) Milliyet Spor Servisi çalışanları!
Gazetecilik bir bıçak sırtında yürümek gibidir. Her yerde öyledir de; özellikle bizim spor camiasında herkes hakkında iyi yazılmasını ister.
O kadar ki; bazen 2 verdiğin yıldızın, 'neden 3 olmadığının bile' hesabını sorarlar!
Halbuki bilmez; “Bana neden 2 yıldız verdin” diyen futbolcunun maçta varlığını bile hissetmemişsin; onun için 2 demişsin… Ama o tipler hep 3 yıldız, hatta varsa 4 yıldız isterler!
Bir de “takımın yıldızları” var…
Yahu arkadaş… Ben de Galatasaraylıyım, ben de o günün (ve her devrin) en büyük golcüsü Tanju Çolak’ın attığı gollerden müthiş mutlu olurdum… Ama benim gazetecilikte ilk papaz olduğum; hatta bugün bile beni görse tüylerinin diken diken olduğunu hissettiğim kişi Tanju Çolak’tır!
Ben Tanju’nun hep hoşuna gidecek şey yazmayı bilmiyor muyum?
Onu yaparsam Tanju’yla “hayat boyu” dost kalabileceğimi bilmiyor muyum?
Ama olmaz!
İlla ki hep mutluluk haberi yazmayacağız ya; idmanın birinden dönmüşüm; Tanju’dan şahane muhabbetler var... Bana konuşmuyor; yanındaki arkadaşlarına anlatıyor... Tanju o zaman bu Hülya Avşar’la aşk yaşıyor; Rıdvan’la (Dilmen) “öksürseler” manşet oluyorlar.
Yazdık tabi…
“Evli” Tanju’nun, Hülya Avşar’la büyük aşk yaşarken, “ekstra bir muhabbetini daha” yazdım!
Sen misin yazan?
Tanju Samsun'da kızkardeşinin düğününde… Allah’tan orada; araç telefonundan gazeteyi arıyor;
“Florya’ya gelmesin; onun ağzını burnunu kıracağım!” diye tehdit ediyor.
Gittim tabi…
Yumruklaşmadık…
Ama bi daha da Tanju’yla asla “hiçbir şey olmamış gibi” yapamadık!
Nasıl olsun?
Etrafındaki tüm gazetecilerin tarzı benim gibi değil ki!
Onlar onu “paso” mutlu etmeye oynuyor; kuş ellerinden kaçar diye ödü patlıyor!
İşte o yıllarda gördüm ki…
Bunu EN ÇOK Milliyet’çiler yapıyor!Bu “haber saklama” işini…
Bu “bilip de yazmama” işini, “arayı hep sıcak tutma” işini hep Milliyet’çiler yapıyor!
Hangi Milliyet’çiler…
Başında Şansal Büyüka gibi bir adamın olduğu gazeteciler!
Şüphesiz o tarz takılmak, muhabirin ya da foto muhabirinin kararı değildi. At sahibine göre kişnerdi.
O zaman o huy; Şansal Büyüka’nın huyu idi!
Onları "öyle yetiştiren"; hep Şansal Büyüka idi!
O yıllarda Milliyet’çilerin “bu tarzı” bana çok itici gelirdi.
Biliyorsan yazacaksın kardeşim!
Onlar sanki gazeteciliğin bu kuralına uymuyor gibiydi.
Onlar hep; basın camiasının “iyi aile çocuğu” olmaya çalışan Kolej çocukları gibi davranıyordu.
E onlar öyle olunca;
“Varoş çocuğu”; “orospu çocuğu” olmak da biz diğer gazete mensuplarına kalıyordu!
Haa; sadece Milliyetçiler mi böyleydi?
Ben o Gazete kapandıktan sonra Hürriyet’e geçtim.
Orada da (şefliğimi yapan) Alaettin Metin vardı mesela...
Bana kızmasın ama; Alaettin abinin meslek hayatının yarısı Ali Şen, yarısı da Aziz Yıldırım’ın “mutluluk haberlerini” yazmakla geçti!
Bana trilyon verin, “sen de böyle ol” deyin; vallahi de billahi de o parayı elimin tersiyle iterim; öyle bir gazeteciliği de yapmam!
Çünkü yapamam!
Ama yapana da kızamıyorsun…
Daha doğrusu kızıyorsun da;
Meslek çok “bıçak sırtı” bir meslek olduğundan, onlara da hak vermeye çalışıyorsun!

Aradan yıllar akıp gidiyordu.
Buraya kadar anlattığım dönemde (özellikle Milliyet’in) “haber yaratma” endişesi yoktu. Olan neyse onu vermek onlara yetiyordu. Ama yeni çıkmış Sabah’ın, yeni çıkmış (benim) Gazete’nin bomba haberlere ihtiyacı vardı. Ancak buna rağmen bu yıllar, sayfa sayılarımızın çok kısıtlı olduğu yıllardı. Malzemenin çok olduğu maç günlerinde sayfalar bize de yetmezdi ama; hafta için habersizlikten kıvrandığımız çok olurdu. İşte o nedenle, her gazeteden muhabir arkadaşımızın o gün yazdığı haberin “satır arasını bile” okurduk! Çünkü o gün ne öğrendiysen; o haber alanına sığdırmaya çalışıyordun. Yani demek istiyorum ki; kalite anlamında "satır aralarının bile" kıymetli olduğu yıllardı.
Sonra Türk basınında bir “devrim” oldu ve geçmişe ait bütün bildiklerini unutmak zorunda kaldın.
Fotospor adında tam 12 sayfalık bir spor gazetesi çıktı.
O yıllar için büyük olaydı.
Çıktı ama…
O kadar bol sayfalı spor gazetesini “eski gazete ciddiyetinde” doldurabilmek epey zor işti!
İşte o günden sonra “şişirme haberler”, “uydurma ve yaratma haberler” peydah oldu!
Benim eski Fotospor’cu arkadaşlar alınacaklar mutlaka…
Ama o gazetenin çıkması; Türk spor basınındaki “inanırlılığın” kaybolmasının "ilk startı" oldu.

Sonra; başka bir devrim daha oldu!
Gelişen teknolojiyle birlikte Türkiye tek kanallı TRT’ye sığamıyordu. Anlayacağınız üzere; bahsettiğim asıl devrim, özel televizyonların kurulmasıydı.
Şimdi konuşmak kolay tabi!
Televizyon öyle garip bir tecrübe ki; o günkü gazetecilerin hepsine yabancı!
O yüzden de kimse gazetesini bırakıp televizyona gitmeye cesaret edemiyor!
Ve yine televizyon öyle garip bir tecrübe ki; kim televizyon yıldızı olabilir, ekranı kim kaldırır, kim kaldıramaz, o günden net bilemiyorsun.
Televizyon için “diksiyonun iyi olacak” denir mesela... Ama o sihirli kutu kalkar bülbül gibi konuşanı değil de; r harfini "yumuşak ge" gibi söyleyen "r özürlüyü" yıldız yapar!
İşte o günlerde; televizyonlar, onca denemeden sonra Şansal Büyüka’nın kapısını çaldı.
Öyle bir ses getirmişti ki o teklif; Şansal Büyüka’nın bile riske gir(e)meyeceğini, Milliyet’te keyfine bakacağı iddia ediliyordu.
Benim şahsi fikrim;
Şansal Büyüka’dan televizyoncu olmazdı!
Televizyon başkalarının işi olmalıydı; biz “gazeteci” idik; “o zaman biz gazeteleri yapmalıyız” diyordum.
Bunu düşünürken Şansal Büyüka’yı gazeteciliğe daha mı yakıştırıyordum; bilmiyorum.
Hoş; hakkında fikir bile yürütüyordum ama…
Ben o güne kadar muhabir ve foto muhabirlerinin “Allah gibi korktuğu” o dev cüsseli adamı hiç görmemiştim! (Bir gün elbet tanışacaktık!)

