30 Haziran 2015 Salı

FUTBOL ASLA SADECE VE SADECE FUTBOL DEĞİLDİR!


Farkında mısınız; şu aşağıda yazacaklarımızın hepsi son 1 sene içinde oldu ve bunların hepsini bize “futbol diye”, “Süper Lig diye” itelediler!

--- Fenerbahçe mutsuzdu... Fenerbahçe gergindi... Başkası zaman olsa anlaşılırdı da... Fenerbahçe şampiyonluk gecesinde bile sevinmeyi beceremiyordu. Fenerli taraftarlar; (içinde Sarı-Kırmızı ürün var diye) kapalı olmasına rağmen GS store yakarken, Fenerbahçe başkanı Aziz Yıldırım da (Alex’e tezahürat yapıyorlar diye) açık tribündeki taraftarlara “Paralı köpekler” diye fırça atıyordu! Fenerbahçe; adeta camia olarak “ruh hastası” olmuştu!

--- En büyük rakip Galatasaray’la aralar iyice gerilmişti. Bu gerginlik salonlara bile yansımıştı. 3-3 devam eden basketbol finalinde Galatasaray 7. maça çıkmadı! Galatasaray bunun gerekçesini “can güvenliği” olarak açıklasa da; asıl sebebin (3Temmuz tapelerinde isimleri sıkça geçen basketbol hakemlerinin) finalin son maçına “ısrarla” atanmaya çalışılması idi. Yani Galatasaray’a göre; TBF Başkanı Turgay Demirel Fenerbahçeli yöneticilerle birlikte “fırıldak çeviriyor” idi! Onlar şampiyona çoktan karar vermiş idi!

--- Devletin polisine “Bizi hangi hakla teknik takibe alıyorsun arkadaş?” diyen Fenerbahçe’de takımı daha Nisan’da şampiyon yapan Ersun Yanal kovuldu! “Devlet tapesi”nden en çok şikayet eden Fenerbahçe’de “yasadışı teknik takiple hoca kafası kopartılması” rakip taraftarlarca “oldukça manidar” bulundu!

--- Olayın içinde birçok Fenerbahçeli (kocabaş) futbolcunun dahli olduğu konuşuldu. Suç 2 aşamalıydı; 1- ses kaydı yapılması, 2- ses kaydının internette paylaşılması. Bu işi yaptıranın kim olduğunu aşağı yukarı herkes tahmin etse de; “resmi fail” hala muamma!

--- Tıpkı geçmişte Mustafa Denizli’de olduğu gibi Ersun Yanal’ın da “Takımı ben şampiyon yaptım” böbürlenmesi kursağında kaldı. Aziz Yıldırım “Nah sen yaptın?” diye başladı; sözlerine şöyle devam etti: “Sana kalsa idman saatlerimiz orospulara göre düzenleniyordu!”
Demedi ama; onu demeye getirdi:
“Bu takım şampiyon oluyorsa benim sayemdedir. Olmuyorsa, o zaman suç hocalarındır!”

--- “Değişen” hocaların “değişmez” yardımcısı İsmail Kartal yeni teknik direktör yapıldı. Aziz Yıldırım ilk gün “Başarı onun, başarısızlık benimdir” dedi. İşte ilk kez o gün; en amigo Fener yazarları bile:
“Yoksa Fenerbahçe’nin gerçek teknik direktörü Aziz Yıldırım mı? Bizim teknik direktör sandıklarımız sadece bir beden eğitimi hocası mı?” demeye başladı.

--- Uzun bir aradan sonra ilk kez Fenerbahçe formasına reklam alamadı! O reklamsız formanın tanıtımına (Mahmut Uslu ile birlikte) Aziz Yıldırım çıkmıştı. Yıldırım; reklamsız çubuklu ile adeta “Bu tablo benim eserim!” diye bağırıyordu!
Tabi anlayana... Tabi gözü görmek isteyene!
Trabzon o günlerde “şike anıtı” yapmayı tartışıyordu. Oysaki “şike anıtı” kendiliğinden kurulmuştu! O “reklamsız” Fenerbahçe formasından daha ala şike anıtı mı olurdu!