Şansal abi çoook düşündükten sonra Kanal 6’ya gitti; o yılların en iyi kadrolu ekiplerini kuran Kanal 6’ya…
Öyle bir kadro olmuşlardı ki; bi dönem magazin de, haber de, spor da her şey Kanal 6’dan soruluyordu!

Biz gene dönelim Milliyet Spor Servisi’ne…
Şansal abi gittikten sonra Milliyet elbette ki “eski Milliyet” olmayacaktı!
Onun yerine gelen İhsan abi de (Topaloğlu) belki iyi gazeteciydi ama; hangi yardımcı Şansal Büyüka’nın yanında güven verebilirdi ki?
Haliyle İhsan Topaloğlu gelince Milliyet Spor Servisi önceleri bir bocalama yaşadı. Ama dedim ya; Milliyet daha çok siyasi yönüyle ün yapan bir gazeteydi. O yüzden orada sistem zaten kurulmuştu. Şansal Büyüka’dan sonra o koltuğa kimi koyarsan koy; oradaki müdürlük koltuğu, seni “olduğundan büyük” gösterirdi!
İhsan Topaloğlu zaman içinde koltuğu doldurmaya başlamıştı. Ama pat diye bir bomba patladı! Dediler ki:
“Milliyet Spor’u içeri alacaklar!”
Ulan olur mu?
Gazetedekiler ayaklandı; halktan bile tepki vardı!
Ama patron da kararlıydı.
Eskiden vapura bindiğiniz zaman, karşınızda ana sayfayı okuyan adam sayesinde 20 dakikalık vapur yolculuğunda o gün sporda ne oldu; hepsini Milliyet’in arkasındaki (!) spor sayfasından okuyabiliyordunuz.
Lakin artık okuyamayacaktınız!
Bize neyse (!); o konu hakkında biz bile çok kafa patlatmıştık. Bunu İhsan Topaloğlu’nun “zayıf” bir müdür olmasına bağlamıştık!
Ancak;
Size şunu temin edebilirim.
Bu Şansal abi o gün o kadar güçlü bir spor müdürüydü ki;
Şayet o gün Milliyet’in spor servisinin başında Şansal Büyüka olsaydı, Milliyet’in patronu spor sayfalarını arka kapaktan içeriye alamazdı!

Şimdi "nasıl bir adamdan" bahsettiğimi sanırım anlamışsınızdır!
Patron kiiiim; (gazetenin bir müdürü de olsa) Şansal Büyüka kim?
Ama kazın ayağı ( o yıllarda) öyle değildi işte!
Ahmet Çakar haklı!
Şansal Büyüka daha o günlerden "Türk medyasının baronu" idi...
Ama var ya; ona 'baron'luk çok yakışıyordu! (Devamı diğer bölümde)

HINCAL ULUÇ, ŞANSAL BÜYÜKA VE AHMET ÇAKAR ATIŞMALARI... (3)

HINCAL ULUÇ, ŞANSAL BÜYÜKA VE AHMET ÇAKAR  ATIŞMALARI...
İÇİMİZDEKİ "GENÇ" İSLAM ÇUPİ'LERE! (3)


Gelelim benim Şansal abiyle tanışma hikayeme!
***
Hürriyet’i bırakarak gittiğim Fotospor’un bana epey sürprizi oldu. Çok güzel günlerimiz de oldu ama...
Yaklaşık 1 yıl boyunca maaş alamadığımız dönemler de oldu.
O Fotospor’da 4 ayrı genel yayın yönetmeniyle çalıştığımı hatırlıyorum.
İşte o kargaşa içinde gazeteyi bir dönem (Fenerbahçe’nin eski başkanlarından) Metin Aşık aldı.
O zaman ne oldu?
Can Tanrıyar vardı o yıllar; Şansal Büyüka’nın sağ kolu gibiydi.
Metin Aşık onu Fenerbahçe’den tanırdı. En az onun kadar Şansal Büyüka’yı tanırdı.
Kanal 6’nın televizyon ekibi; “Biz Fotospor’u da yaparız. Hem de çok iyi bir gazete yaparız!” diyerek bize geldiler.
Bilenler bilir; bu dönemler karışık dönemlerdir. İşinizi kaybetme tehlikeniz de vardır; maaşınıza zam alma şansınız da!
O günlerde Hürriyet gene "Spor" adında bir spor gazetesi çıkarmıştı. O yüzden de bizim Fotospor tayfasının çoğu Spor’a kaçmış!
(Rahmetli) Süleyman Gültekin’le ben gitmeyenlerden miydim, gidemeyenlerden mi; nasıl diyeyim bilmiyorum...
Biz mecburen Fotospor’da kalmışız!
Ulan hem maaş almıyoruz;
Bi de Milliyet’çi arkadaşların “Allah gibi korktukları” Şansal Büyüka ile mi çalışacaktık?
Anlayacağınız…
Bizi bekleyen, çekilecek dert değildi!
Ama…
Öyle değilmiş!
Korktuğumuz gibi değilmiş!
Çünkü ben (hiçbir dönemde) işten kaçan bir adam olmadım. İşini seven adamın da Şansal Büyüka gibi bir adamla yolunun kesişmemesi mümkün değilmiş; onu anladım.
Bi kere; bütün herkes kaçmış ya...
O Fotospor’un bütün yükü Süleyman Gültekin, Sezgin Gelmez ve bana kalmıştı.
Üst üste iyi işler yapınca benim keyfim de yerine gelmişti.
Bi de öyle yoğun bir tempodayız ki; başımızda Şansal Büyüka varmış, Ali varmış, Veli varmış; hiç fark etmiyordu!
Aradan aylar geçmişti... Güya Şansal abiyle çalışıyorduk ama… Daha adamın yüzünü görmemiştim.
Ama o gece gördüm!
O gece tanıştık!
Gece maçı vardı o akşam…
Fotospor’un Matbaacılar Sitesi’ndeki o köhne binasındaydık.
Onlar içerde maç sayfalarını yapıyordu. Ömer abi de (Güvenç) içerde, ertesi gün için Beşiktaşlı Sergen’le yapılacak bir işi konuşuyormuş. Onlar durumu konuşunca ben lazım olmuşum; Şansal abi tebliği bana bizzat kendisi yapacak!
İçerden;
"Engin Şansal abi seni çağırıyor” dediklerinde kalbim yerinden çıkacak sanmıştım!
Çünkü Milliyet’çi arkadaşlarım bana onu öyle bir anlatmıştı ki; ben esip kükreyen, küfür kafir giden bir adam bekliyordum
Ama değilmiş!
Şimdi Şansal abiyi hepiniz tanıyorsunuz!
Nasıl konuştuğunu biliyorsunuz.
Siz biliyorsunuz da…
O dönem ben bilmiyorum!
Şansal abi bana:
“Enginnn… Ömer abinle şu işi bi çekkkin bakalım” dedi.
Konuşma tarzı bana o kadar tuhaf gelmişti ki; inanın:
"Şansal abi bana bi yerden kızmış olabilir mi acaba" diyordum!
Konuşması öyle tuhaf, öyle sert ve ciddi, öyle anlaşılmaz…
Benim hiçbir anlam veremediğim o ilk hali; meğer Şansal abinin “doğal” haliymiş!

Zaten Şansal abi bizim başımızda çok kalmadı!
Ekibine çok güvenirdi. İşi onlara emanet etmeyi severdi.
O gece; (sanırım) Şansal abiyle iş anlamında birebir muhatap olduğumuz "ilk ve son" geceydi.
Tez zamanda; İzmir’den getirdiği Sedat Kaya’ya gazeteyi teslim etti.
O yıllar; maddi anlamda gene çok sıkıntı yaşasak da; (manevi anlamda) gazetecilikten en keyif aldığım dönem olarak hafızamda yer etti.
Çünkü Şansal abi ve ekibi “tüm köşe başlarına” hakimdi.
Gazetecilik anlamında isteyip de yapamayacakları yoktu.
Öyle olunca ne oldu; seni yüceltecek işler ayağına kadar geliyordu.
Ben de uçana-kaçana, önüme gelene, seken topa, hepsine çok iyi vurdum o dönemler...
Oradaki iyi işler de; (o dönem için inanılmaz bir paraya) beni Yeni Yüzyıl’a taşımıştı.
Anlayacağınız üzere; işin içinde eski Fenerbahçe Başkanı Metin Aşık bile olsa, Şansal Büyüka artık “yazılı” bir yayın organını işten saymıyordu!
O artık televizyonculuğun tadını almış; kafasını, gönlünü, her şeyini televizyon dünyasına adamıştı.
İlk başlarda zaten ekranda değildi. Şartlar onu “televizyon yıldızı” yaptı; hani o diksiyonu çok iyi olmasına rağmen r’lere yumuşak g diyen sunucular gibi...
Çünkü daha 3-5 yıl önceki bana sorsan;
“Televizyon kim; Şansal Büyüka’dan televizyon yıldızı yaratmak kim?” derdim.
Ama oluyordu işte!
Olmuştu işte!
Şimdi biz gene Şansal abinin “geride bıraktıklarına” dönelim…
Yani İhsan Topaloğlu dönemindeki Milliyet Spor Servisi’ne…
Her ne kadar çok hareketli bir iş de olsa;
Gazetecilik de sizi bir yerden sonra sıkmaya başlar!
Çünkü belli bir günden sonra hep aynı işleri, hep aynı haberleri yaparsın. Doğal olarak ufak çapta bir tükenmişlik sendromuna girersiniz.
O da sizi “macera aramaya” iter!
O yılların Milliyet’i iyi adamına zaten iyi maaş verirdi.
O yüzden de hiç bir Milliyet'çi (benim Hürriyet’ten Fotospor'a gitmem gibi) bir maceraya girmezdi.
Ben gittim; çünkü benim haklı bi dünya nedenim vardı. Ama Milliyet’in “iyi” muhabiri için durum öyle değildi.
Zaten adam “en iyi” yerde... E maaşı da iyi olunca; onu oradan kımıldatamıyordun!
Ancak nasıl koparabilirdin?
O adama çok iyi para vermen gerekir!
Hafızam beni yanıltımıyorsa;
Şansal abinin yetiştirdiği adamlar arasında "maceraya ilk atılan" Gürcan Bilgiç oldu.
İyi maaş teklif edilmiştir mutlaka; o yıllarda Milliyet’ten Sabah'ın Spor servisine adam katabilmek epey ses getirmişti.
Neyse; Gürcan Bilgiç Milliyet’ten Sabah’a gitti ama…
Bir Milliyet çalışanını Sabah’ta çalıştırmak demek; "akvaryum balığını okyanusa salmak gibi" idi!
Çünkü Şansal abi senelerce yanında çalıştırdığı adamları (mecburen) gerçek bir akvaryum balığına çevirmişti.
O akvaryumdan çıkan balıklar; gelecekte epey zahmet çekecekti.
Biz de "gülümseyerek" izleyecektik!
Hani bi zamanlar onlar “iyi aile çocuğu”, biz de “orospu çocuğu” oluyorduk ya…
İşte o Milliyet’ten ilk “orospu çocuğu gazeteci ” muamelesi yapılacak kişi kim olacak; için için merak ediyorduk!
Gürcan Bilgiç oldum olası Fenerbahçe muhabiriydi ve Fenerbahçe de o yıllarda Aziz Yıldırım’a emanetti.
Aziz Yıldırım’ın çömez günleri bitmiş; bi nevi akvaryum balığı gibi olan Gürcan da, Sabah denen “sansasyon haber okyaunusu”nda idi!
Bi de; o kadar parayı Gürcan’a boşa vermemişlerdi.
Gürcan Bilgiç’in diğer Fenerbahçe muhabirlerinden “farklı” olduğunu göstermesi lazımdı.
Yani risk almalıydı;
Milliyet’te "hiç girmediği toplara" girmeliydi!
Girdi de Gürcan…
Ama yalan olmasın;
Aziz Yıldırım tarafından tartaklanmış mıydı; yumruklanmış mıydı ne...
Şansal abinin eski öğrencilerinden bir muhabirin o hallere düşmesi, o dönem epey ses getirmişti.
Onu Milliyet'teki Gürcan'a...
"Şansal abinin adamı"na yapmak yürek isterdi!
Ama devir artık değişmişti.
Bütün ağır toplar televizyona kaçmış; gazetelerin spor müdürlükleri de "kendi gölgesinden korkan" çapsızlara kalmıştı.
Yani anlayacağınız;
Gürcan’a da artık eskisi gibi sürekli "mutluluk haberleri" yetmiyordu.
Milliyet’çi Gürcan da “bizlerden biri” (!) olmuştu.
Bakalım ondan sonra sıra kime gelecekti?

Aradan gene yıllar geçmişti...
Ben o çile dolu Fotospor’dan önce Yeni Yüzyıl’a; oradaki temposuzluk beni boğunca ordan da Sabah’a geçmiştim.
Sabah diyorsam; bugünkü Sabah ama…
Bugünkü gibi AKP yayın organı değildi o dönemler Sabah…
Harbi gazeteydi ve ben diyebilirim ki; en mutlu, en severek koşturduğum gazete, "o Sabah Gazetesi" olmuştu.
Bakmayın cümle anlamında "keyif dolu" diyorum ama…
İçeriğinde orda da bi sürü vukuatım olmuştu!
Ben bugün Galatasaraylı olmadım; o gün de Galatasaraylıydım…
Bi olay oldu; bir ŞL maçı öncesinde Hakan Şükür’le karakolluk olduk mesela!
Öyle olunca ne oldu;
Fatih Terim yöneticilere:
“Engin Biçer bizimle birlikte deplasmanlara gidip gelmeyecek” diye talimat verdi.
Güya haberciydik... Ama ara ara haber de oluyorduk!
Bunu yazan da o günün Milliyet’çileri...
Şimdiye kadar adını saymayı unuttum; Erhan Telli de "o Milliyet’ten" yetişmedir!
O dönem; Milliyet yetmez gibi; piyasayı Fanatik’çiler parsellemişti.
Yanlış anlamayın; “iyi gazeteciliği” onlar yapıyordu.
Hem bu sefer Milliyet ile Fanatik’çiler aynı binada toplanmış; “ortak gibi” çalışıyordu.
Sabah’çı “kaka çocuk” ben…
Sabah’çı “kaka çocuk” Mustafa Ersoy; ikide bir Galatasaray idmanında çıkartılıyoruz!
Hiçbir şey koymazdı da;
Milliyet ve Fanatik’ten olan arkadaşların (!); o tesisi terk ediş anındaki “aşağılama dolu” bakışlarını hissetmek bana çok koyardı!
Onların kulüple araları, ilişkileri iyi ya; öyle “zıpçıktılık” yaptığımızda “onlar bile” bize:
“Yahu kardeşim… Neden işinizi adam gibi yapmıyorsunuz?” edalarında bakarlardı.
Ama bakalım; hayat hep öyle mi gidecekti?  (Yazı devam edecek)