--- Sahaya çıkıldı... Ersun Yanal’ın bilgisayarına burun kıvıran Fenerbahçe’de yeni hedef şampiyonluğa Mart’ın ortasında ulaşmak idi. Nisan’da olunuyor ise... Mart’ta neden olunmasındı?
İlk sınav Süper Kupa’da Galatasaray’la idi. Fenerbahçe’nin “Ayı” lakaplı kalecisi Volkan Demirel penaltı kaçıran Galatasaraylı Melo’nun (sevinçten) üzerine atladı! Hızını alamayan Volkan, maçtan sonra İBB yetkililerine seslendi:
“Başıboş köpekleri itlaf edin... O işi de bana havale etmeyin!”
Daha o maçta görülmüştü ki; Türk futbolseverleri çok renkli bir 4. yıldız mücadelesi bekliyor idi!

--- Fenerbahçe-Trabzon maçları “normal bitebilsin diye” fikstür özenle ayarlandı. Böylece Trabzonspor ile Fenerbahçe’nin daha ligin başında oynamaları sağlandı. Trabzonsporlu taraftarlar “bu yolla” dizginlenmeye çalışıldı! Yoksa Trabzonsporlular iflah olmayacak gibi idi!

--- Sonu “Nisan’da şampiyonluk” olarak biten bir önceki sezonda olduğu gibi Fenerbahçe’nin yeni sezonda da hakemlerle arası çok iyi idi! Fenerbahçe’nin en centilmen futbolcularından biri olarak bilinen Gökhan Gönül, (penaltıyla alakası olmadığını çok iyi bilmesine rağmen) pozisyona penaltı çalan hakemin göğsünü sıvazlıyordu! Görülen o ki; “yeni Fenerbahçe’de” en centilmen futbolcu bile haram puana “Hayır” demiyor idi!

--- Birileri ısrarla “O iş kapandı” dese de, şike davası hala kapanmamıştı. Galiba Ünal Aysal “değiştirilmedikçe” kapanmayacaktı da! Nitekim Fenerbahçe; resmi internet sitesinden yaptığı açıklamalarda (Galatasaray’a ithafen) “Biz sizi değiştiririz” demekte beis görmüyordu! AKP nasılsa “Hükümetimiz” ilan edilmişti. Yoksa Dolmabahçe’de yapılan taktik toplantılar hayata mı geçirilmiş idi?

--- Galatasaray başkanı Ünal Aysal Fenerbahçe başkanı Aziz Yıldırım’ın “normal bir ülkede” asla sporun içinde olamayacağını ilan etmişti. Yetmemiş; kafaya koyduktan sonra herkesin Aziz Yıldırım’la aynı yoldan yürüyebileceğini göstermişti. Dekor hazırdı; çünkü o hafta Galatasaray-Fenerbahçe maçı vardı. Aysal; durduk yerde, ülkenin en iyi hakemini “şaibeli” ilan etmiş idi!

--- Hakem Cüneyt Çakır’ı daha ilk düdüğü çalmadan “şaibeli” ilan eden Galatasaray bu sözün karşılığı aldı. Çünkü Galatasaray Cüneyt Çakır’ın yönettiği bir Fenerbahçe (lig) maçını “ilk kez” kazanmıştı!
(Maç sonrası Cüneyt Çakır’a çamur atma işi bu kez Aziz Yıldırım’da idi. Çakır’ı “kötü hakem” olarak niteleyen Yıldırım’ın bu tavrının Kadıköy’deki rövanşa yönelik olduğunu futbolun içindeki herkes biliyordu. Çünkü Yıldırım o maçı da Cüneyt Çakır’ın yöneteceğini adı gibi biliyordu! Aziz Yıldırım “çalışmaya” daha o maç biter bitmez başlamış idi!)

--- Prandelli ile yoluna ağır aksak devam eden Galatasaray Sneijder’in “bir sağa bir sola” 2 füzesi ile Fenerbahçe maçını kazandı. O gollere çaresiz kalan Volkan Demirel’i mutlaka zor günler bekliyordu. O goller gösterdi ki; Volkan ya uçamıyordu... Ya da uçtuğu yerden kalkamıyordu!
Aysal’ın maçtan önce “şaibeli” ilan ettiği Cüneyt Çakır (ve arkadaşları) körün bile göreceği bir topa taç çalmayarak Fenerbahçe’nin 1 gol atmasına vesile oldular. Böylelikle ‘Alves atıldı diye’ Fenerliler; ‘taçtan gol yediler diye’ Galatasaraylılar ağlamaklı idi!

--- Türk futbolunda rezalet diz boyu olunca (o günlerde öldü diye) Süleyman Seba’nın adı lige verildi. Şikeydi, sportif terördü derken; bir de işin içine Passolig girince tribünler parmakla sayılacak kadar adama oynanmaya başlandı. Onca hay-huy arasında Fenerbahçe ile Galatasaray’ın (şampiyon olursa) 4. yıldıza ulaşıyor olması bile taraftarları stada döndüremiyor idi!