HINCAL ULUÇ, ŞANSAL BÜYÜKA VE AHMET ÇAKAR ATIŞMALARI...(4)


HINCAL ULUÇ, ŞANSAL BÜYÜKA VE AHMET ÇAKAR ATIŞMALARI...
İÇİMİZDEKİ "GENÇ" İSLAM ÇUPİ'LERE! (4)


Bizim piyasa tez zamanda "ipsiz-sapsız"la doldu.
Çünkü bütün iyiler televizyonlara gidince; gazetelerdeki koltukları kapmak da hiç tahmin etmediğimiz adamlara kaldı.
Mesela 10 yıl önce biri o gazetecinin adını anıp:
“Bu adam gün gelecek bir gazetede spor müdürü olacak” dese hayatta inanmayacağınız adamlar; “sahiden” müdür olmaya başladı!
Şansal abili Milliyet’in "çok iyi" Galatasaray muhabiri Halil Özer'den bahsedelim biraz…
Adam öyle bir yaşa geldi ki; müdürlük aklının ucundan geçmiyordu!
Şayet Halil Özer bugün Habertürk’ün spor servisinin başındaysa; (özelikle biz foto muhabirlerinin):
“Arkadaş; koltukları kimlere bıraktınız? Hala şurada deplasman kovalıyorsunuz! Gidin artık müdür olun; burada kamp kovalamayın” diye laf sokmamız sayesindedir.
Halil Özer’in kendisi bunu yalanlar mı bilmem!
O yüzden; (bi çok deplasmanda birlikte olduğumuz için) Halil Özer de “ciğerini bildiğimiz”, "bakışından anlam çıkarabildiğimiz" biridir.
Anlayacağınız; Milliyet’te akvaryum balığı gibi bir durumdaki Halil Özer’in de artık okyanusa açılma vakti gelmişti.
Tıpkı Gürcan Bilgiç gibi!
Derken; bir gün çok iyi şartlarda bir gazete çıktı.
Kafasına vura vura müdürlük fikrini soktuğumuz Halil Özer hem Galatasaray’dan tanıştığı, hem de Cumhuriyet’te birlikte muhabirlik yaptığı Fatih Altaylı kanalıyla Habertürk’ün başına geçti.
Layık mı; layıktı!
O koltuğu doldurur muydu; doldururdu!
Onların (Milliyeti bırakarak) gittikleri Habertürk; uzun aradan sonra muhabir ve foto muhabirlerinin hakikaten çok iyi paralar veren bir gazeteydi.
Fatih Altaylı Halil Özer'i; o da güvendiği arkadaşlarını Habertürk’e taşıdı.
Foto muhabiri olarak Vedat Danacı;
Muhabir olarak Erhan’ı…
Ve ne zamandır sesi soluğu çıkmayan, sanki gazeteciliği bırakmış gibi davranan Meriç Müldür’ü…
Bu saydığım isimlerin hepsi “öyle veya böyle” Şansal abinin tezgahından geçmiş isimlerdi.
Bakalım bizim yeni akvaryum balıkları;
Açıldıkları dev dalgalı okyanusta ne yapacaklardı?