--- Olimpiyat Stadı’nda oynanan Beşiktaş-Fenerbahçe maçında kaptan Emre Belözoğlu Beşiktaş teknik direktörüne sinkaflı küfür ediyordu. Suç gayet aleni ortada olmasına rağmen Emre ceza almıyordu. O maçın gerginliği maçtan sonra yöneticilere bile sirayet ediyordu. Aziz Yıldırım belki de en stratejik hatasını o günlerde yapıyordu. Çünkü futboldan hiç anlamayanlar bile biliyordu ki; şayet Fenerbahçe hakemlerce itelenmeseydi daha ilk yarı sonunda yarıştan kopardı! Ama TFF böyle bir şeyi “asla” göze alamazdı. Onu da bırak; “sanki elle ayarlanmış gibi” işin içine Beşiktaş da katılmıştı! Bir sonraki maçını nerede oynayacağını bilemeyecek kadar “statsız” olan Beşiktaş, her çıktığı maçı kazanıyordu. Bu da (uzun yıllardan sonra ilk kez) Galatasaray, Fenerbahçe ve Beşiktaş’ı “at başı” bir yarışa sokuyordu. Hala neyin alışverişindeyse; Aziz Yıldırım Fikret Orman’a:
“O kupa hala müzendeyse bu benim sayemde! Ben yattım... Benim yönetici arkadaşlarım da yattı... Beşiktaşlı Serdal Adalı da yattı... Ama Serdal’ın başkanı neden hapiste yatmadı?” diyerek TFF Başkanı Yıldırım Demirören’e ateş ediyordu!
Aziz Yıldırım’ın “O neden hapiste yatmadı?” dediği Yıldırım Demirören “Fenerbahçesini kurtarmak için” bütün sülalesine küfür ettirmeyi göze almıştı. Fenerbahçe başkanının bunu bilmiyor olması imkansız idi!

--- Galatasaray’ın TT Arena’sında bir milli maç vardı. Kalede Volkan Demirel oynayacaktı. Volkan kaleci hocasıyla birlikte ısınmaya diye kaleye geçiyordu. Volkan o kalede Sneijder’den bir sağa bir sola 2 gol yemişti. O kaleyi de, bu stadı da sevmiyordu! Ama o ne? Milli maça gelmişti ama... Kendi taraftarları Volkan Demirel’e dayanamayacağı kadar ağır küfürler ediyordu! Volkan kaleye geçmekten vazgeçti; stadı da terk etti! Oysaki bırak küfürü... O statta, o kalede, yanına koca viski şişesi düşmüştü de; stadı terk etmek aklının ucundan bile geçmemişti! Kim bilir; belki Volkan o küfürlerden önce (3-4 gün evvel) asıl kendi stadındaki Brezilya maçındaki küfürlere bozulmuştu da; tepki göstermesi TT Arena’ya kalmıştı. Ama kulüp yetkilileri “ceza alırsın” diye uyarınca Emre Belözoğlu ile birlikte geri dönmüştü. Maç çıkışı tüm bu yaşananların gerginliğinden olsa gerek; Volkan ve Emre’yi koruyan Fenerbahçeli body-guard’lar foto muhabirlerini “öldüresiye” dövmüştü. O kadar ki; yerde tekmeleneni bile vardı. Volkan Demirel Fatih Terim’in de sahip çıkmasıyla ceza almadı. Ama o gün bugündür Türk polisi ayakta! Stadın tüm kamera kayıtlarından Volkan’a “koro halinde” küfür edenler aranıyor... Ama yok! Küfür işi sadece 1 kişinin üzerine kalmış durumda! Haliyle Galatasaraylılar statlarıyla gurur duyuyor... Çünkü öyle akustik bir statları var ki; tek 1 kişinin küfürü “koro halinde edilmiş gibi” gelebiliyor! Kim bilir; belki de Volkan Demirel’in ruh halindeydi sorun... Ruh hali dengeli bir adam penaltı kaçıran rakibinin üzerine neden atlasın ki! Volkan işareti daha sezon başında vermişti...Ama görmesi gerekenler görememiş idi!

--- Zorunlu oyuncu değişiklikleri gelmeye başladı! Galatasaray’da Ünal Aysal çıktı; yerine Duygun Yarsuvat girdi. TFF’nin MHK’sinde Zekeriya Alp çıktı; yerine (bizim İlyas abinin kardeşi) Yusuf Namoğlu girdi! Haa unutmadan... Prandelli çıkmış; yerine Akhisar Köftecisi Ramiz’de staj yapan Hamzaoğlu Hamza girmiş idi!