Çünkü maaş iyi ise…
Zahmet de çoktur!
Kimse sana o kadar parayı "yan gel-yat" diye vermiyordu!
Foto muhabirinin başına sıkça gelir; Vedat Danacı’nın geçmişte de “Çekersin-çekemezsin” dalaşması nedeniyle İlie ve Filipescu ile yumruklaşma boyutuna geldiğini iyi hatırlıyorum.
İlie ve Filipescu 1996-2000 arası Fatih Terim’inin kadrosundaydılar.
Ama Şansal Büyüka’nın akvaryum balıklarından Vedat Danacı’nın en önemli vukuatı Milli takım kampında kaleci Volkan Demirel’le yaşadığı olmuştur. Zaten onu da, Volkan’ın:
“Seni evinden aldırırım!” tehdidi dolayısıyla duymayan kalmamıştır!
Anlayacağınız;
Yıllaaaar önce suya sabuna dokunmadan, "iyi aile çocuğu"nu oynayarak gazetecilik yapan arkadaşlarımız; artık “nakliyat firmalarının da” (!) dikkatini çeker olmuştu.
Gazetecilik artık "onlar için de" sertleşmişti ve ne tuhaftır ki; o Volkan Demirel’in başkanı da hala Aziz Yıldırım’dı…
Tıpkı Gürcan Bilgiç’in tartaklanmasında olduğu gibi!
Aradan biraz daha zaman geçer…
Bizler Galatasaray’ın Florya Tesislerinde birer ikişer idmandan kovulurken (geçmişte) bize tepeden bakan arkadaşlar; artık resmen kendileri darp edilmeye başlanmıştı!
Erhan Telli mesela…
Şansal Büyüka’nın yıllar önceki Milliyet’i olacak…
Erhan Telli Şansal Büyüka’nın adamı olacak…
Ve Bursaspor’un (bugün rahmetli olmuş) eski başkanı Erhan Telli’yi tokatlayacak!
Eskiden olmazdı…
Ama artık “sıradan” olaylardandı!
Çünkü artık spor servislerinde "muhabirini koruyacak ağırlıkta" müdür kalmamıştı!
Sonra;
Yeniden Halil Özer’e gelelim.
Bu "Şansal abi yetiştirmesi" Milliyetçilerin…
Biz “kaka çocuklara” hep tepeden baktıkları işlerden biri de; (hani bir futbolcuyla yan yana fotoğraf çektirerek) “Röportaj yaptık” süsü verilmesiydi
Biz buna kendi aramızda “Yap bi Dünya Kupası” deriz.
Çünkü bu tip şeylere en çok Dünya Kupası gibi organizasyonlarda ihtiyaç duyarız.
İyi dil bildiği için Halil Özer böyle şeylere tevessül etmezdi!
Çünkü o etmeye kalksa; Şansal Büyüka, İhsan Topaloğlu ya da başka bir Miliyet yetkilisi izin vermezdi!
Ama günün birinde Halil Özer de "bizim gibi" yapma ihtiyacı duyar oldu!
Fenerbahçe’ye geçen sene gelen Diego Ribas röportajı da (!) en az bizim yaptıklarımız kadar “Yap bi Dünya Kupası” kokuyordu!
Demek ki şu ekmek parasının insanı düşürmeyeceği kılık yokmuş!
"Düşmem" demeyecekmişsin…
Düşermişsin!
*********
Bugün lig yarışı tam gaz devam ediyor.
Belki de tarihlerinde ilk kez Fenerbahçe, Beşiktaş ve Galatasaray "at başı" şampiyonluk yarışı veriyor.
Özellikle son 2 haftadır; (seneleeer önce İslam Çupi gibi 'Fenerbahçe' kelimesini yazarken elleri ayakları titreyen tarafsız (!) yazarlara bayrak açan Hıncal Uluç "en çok kimi" yerden yere vuruyor?:
Tabi ki Şansal Büyüka’yı…
Yanındaki çok sevgili dostu Mustafa Denizli’yi..
Ve biraz da onların yanındaki Tümer Metin’i…
Hıncal Uluç Şansal Büyüka’yı öyle böyle eleştirmiyor:
Tam kelimesiyle olmasa da:
“Sizler artık Fenerbahçe’nin ve Aziz Yıldırım’ın uşağı olmuşsunuz; onun emir eri olmuşsunuz! Siz Aziz Yıldırım’dan korkuyorsunuz!” diyor.
İşte baştan beri anlatıyorum…
Şansal Büyüka gibi bir gazeteciye bunların söylenebileceğine asla inanamazdım!
Ama herkesin bir “aslan” dönemi vardır…
Ve maalesef “aslan da olsanız” bir gün kuyruğunuzu tramvay ezebilir!
Eski aslanlardan da olsanız;
O eski keskin dişleriniz; bi gün gelir, kimseye batmaz olur!
Ahmet Çakar’a hak verdiğim konu şudur:
Eski Şansal Büyüka’nın başında olduğu bir yayıncı kuruluşun kablosunu kesemezsiniz!
Aziz Yıldırım da olsa kesemezsiniz...
Nuriş çetesi olsanız da;
Kesemezsiniz!
Ama Şansal abi de artık "eski Şansal Büyüka" değil!
Köprünün altından çok sular aktı.
Artık spor muhabirliği "en az savaş muhabirliği kadar" tehlikeli!
Suriye'de savaş çekmeye gidin...
Emin olun; sıradan bir lig maçındaki kadar tehlike altında değilsiniz!
(Ahmet Çakar gibi) kurşunlanan spor yazarı oldu; bıçaklanan, dövülen muhabirler oldu.
Bilmiyorum herkes bunlardan kendine pay mı çıkardı...
Ama "Şansal abi bile" değiştiyse...
"O bile" tükendiyse...
Gerisini konuşmaya gerek dahi yok!
Şansal abinin "eski Şansal Büyüka" olmaktan ilk vazgeçtiği gün Erman Toroğlu’nu “sattığı” gün değilidir!
Ki bana göre de Şansal Büyüka Erman Toroğlu’nu "yaya" bırakmıştır, "yarı yolda" bırakmıştır!
Eski Şansal Büyüka o kanaldan ceketini Erman Toroğlu’nunki ile birlikte alırdı; çıkarken de ardına bile bakmazdı!
Ama gene de onun asıl kırılma noktası o değildir.
Asıl Can Tanrıyar’la yollarını ayırdığı gündür; Şansal Büyüka’nın bir daha asla eskisi gibi olamayacağı günler...
Ondan sonra Şansal Büyüka hep kendi kurduğu ekiplerin "başkaları tarafından dağıtılışını" izledi; elini bile kıpırdatmadan!
Tamam; Erman Toroğlu işi de çok önemlidir…
Ama Sedat Kaya’yı, Oğuz Tongsir’i ve daha bi dünya adamının o kurumdan hak etmedikleri muamelelerle ayrılmasını Şansal abi "maalesef" izledi!
İzledikçe de;
O eski “Allah gibi korkulan” müdür olmaktan hep uzaklaştı!
Neyse…
Bunlar Hıncal Uluç’la Şansal Büyüka’nın…
Ahmet Çakar’la Şansal Büyüka’nın kendi meseleleri.
Benim aralarına girmeye yeltenmem bile yakışık almaz!
Çünkü Şansal abi bu meslekte gerçekten saygı duyulacak, karşısında ceket iliklenecek bir kişi.
Şayet Türk basınında bir “İmparator”dan bahsedecekseniz;
O adam kesinlikle Şansal Büyüka’dır!
Taraftar kısmına karışmam; onlar ne düşünür umursamam.
Ama “gazeteciyim” diyen herkes böyle düşünüyor olmalı!
Varsa başka favorileri; bana da söylesinler, bilelim.
Benim bunca yazıyı yazma nedenim bu kavgalar değil.
Gerçi Şansal abinin bunca hakareti işitme nedeni de gene bunlara bağlı ama; bilmem kendi kabul eder mi?
Neyse; ben "kendi diyeceğime" geliyorum.

Sevgili Şansal abi…
"Tarihin en büyük golcüsü" dediğim Tanju Çolak’la daha 20 yaşında, yolun başında bir gazeteciyken “papaz” oldum.
Ben Galatasaraylıydım; Tanju Çolak’la “canımlı-cicimli” olmayı ben bilmez miydim?
Geçelim…
Aradan çok geçmeden; yine Galatasaray'da; "Türk futbolunun en kariyerli futbolcusu" Hakan Şükür’le “karakolluk” oldum!
Ben o gün de Galatasaraylıydım; ben Hakan Şükür’le “canımlı-cicimli” olmayı beceremez miydim?
Ama ne yaptık?
Gazetecilik ne emrediyorsa onu yaptık!
Şartlar Galatasaraylıyla dalaşmayı gerektiriyorsa; onunla dalaştık!
Ama şimdi senin öğrencilerini…
Senin tornandan geçmişleri sana şikayet ediyorum Şansal abi!
Çünkü "seninkiler"; işlerini "adam gibi" yapmıyorlar!
İsim de veriyorum!
Sorsalar; her daim “İyi gazeteci, iyi muhabir” derdim.
Ama bana Habertürk’te Faik abiyle çıktıkları programın kasetlerini getirin; HALİL ÖZER'İN BAKIŞLARINDAN hangi programdan itibaren şike mevzuunu “sulandrımaya çalıştıklarını” ispat edeyim!
Ta o günden bu yana; başta senin Halil'in...
Ve bi dünya "senin Milliyet’inin ekmek yiyeni" o değirmene su taşıyor!
Meriç Müldür mesela…
Benim bi şey dememe de gerek yok aslında!
Ben Meriç Müldür’ün 3 Temmuz’dan hemen sonraki bir yazısını gördüm; bir de bugünkünü…
Kusura bakmasın ama;
İnsan direkt şu soruyu soruyor:
“Bi insan neden bu kadar değişir ki? Kaça bu kadar değişir ki!”
Sonra Ercan Güven…
3 Temmuz 2011’den 1 gün önce sorsalar; (hiç yüz yüze gelmesem de) "Türk basının son yıllarda yetiştirdiği en düzgün adamı" diyeceğim Ercan Güven'in;
Sırf Aziz Yıldırım ve Fenerbahçe’ye laf söyletmemek için kendini düşürdüğü durumlara bakar mısın?
Sağ olsa… Sıhhatli olsa…
Kulübün adı Fenerbahçe de olsa...
Bu kadar methiyeyi İslam abi düzer miydi?
Yoksa;
“Yahu arkadaş! Yargılandıkları her mahkemeden aynı karar çıkmış… Ben bu adamların nesini savunayım; niye savunayım?” demez miydi?

Sevgili Şansal abi;
Senin tornandan geçmiş bu adamların, gözlerinin önünde bir "kulüp avukatı"na dönmeleri seni derinden yaralamıyor mu?
Senin tornandan geçmiş tüm bu arkadaşların “Genç İslam Çupiler gibi” dolanmasına vicdanın ve gözün razı mı?
Bunlar gazeteci mi?
Yoksa Fenerbahçe basın sözcüsü mü?

Sizinkiler körü körüne "Fenerbahçe avukatı" oluyorsa…
Diğerleri de Galatasaray avukatı mı olmalı;
Beşiktaş avukatı mı olmalı?
Başkaları da kalkıp; yeni bir "Sarı Kırmızı Kaşkol" mu yazmalı?
Neye göre yanına aldın bunları Şansal abi?
Senin tornandan geçmişlerin sadece faal olanları değil…
Bugün emekli olup köşesine çekilenlerinin de (!) "Aziz Yıldırım’a laf edeceğiz diye" ödü patlıyor!
Şansal abi;
2 kere 2 dört eder.
Onun kadar kesin olan bir şey; şudur:
Tüm mahkemelerden şike kararı çıkmasına rağmen "o kupalar" Fener’in müzesinde de duramaz; Beşiktaş’ın müzesinde de duramaz!
Daha da önemlisi…
Aziz Yıldırım Türk futbolunda bir tren kazasıdır. O kazanın enkazı hala raylar üzerindedir ve o enkaz kaldırılmadığı sürece Türk futbolunda yeni bir sefer olmayacak!
Sen de ben de çok iyi biliyoruz ki;
Bundan böyle Aziz Yıldırım’ın hala Fenerbahçe başkanı kalabildiği bir futbol düzeninde asla "gerçek barış" olmaz; asla "temiz sayfa" açılamaz!
Onun olduğu bir ortamda şaibe söylentileri bitmez; çünkü hapis bile yatsa; onun tarzı değişmez!

Nur içinde yatsın; yazıya İslam abiden başlayarak girdik…
Sonra da; (İslam abiyle sırtı sırta çalışmış) o Milliyet gençlerine senin şekil vermenden...
(Hepsi değil tabi-onları özenle ayırıyorum;) ama yetiştirdiklerinin çoğu artık gazetecilikten vazgeçmiş; paso "Fenerbahçe amigoluğu" yapmakta!
Trabzon bu ülkenin takımı değil mi?
Adaletin bu yolla “asla” temin edilemeyeceğini görmüyor musunuz?
“Fener olmazsa Türk futbol ekonomisi batar” dediler; futbol ekonomisini hakikaten bitirdiler!
Siz de bilmiyor musunuz; Türk futbolu bundan daha kötü ol(a)maz!
Yaşım anca onlara yettiği için ben "senin tornandan geçmişlere" sesleniyorum.
Ama…
Sana yaşı yetenler de sana "aynı soruyu" soruyor:
“Sen Fenerbahçe’nin amigosu musun?”
Farkında değil misiniz Şansal abi?
O şaşaalı Milliyet ekibi;
"Mesleki anlamda" resmen intihar ediyorsunuz!
Sorarım sana…
Bütün yıllarına şahit olduğun Şenes Erzik’in “finali” böyle mi olmalıydı?
Bu kafayla giderseniz;
Cağaloğlu’ndaki Milliyet binasından yetişmiş daha bi çok kişinin “mesleki finali” aşağı yukarı onun gibi olacak.
Bunu göremiyor musunuz? (BİTTİ)

10 Nisan 2015 Cuma

FENERBAHÇE NASIL KURTULUR?