--- Oyuna yeni girenlerden Duygun Yarsuvat inanılmaz laflar ediyordu. Sanki o da Yıldırım Demirören gibi “Fenerbahçesini kurtarmaya” oynuyordu! Duygun başkan nedense (!) konuşmak için Yıldırım Demirören’in gazetesini seçiyordu. Duygun başkan oyuna girer girmez Galatasaray’a Maliye’den ağır bir ceza verilmiş. O ceza ile de Galatasaray’a “Saray’a geeel” çekilmiş idi!

--- Herkes el birliği etmiş; bi yandan da Aziz Yıldırım’ı o ilkel yöneticilik anlayışından çevirmeye çalışıyordu. “Sadece ben yaparım sanma... Senin yaptığını biz de yaparız! Hem de en alasını yaparız!” diyordu. O ara ligin 2. yarısı başlamış; Fenerbahçe-Trabzon ile oynayacaktı. MHK başkanı Yusuf Namoğlu maça hakem Bülent Yıldırım’ı atamış. Geçmişte oynanan 6 Trabzon-Fener maçından Trabzonspor’un 1 puan bile alamadığını gören İbrahim Hacıosmanoğlu telefona sarılmış:
“Hocam... Sana saygım sonsuz... Maça çık; maçını adam gibi yönet! Ama bu maçta da puan alamazsak çıranı yakarız!” demiş.
İşte o maçta da Trabzonspor; (Bülent Yıldırım’ın yönettiği bir Fener maçından) ilk kez puan almış! Ortada 3 puan varmış; Trabzon’a artı 1, Fenerbahçe’ye eksi 2 yazmış. Galiba ligin seyri; “o maçtan sonra” değişmeye başlamış!

--- Habur Mahkemesi gibi bir mahkeme kurulmuş! Teröristin ayağına giden hakim sormuş ya; “Yaptıklarından pişman mısın?”
Terörist cevap vermiş:
“Ne pişman olacağım? Gene olsun gene yaparım!” demiş.
Hakim pişkin pişkin:
“Pişmansın pişmansın... Ama bence bunun farkında değilsin!”
O mahkemede öyleymiş! Öylesi tarihte görülmemiş!
Bi önceki mahkeme karar veriyor:
“Kumpas yok; deliller sağlam!”
Ama buna rağmen Aziz Yıldırım’a “sırf Fenerbahçeli diye” yeniden yargılanma imkanı verilmiş.
Fenerbahçeli sabırsızlıkla o mahkemeyi beklemiş. Ama daha ilk duruşmada Aziz Yıldırım AKP’li bakanların ve daha tepedekilerin karıştıkları Türk siyaset tarihinin en büyük hırsızlığına da “kumpas” demiş; onlara arka çıkmaya oynamış... İşte o gün “en aptal Fenerli bile” işe uyanmış!
Avukat Köksal Bayraktar da hep “Şu tapeler olmasaydı davayı ne güzel kazanırdım” demiş.
O aralar bir genel seçim varmış. Bilerek davayı uzatmışlar; Fenerlilerin oyunu kapmaya oynamışlar. Tiyatronun kalan kısmını gelecek tarihlere bırakmışlar!