Dün evde canım sıkıldı; bizim Akgün’ün dükkanına gittim. Hem Ganyan-İddaa bayii; hem de kafeterya bölümü var. Ne zaman gitsem; Fanatik ve Fotomaç gazeteleri mutlaka vardır. At yarışı ekini alan müşteri, gazetenin kalan kısmını oraya bi yere atar.
Tam dükkana girdim; televizyonda Arda Turan röportajı var. Kulak kabarttım; Arda çok güzel şeyler söylüyor:
“Beni adam eden yer Bayrampaşa sokaklarıdır. Mücadeleci ve vazgeçmez yapım bana o sokakların armağanıdır. Çocukluğumun en güzel hatırası, o sokaklarda arkadaşlarla yaptığımız iddialı maçlardı. Genelde kola’sına oynardık maçı… Yalnız büyük bir sorun vardı. Maçı kaybetsek; yanmıştım. Çünkü cebimde (genelde) 5 kuruşum olmazdı!”
***
İşte o “maçı kaybetme korkusu” Arda’yı maça müthiş motive edermiş. Yanına bir de Allah vergisi yeteneği eklenince; o yetenek öyle öyle yürümüş.
Sözlerine şöyle devam ediyordu Arda:
“Benim gibi haysiyetine düşkün bir adam için (yenilmemiz halinde ödeyemeyeceğim kola parası) ağır hakaretler işitmeme neden olurdu. Çocuk da haklı; biz yendiğimizde o bana paşa paşa kolayı alıyordu. O zaman geriye ne kalıyor? Rezil olmamak için varımı-yoğumu o maça veriyordum!”
Futbol var ya futbol…
İşte tam da bundan dolayı “sadece futbol” değildir!
Dikkat edin;
Bir futbolcunun “saha içi karakteri” neyse…
“Saha dışında da” aynen odur!
Birkaç tane istisnaya denk gelirsiniz ama…
Genelde bu böyledir.
***
Röportaj bitince masama aldığım 2 spor gazetesine döndüm.
Önce Fotomaç geldi elime… Sayfaları ağır ağır geçerken de Turgay Demir’in köşe yazısı başlığı dikkatimi çekti:
“Şu şike sorununu artık çözelim” gibi bir şeydi.
Turgay Demir’le birlikte epey çalıştık. O yüzden; hem genelde kafası nasıl işler bilirim; hem de şike sürecinde neleri savunduğunu…
Hatta şöyle bir iddiam var.
Bana hiçbir Trabzonspor yazarı ve muhabiri diyemez ki;
“Ben şike sürecinde Aziz Yıldırım ve Fenerbahçe üzerine onun kadar korkusuzca gittim!”
İşte Turgay Demir’in o özelliğini de bildiğim için yazıyı okumaya başladım.
Başladım ama…
Satırlar ilerledikçe hem acı acı güldüm; hem de:
“Sen de mi Turgay Demir? Sen de mi malum koroya katıldın?” dedim.
***
Aslında yazdıkları önceleri ilginç gibiydi.
Daha doğrusu;
Tam “delikanlı işi”ydi!
Tam “düello kültürü” gibi; tam “sokak raconu” gibiydi.
Turgay Demir’le “aşağı yukarı” aynı yaşlardayız. Hani konuya Arda’nın “sokak kültürü” ile girdim ya…
Turgay Demir ve benim çocukluğumda futbol böyle bir şeydi.
Biz futbolu “öyle olduğu için” sevdik.
Hakeme kesinlikle ihtiyaç duymazdık. Bir şutumuzun gol mü yoksa “taş üstünden mi” gittiğini çok tartışmazdık.
Baktık karşımızdaki “çok ağlak”…
“Tamam len… Bu da size hamam parası olsun!” derdik.
Turgay Demir’in yazmaya çalıştığı tam da bu aslında!
“Yahu arkadaş! 4 seneden beri bu işi çözmediğiniz gibi; daha karışık hale getirdiniz. İşte size benim teklifim. Tarafsız sahada; mesela İzmir’de, puan usulü 2 maç… Kim üstünlük sağlarsa; uğruna artık silahların bile devreye girdiği şu kupa onun olsun! Bu kavga da son bulsun!”
***
Teklif aslında güzel…
Daha doğrusu kulağa “hoş ve mantıklı” geliyor.
Ama kazın ayağı öyle değil!
Farkında mı bilmiyorum...
Bi defa Turgay Demir diyor ki;
“Bu ülkede devlet gücü bittiyse, kanuna saygı kalmadıysa; o zaman biz de bu işi sokak kültürüyle çözeriz!”
Peki "devlet" dediğimiz şey;
"Yasa" dediğimiz şey; sahiden bu kadar çabuk vazgeçilecek bir şey mi?
3 Temmuz şike süreci nasıl çözülmeye çalışıldı?
Ülkede bir padişah varmış… O padişah da ‘şike yapanlardan birinin’ taraftarıymış... O padişah öyle uygun görmüş; “Şike yapsa da benim de taraftarı olduğum takım düşmesin” buyurmuş! Öbürü mü? Yemişim öbürünü… “Ben onlara ‘avanta’ bir stat yaparım; onların da sesini keserim” demiş!
Peki kesilmiş mi?
Ne gezer?
Kesilmediği gibi; işin içine artık silahların girdiği görülmüş... Bundan sonra bu kavganın (daha da şiddetlenerek) en az 50 yıl süreceği hissedilmiş!
***
Ben olan biten hiçbir şeye şaşırmıyorum.
Çünkü adalet dediğin böyle bir şey...
Onunla oynamaya kalkarsan; insanlara adil olamazsan…
İşte o zaman yanarsın!
***
Turgay Demir’i eskiden twitter’dan takip etmezdim. Daha doğrusu facebook’ta dilediğim gibi yazabilmek varken, twitter gibi sınırlı kelimeyle yazmak bana itici geliyor. İyi bir twitter kullanabileni değilim. Ama buna rağmen (aramızdaki samimiyete de güvenerek) onun twitter adresine girerek:
“@turgaydemirr aynı gün Suudi müftüyle el ele verip dünyanın dengesini bozdunuz! :) şike çözümü önerin müftünün 'çok acıkırsanız karınızı yiyin' dediği kadar saçmaydı” mealinde bir şeyler yazdım.
Okuyunca kızmıştır;
Zaten niyetim de oydu!
***
Gören olmuştur; az önce Trabzonspor Hukuk Kurulu’nda çok önemli işlere imza atan Atilla Dilaver’in (biraz da Turgay Demir’in çözüm önerisine karşı tepki olarak yazdıklarını) paylaştım.
Aynen şunu yazmış:
*******
@AtillaDilaver
ŞİKEDE ADALET:
1- Şike yapanlar men edilecek
2- Kulüpler düşürülecek
3- Kupa 
4- Tazminatlar
BİRİ EKSİK OLURSA, OLMAZ !!
***********
Ben bu tweeti retweet ederken “kendi yorumumu” ekledim:
Engin Biçer @eenngonge 
Engin Biçer retweetledi: Atilla Dilaver
Yani... Şikeye "kitapta ne yazıyorsa" onun cezası verilecek! Ne bir eksik, ne bir fazla! 
**************
Şimdi…
Madem ki şike sorunsalı için “başka çözümler” sunuyorsak…
Ve bunun için de (çaresiz bir şekilde) “sokak raconuna” sarılıyorsak…
Bende şu çözümü öneriyorum!
***
2010-11 sezonu nasıl bir sezondu?
Selçuk’lar, Burak Yılmaz’lar, Egemen ve Collmann’lar; taş gibi bir Trabzonspor takımı vardı.
Şenol Güneş’in talebeleri ilk yarıyı (yanlış hatırlamıyorsam) 9 puan önde bitirmişti. Yani Trabzonspor uçuyordu!
İşin garip tarafı; Galatasaray ve Beşiktaş erken havlu atıp şampiyonluk yarışında Trabzonspor’la Fenerbahçe’yi “baş başa” bırakmıştı. Hoş; baş başa dediğimiz Fenerbahçe de Trabzon’dan bir devrede 9 puan fark yemişti! Yani Fener'in işi Allah'a kalmıştı!
***
Herkes o puan farkının kapanmayacağına o kadar emindi ki;
“Demedim” diyorsa Aziz Yıldırım yalanlasın.
Devre arasında takıma takviye yapma fikri konuşuluyor. Messi’ye alacak değilsin ya; Aykut Kocaman’ın da oyuncu karakteri belli; yıldızlarla geçinemediği için paso “amele” istiyor.
O talepler karşısında Aziz Yıldırım’ın tepesi atıyor:
“Şampiyon olacaksak transfer yapalım. Bana lig 2.’si olmak için transfer yaptırmayın! İkinciliğimiz zaten garanti!”
***
Nitekim Fener o devre arasında kimseyi almıyor; çünkü “daha etkili bir yol” kullanılmaya başlanıyor!
Nedir o?
Fenerbahçe “çeneyle” oynamaya başlıyor!
Bunun startı da “adam gibi adam” (!) Aykut Kocaman’ın:
“Trabzonspor’un penaltıları irdelensin!” lafıyla veriliyor.
Daha o demeçten sonra anlaşılmıştı ki;
Bambaşka bir 2. yarı bizi bekliyordu!
***
Devam edelim…
Ne yaptı o sene Fenerabahçe?
İkinci yarıda 17 maçı vardı…
Bunun tam 16’sını kazandı!

Evet… 17 maçın 16’sı 3 puanla (toplamda 48 puan) kapatıldı!
Böyle bir başarıyı tarih yazmaz!
Benim önerim şudur:
1- Fenerbahçeliyi kızdırma, kendime küfür ettirme pahasına diyorum ki; “O kupa bunca itiraftan ve yargılanmadan sonra o müzede durmaz! O müzeye yakışmaz!" Bakmayın Fenerlinin bugün salağa ve yüzsüze yatmasına... O kupa ilerleyen yıllarda en çok “Ben Fenerbahçeliyim” diyene batacak! O yüzden… O kupa Fenerbahçe müzesinden çıkacak; doooğru Trabzonspor müzesine konacak! Birinci şart bu...
2- Bu süreç spor yazarlığının da “turnusol kağıdı” oldu. Şimdilik farkında değiller; (Fenerbahçe’yi kurtarmak için) bir çok gazeteci arkadaşım, ağabeyim “mesleki intiharlarını’ gerçekleştiriyor! Bugün gene yazmaya devam etmişler; “Fenerbahçe düşürülürse Türk futbol ekonomisi çöker” demişler. Yalan! Türk futbol ekonomisi bundan daha fazla çök(e)mez ve “bu kafada gidilmeye devam edilirse” bugünler de aranacak!
Ancak buna rağmen…
Hani çocukken sokakta arkadaşlarımıza:
“Tamam len… Amma ağladınız! Hadi bu da size hamam parası olsun” diye bir delikanlılık yapıyorduk; hiç birinin itiraz edemeyeceği netlikte bir gol daha atmaya oynuyorduk ya...
Şimdi “aynı delikanlılıktan” yapıyorum gene:
Fenerli biraderim…
17 maçın 16’sını “temiz” kazandığını iddia ediyorsun ya…
Bana ve tüm dünyaya “şikesiz ve tertemiz” gene aynısından yapacağını ispat et!
1- O kupa elden gitti... Onu unut!
2- İkinci sezona sen Bankasya’da (neyse o ligin adı) hatta daha aşağı ligde oynayacaksın ya… Seni peşinen düşürmüyorum... Ligde 18 takım var; 17’den 34 maç yapıyorsun ya... 34 maçın hepsini de kazanırsan 102 puan yapar. Ben Fenerbahçe’den iki devrede de "17’de 16" yapmasını istiyorum. 34 maçlık lig maratonunda 32 galibiyet yani! 32 galibiyet Fenerbahçe’ye 96 puan getirir. Ben o kadar gaddar olmayacağım; puan falan da silmeyeceğim ve Fenerbahçe’ye “1 puan da kıyak” yapacağım.
Diyeceğim ki;
“Ligi 95 puanla tamamla… Kümede kal!”
Çaktınız mı işi?
İşte size “sokak raconu”…
İşte size; “Yaptık… Gene yaparız” deme fırsatı!
Şunu yapsın…
Fenerbahçe gene Süper Lig’de kalsın…
Ama yapamıyorsa da yediği haltların ceremesine katlansın! 
Not: Bu önerim de şu şartlarda geçerli olacak:
1- Aziz Yıldırım hakem odası basmayacak; onlara küfür ve hakaret etmeyecek!
2- TFF ve MHK hakemlerini kimse "ölümle" korkutmayacak! "Buraya giremezsiniz; hadi girdiniz diyelim; aleyhimizde karar verirseniz evinize dönemezsiniz" demeyecek.
3- Uzatmayayım... Ne Fenerasyon'a ne de medyasına... Fenerbahçe sadece kendi taraftarına ve en çok da "futbolcusuna" güvenecek!
Var mısınız?
Yüreğiniz yetiyor mu?

O KUPA O MÜZEDE DUR-MAAAAZ!


Evet beyler, bayanlar...
Olayın sıcaklığı geçtiyse diyeceğimizi diyelim.
Gördüğünüz gibi "adalet duygusu" böyle bir şey.
Şakaya gelmiyor; kimse o duygusuyla oynansın istemiyor!
3 Temmuz 2011'de (doğal olarak) "masumiyet karinesi" dediniz; "yargılanmadan kimse suçlu ilan edilemez" dediniz.
Yargılandınız...
Yargılandığınız her yerden aynı sonucu aldınız.
Ama sonra...
Çamura yattınız!
Salağa yattınız!
Yüzsüze yattınız!

O süreci yaşayan herkesten ard arda itiraflar geliyor:
"Şike vardı. Hem de ağababası vardı. Şayet Recep Tayyip Erdoğan  Fenerbahçeli olmasaydı Fenerbahçe şu anda Eyüpspor'la aynı ligdeydi"
Eyüpspor kısmını ben uydurdum. Ama kalan her şey doğru!
Yaşayarak gördük ki;
Adalet duygusuyla oynanmış bir insan "silaha bile" sarılıyor!
Yani bu savsakladığınız iş; bu kadar önemli!
Artık kabul edin...
Bunca itiraftan ve mahkeme kararından sonra "o kupa"; "o müzede" dur-maaaaaaaaaaaaaaz!
Durabileceğini hiç bir karakterli Fenerbahçeli savunamaz!
Benden size tavsiye...
Başınız gözünüz sağken;
VERİN ADAMLARINI KUPASINI! 

OĞLUM "MERT BİR GENÇ" OLSUN!

Genç baba adayı doğumhane önünde sabırsızlıkla tur atıyordu. Deyim yerindeyse eşi içeride 1, kendisi dışarıda 9 doğuruyordu.
O sırada bir hemşire güleç bir yüzle ona doğru geliyordu;
"Gözünüz aydın beyefendi. Nurtopu gibi bir oğlunuz oldu" diyordu.
Genç baba adayının soy adı da GENÇ idi.
Heyecanı geçer geçmez oğluna koyacağı ismi düşündü:
"Oğlum mert bir genç olsun" diyerek küçük bebeğinin adını MERT koydu.
Genç Mert soyadıyla birlikte ne oldu?
MERT GENÇ...
Mert büyüdü;
Kocaman adam oldu!
Ama Mert öyle bir ülkede büyüdü ki;
Koca koca adamlar onlara "şikenin aslında kötü bir şey olmadığını" öğretiyordu!
Yaptığı şikeden gurur duyan spor yöneticileri o ülke çocukları için "sıradan" görüntülerdendi.
Kader işte!
Bu gece Eurolig'de son 8'e kalmak için kader maçları oynandı.
Tesadüf bu ya;
İstanbul'da 2 Türk takımı; İspanya'da da 2 İspanyol takımı birbiriyle karşılaşacaktı.
Genel kanı şuydu:
"Fener Efes'e yatar; bu maçtan sonra İspanya'da kim kimi yenerse fark etmez!"

Umulduğu gibi olmadı.
"Efes'e yatar" denen Fener "Avrupa'nın gözü önünde" şike yapmadı!
İspanya'daki maç şu anda halen devam ediyor.
İlk yarı itibariyle orada da ŞİKE yok!
Ama babalarının "Oğlum mert bir genç olsun" dileğiyle Mert Genç adını alan basketbol yorumcusu gençlerin hali aşağıda!
Bu ülke çocuklarını bu hale getirenlere yazıklar olsun!
Haaa; adım "Fenerbahçe düşmanı"na çıktı ya...
Fenerbahçe'ye en kocamanından bir HELAL OLSUN!
İşte Fenerbahçe denen kulübe yakışan tam da budur! (E.B.)
*********
Basket Merkezi @basketmerkezi1 •
Mert Genç: ''Obradovic, Ivkovic'e karşı kişisel egosunu tatmin etmek adına Türkiye'nin Final Four'a iki takımla girmesini engellemiştir.''
Basket Merkezi @basketmerkezi1 •
Mert Genç: ''İspanyollar, İtalyanlar senelerdir aralarında maçları bırakırlar. Biz ise sanki her işimiz düzgün burada yiğitlik yapıyoruz''
Basket Merkezi @basketmerkezi1 •
Mert Genç: ''FB Ülker'in hiçbir iddiası olmamasına rağmen bu maça bu kadar asılmasına anlam veremiyorum. Bu şekilde ne kazandık meraktayım''
Basket Merkezi @basketmerkezi1 •
Mert Genç: ''Final Four hedefimize iki takımla gitmek varken ve diğer ülke takımları senelerdir birbirine armağanlar sunarken biz ise...''
Basket Merkezi @basketmerkezi1 •
Mert Genç: ''Bir Türk basketbolsever olarak FB-Efes maçında alınan sonuçtan utanıyorum. Türk basketbolu büyük zarar görmüştür.''

Not: Mert Genç isimli basketbol yazarını hiç tanımam. Kaç yaşında olduğunu bilmem. Ama bu işe yıllarını vermiş biri olarak şunu diyorum:
"Bu kafayı değiştirmeyeceksen bu işi acil bırak ve tribüne çık; orada amigoluk yap! Bir spor yazarı sahadaki takımlara şike yapmayı tavsiye etmez! Bu; "ülke meselesi de olsa" fark etmez!