--- Hani o İsmail Kartal’ın imza töreni var ya... İşte o gün Aziz Yıldırım Ersun Yanal’a sallayacağım derken; Daum’undan Zico’suna, Mustafa Denizli’sinden Aykut Kocaman’ına, gelmiş geçmiş tüm Fenerbahçe hocalarına ağır hakaret etti; “Hoca mısınız siz ulan!” dedi. “Ben size o görevi lütfetmiş olmasam, siz o makamı hak edecek ne yaptınız?”
Elbette bu sözler Aziz Yıldırım’a kin duyanların listesini kabarttı! Çünkü o Ersun Yanal Trabzonspor’a gidip (hani İHO’nun hakeme telefon açtığı o meşhur maçta) Fener’in 2 puanına kan doğramıştı. İnsanlar haliyle diğer eski dostların Fener’e karşı ne yapacaklarını merak ediyordu.
Bunlardan biri de Konyaspor’un başındaki Aykut Kocaman’dı. 3 Temmuz’da Aziz Yıldırım’ın belki de en büyük yoldaşıydı. Ama “Hoca mısın lan sen?” aşağılanması onu da Fener’e karşı tetikledi. Fenerbahçe tüm lig tarihi boyunca en rahat Konyaspor’u yenmiştir. Ama o maçta Aykut Koacaman da Fener’den 2 puan çaldı!
İşte biraz da o 1 puanın verdiği moralle Konyalı taraftarlar sürekli “Şike yapsana... Aziz başkan şike yapsana...” diye bağırdı. Yalnız garip bir durum vardı. Konyasporlu taraftarların “şikeci” ilan ettikleri o takımın hocası (kendi kulübelerindeki) Aykut Kocaman idi! Konyasporlu taraftarlar “ettiğimiz laftan Aykut Kocaman alınır” diye zerre umursamıyordu!
Tıpkı geçen seneki Sivassporlular gibi!
O maçta da aynı tezahürat yapılmıştı ve bu yüzden Aziz Yıldırım isyan etmişti: “Nasıl yani Sivaslı? Ben sizi mi satın aldım?”
Sivas ilk “kader anı” idi; Konya da ikinci...
Elin ağzı torba değildi; herkes her şeyin farkında idi herkes lafını adamın “yüzüne yüzüne” vuruyor idi!
O tezahürat Aykut Kocaman’ı da kendi taraftarıyla yüz yüze getirdi: “Nasıl yani! Siz bana da ‘şikeci’ mi diyorsunuz?”
Aslında garip olan Aykut Kocaman’ın tavrı idi. Daha Fenerbahçe’de olduğu günlerde şike meselesiyle alakalı “Tamam; kabul ediyorum. Hız limitini biraz aşmışız. Radara biz yakalanmışız” dediği zaten ortadaydı. İşte o Aykut Kocaman’ın “Hız limitini biraz aşmışız” dediği şey CAS raporlarında tam 17 maçın 12’si!!!
Yani neredeyse Fenerbahçe’nin “aşırı hız yapmadığı” maçı yoktu!
“Şikede dünya rekoru” Aykut Kocaman ve Aziz Yıldırım’ın Fenerbahçe’sinde idi!

--- Sırada başka bir eski dost vardı; Roberto Carlos’lu Akhisar... Senelerce Fenerbahçe’de oynamasına rağmen giderken Carlos’un Fenerbahçe’ye 1 milyon dolar borç takmasını Aziz Yıldırım hiç affetmemişti. Bunu da fırsat bulduğu her yerde dillendiriyordu! İsmail Kartal’ın Fenerbahçe’ye hafif geldiği konuşuluyordu ve Roberto Carlos bile (!) onun yerine adı geçenlerdendi. Ama dost sanılan bu 2 kişi arasında ilginç bir husumet vardı. Fenerbahçe Akhisar’a 3 puan kaptırdı, rakip Galatasaray ise Akhisar’dan çok rahat 3 puan aldı. Şampiyonluk yarışları hep böyledir; hep “ummadık taş” baş yarar! Kader maçında Kuyt’un attığı golle Galatasaray’ı yenerek lige tutunsan da;  Akhisar’a kendi mabedinde yenilmek Fenerbahçe’ye şampiyonluk yolunda çok ağır bir darbe olmuştu!

--- Ersun Yanal, Aykut Kocaman ve Roberto Carlos... Bütün eski dostlar Aziz Yıldırım’a darbe üstüne darbe vurmuştu! Bu da haliyle Aziz Yıldırım’ı öfkeli ve çevresine güvensiz bir hale getirmişti. Bu gibi durumlarda en çok başvurduğu yöntemlere sarıldı; TEHDİT yöntemine!
Kendi takımının çok yaşlandığını, belki de sezon başındaki olaylar yüzünden “asla” takım olamadığını görüyordu. Bunun için de galibiyeti kendi futbolcusundan değil, MHK’nin hakeminden bekliyordu. O da gönül okşayarak olmuyordu! Sırf bu mesajı vermek için ayaküstü basın toplantısı ortamı hazırlayan Aziz Yıldırım hakemlere:
“Ayağınızı denk alın... (Fener aleyhinde hata yaparsanız) bu stada giremezsiniz. Hadi girdiniz. Ama ilk hatanızda ben taraftara engel olamam. Bu taraftar sizi parçalar!” diyordu. Bunlar hiçbir medeni Avrupa ülkesinde “edilemeyecek” laflardandı. Ama “Aziz Yıldırım’ın Fenerbahçe’sinde” çok sıradan bir hal almıştı. Aziz Yıldırım işte bu günlerde de kendi takımımı motive etmeye indim ayaklarına yatarak hakemlere de uğramaya başlamıştı! Cezaların biri bitiyor; diğeri başlıyordu. Ama ne ceza verirsen ver; Aziz Yıldırım şu girdiği kılıklardan, Fenerbahçe’yi düşürdüğü durumlardan utanmıyor idi!

--- Taraftar zaten ayağını kesmişti. Gelenler de takımın oynadığı futboldan hiç umutlu değildi. Ama geçen şampiyonluk gecesi taraftarlarına “paralı köpekler” deme cüreti gösteren Aziz Yıldırım, bu sefer de (kombine biletleri olmasına rağmen) çoluğuyla-çocuğuyla maça gelen Fenerlileri kapıdan evine göndermeye başladı! Bunun gerekçesi, o taraftarların GFB üyesi olmalarıydı. Yani onlar Aziz Yıldırım’ın gözünde “paralı köpek” idi!
Yalnız bu sezon şöyle bir şeye şahit olduk. Aynı saatlerde futbol takımı Bursaspor’a eleniyordu. Basketbol takımı ise stada 10 dakika bir mesafede Galatasaray’ı yeniyordu. Basketboldaki Galatasaray galibiyeti Fenerliyi kesmiyordu. Çünkü çok büyük yatırım yapılmış basketbol takımının Galatasaray’ı yenmesi beklenen bir şeydi. Ama evde Bursaspor’dan 3 gol yiyerek elenmek katlanılacak şey değildi. Lig hemen hemen gitmiş; bari kupadan elenilmeseydi! İşte o gece salondaki taraftarlar 2’ye bölündü. “GFB” denen taraftar grubu Aziz Yıldırım’ı istifaya davet ediyordu. Ama “Anadolu GFB” denen başka bir grup da istifa isteyen taraftarlara tepki gösteriyordu. Tamam; GFB kötü... Peki ya onların karşısına Anadolu GFB’yi kim dikiyordu? Onları kim finanse ediyordu? Daha da önemlisi... “Paralı köpekler” denen GFB’yi (geçmişte) “en çok kim” beslemişti? Sakın onlara “paralı köpekler” diyen kişi olmasın?

--- Garip pazarlıklar yapılıyordu. Galatasaray’a önce Maliye eliyle ağır bir ceza indiriliyor; sonra da camianın içinden ve basından bazı kişiler eliyle “Galatasaray seneye Avrupa’ya gidemeyecek!” gazlaması yapılıyordu. Bugün bu durumu konuşan var mı; yok! Ama o günlerde altyapısı böyle kurulan bir işten sonra Galatasaray’ın “saraya gitmesi” sağlandı. Öyle bir ziyaret ki; Galatasaray başkanı bile haberdar edil(e)memiş! Çünkü Galatasaray’ın 75 yaşındaki başkanı o saatte uyuyor imiş!
Rizeli Abdurrahim Albayrak “kaşla göz arasında” koskoca Galatasaray’ı Rizeli Cumhurbaşkanı’nın karşısına dikmiş. Ziyaret sonrasında da Albayrak “yalakalıkta” level atlamış:
“Yabancı futbolcularımız saraya o kadar hayran kaldı ki şu anda derin derin Türk vatandaşlığına geçmeyi planlıyor!”
Anlayacağınız; koskoca Galatasaray o günlerde çok ağır eleştiriler alan saray’ın AK’lanmasına alet edildi.
Fenerliye sor; “Orada başka pazarlıklar yapıldı” diyecektir.
Der; elin ağzı torba değil!
Dedirtme!

--- Yönetici anlamında Galatasaray’da “dram dolu” günler yaşanıyordu. Galatasaraylı; başkan Duygun Yarsuvat’ı mı, yoksa yönetici Abdürrahim Albayrak’ı mı zaptetsin; şaşırmıştı! Ama iyi olan bir şey de vardı. Yeni hoca Hamza Hamzaoğlu taraflı tarafsız herkesin gönlünde taht kuruyordu! Futbolcusu da onu sevince “kenetlenme” kolay oluyordu. Rakip takımın başkanı “alenen” TFF’nin hakemlerini tehdit ederken; o ısrarla efendi idi:
“Layık değilsek, helal değilse şampiyon olmayalım!” diyor idi!

--- Yaşlı Fenerbahçe takımı aynı sezon içinde 2. kez bir derbi maça daha “olmak ya da olmamak” parolasıyla çıkıyordu. Fenerbahçe (Galatasaray’ı olduğu gibi) Beşiktaş’ı da son dakikalarda gelen golle yenerek lige tutunuyordu. Haliyle maçın bu ortamda oynanması atmosferi geriyordu. Öyle gergin bir maçtı ki; Emenike kendisini yuhalayan Fenerbahçeliler yüzünden formasını çıkartarak sahadan kaçmak istedi! O görüntü (koca sezonda sadece 4 gol atabilen) Emenike ile Fenerbahçe taraftarı arasındaki bağların koptuğu maçtı.
Bir başka detay da;
Aziz Yıldırım tarafından terbiye edilmiş (!) Türk hakemleri göz göre göre eyyam yapıyordu! Yardımcı hakem kulaklıktan orta hakem Fırat Aydınus’a “Emenike’yi kural gereği atmalısın” diyordu. Aydınus da “Sen işine bak!” diyordu. Atması gerektiğini o da biliyordu. Ama baskıların etkisiyle olmalı; eli kırmızı kartına bir türlü gitmiyor idi!

--- Ligin ilk yarısında küfürleşen Emre ve Biliç; “o maçta da” küfürleşti! Emre bunu hep yapıyordu. Geçmişte de Kasımpaşa’nın efendilik timsali hocası Şota’ya “2 maçta da” küfür etmesi bilinen vukuatlardandı. Emre o maçta kabadayılıkta biraz daha aşama kaydetmişti. Soyunma odası tünelinde burun buruna geldiği Biliç’e:
“Anam avradım olsun burası İstanbul. Ayağını denk al” demiş idi!

--- Türk futbolunun bu kaotik hali milli takıma da “aynen” yansıyordu. O günlerde çok önemli bir Hollanda maçı vardı. Emre Belözoğlu nefreti öyle dalga dalga yayılıyordu ki; o milli maç öncesi Beşiktaşlı taraftarlar Fatih Terim’e “pankartlarla” mesaj yolluyordu. Maç, kader maçıydı. Şayet o Hollanda maçı yitirilirse, uzun zamandır ilk kez bir turnuvadan (daha ilk yarı maçları bittiğinde) elenmiş olacaktık. Ama buna rağmen Türkler:
“Maçı 1-0 kazanacak olsak da... O maçın tek golü Emre Belozoğlu’ndan gelse de; biz bu adamı milli takımda görmek istemiyoruz” diyorlardı.
O maç kaybedilmedi. Ama ülkede garipleşmeyen kimse kalmamıştı ki!
Milli takım hocası da o maçta alınan 1 puanın morali ve gücüyle Emre Belözoğlu ve Volkan Demirel’e saygı duyulmasını (adeta) emrediyordu!
Görülen o ki; Fatih Terim de olanları analiz edemiyordu. Oysaki daha birkaç ay önce kendi döneminde yaşanmıştı. Kasımpaşa kulübü; Emre ve Volkan kafile arasında yer alırsa, Kasımpaşa tesislerini milli takıma dahi yasaklayacaklarını söylemişti!
Bunu söyleyen kimdi?
O tesisin her kuruşunu Recep Tayyip Erdoğan’a borçlu olan Kasımpaşa!
Kulüpler yetmez olmuş; sırayı taraftarlar almıştı. Ama Terim ısrarla bu futbolculara saygı duyulmasını salık veriyordu. Oysaki Terim unutmuştu; saygı dediğin şey forma gibidir. Verilmez; alınır!
Volkan ve Emre futbol hayatlarının sonunda; ömürlerinin ise ortalarındaydı. Terim 2 futbolcusuna;
“Aferin size! İşte geldiğiniz nokta bu! İşte kendinizi getirdiğiniz nokta bu!” diye fırça atacağına...
Bu 2 uslanmaz adam için Türklerden saygı dileniyor idi!

--- 3 Temmuz bombasında patladığında çok kafadan çok ses çıktı. İlk günlerde Aziz Yıldırım haklı olduklarını, zamanla UEFA’nın “çatırdayacağını” söylüyordu. Bu süreçte Aziz Yıldırım’ın ağzından çıkan bir söz “ilk kez” gerçek oluyordu!
CAS gerekçeli kararlarından da anlıyorduk ki; bileti tam kesilemeyen bu iş yüzünden UEFA bile için için kaynıyordu!
Her yerde olduğu gibi; bütün 1 numaraları (Platini) 2 numaralar (Erzik) yönetiyordu. O Erzik’in geçmişte (ispat edilmesine rağmen) şikeyi hasıraltı ettiği, Malatyaspor’un düşmesine neden olduğu tüm Türklerce biliniyordu. Görülen o ki; bu iş de kapatılmaya, üstü örtülmeye çalışılıyordu. Ama çalınan minare o kadar büyüktü ki; kapatmaya kılıf yetmiyordu!
Belli ki UEFA’nın içinde 2 numaranın (Erzik) bu hallerinden rahatsız olan bir “3 numara” vardı! CAS Gerekçeli Kararları’ndaki “Geçmişte Fenerbahçe’nin 10’da 1’ini yapmayanlara daha ağır cezalar verildiği ortadayken, bu Türk takımını neden koruyorsunuz? Ne karşılığında koruyorsunuz?” soruları soruluyordu! Gelecek günlerde UEFA’yı gerçekten zor günler bekliyordu.
Ve nitekim; oldu da!
UEFA’yı “tek 1 Türk kalmayacak kadar” temizlediler!
Şenes Erzik artık UEFA’da değildi. FİFA’da bir süre daha kalacaktı ama... Orası da o kadar leş gibi kokuyordu ki! Rüşveti en çok alanların FİFA’cılar olduğu ortaya çıkıyor idi! FİFA başkanı rüşvetten dolayı koltuğundan kalkmak zorunda kalıyor idi!

--- Ve geldik kader anı’na! Daha geçen hafta kendi stadında Emre Belözoğlu beline kadar geldiği Biliç’e “Anam avradım olsun burası İstanbul!” demişti ya... İşte onun Trabzon versiyonu yaşandı!
Fenerbahçe; güle oynaya, 55 dakikada 5 attığı Rize deplasmanından dönüyordu. 1 saatlik yolculuktan sonra Trabzon’dan uçağa binilecekti. Ama o ne! Otobüsün şoförü kanlar içindeydi. “Taş” diyen vardı; “pompalı tüfek” diyen vardı. Görülen o ki; birisi “Anam avradım olsun burası Trabzon! Sizin orası İstanbul’sa... Burası da Trabzon!” diyordu.
Liglere 1 hafta “mecburi” ara verilmişti! Çünkü Fenerbahçe gene “ligden çekilmekten” bahsediyordu.
Ama kader işte...
Kader onlara “2 farklı gerekçeyle aynı tehdidi” ettirmişti; birisinde ölümden dönmüşlerdi... Diğerinde ise (gülmeyin;) penaltıları verilmemişti!
Olay büyük yankı getirdi elbette... Ama işin içinde şeytanlık arayanlar da yok değildi. Bu olayı yapanlar ve arkalarındaki güçler sırdı tabi... Ancak seçenekler belliydi:
1- Cahil, işsiz güçsüz, son yaşananlardan etkilenen bir Trabzonlu yapmıştı.
2- Seçime giderken Türkiye’yi kaosa sokmak isteyen ‘karanlık güçler’ yaptırmıştı.
3- Böyle bir olaydan en çok mağduriyet hikayesi üretecek olanlar yaptırmıştı.
Sonuçta...
“Sivas’ta penaltısı verilmediğinde bile” Fenerbahçe daha çok yaygara yapmıştı!
1 haftalık aradan sonra lige “kaldığı yerden” devam edildi. Başka ülkede olsa; (böyle bir gerekçeye) lig iptal olurdu!

--- Bu olay vesilesiyle verilen 1 hafta ara gelecekte şampiyonluğa oynayan bütün takımları derinden etkileyecekti. Çünkü havalar ısınıyordu ve o havada 3 günde bir maça çıkılacaktı. Mayıs gelmişti ama...
Sezona “Mart’ta şampiyonluk” parolasıyla giren Fenerbahçe hala şampiyon olamamıştı!
İşin kötüsü...
Bu ülkede Mayıs’lar hep Galatasaray’ın idi!
Sonuç olarak; (Trabzon deplasmanında kaybettikten sonra) Galatasaray kalesini bir daha gole kapattı. Çoğu son dakikalarda atılmış gollerle 1-0’lık “sidik zoru” galibiyetler hem Beşiktaşlı, hem de Fenerli futbolcuyu inanılmaz etkiliyordu.
Bu ülkede (Yıldırım Demirören TFF Başkanı iken) “maçın oynandığı gün ve saatten bile” nem kapan yöneticiler görmüştük. Güven seviyesi buralara inen bir insan hala TFF başkanı kalmakta ısrar eder mi? O etti! Geçmişte maçın oynanacağı gün ve saatinden huylanan insanlar; (hele bir de o ülkede şikenin cezası yoksa) birbirine güvenebilir mi?
Kalan 7 maçta “O kaleci bilerek elini çekti” diyen de oldu; “Sen kendi maçlarındaki tiyatroya bak” diyen de...
Sonuçta lig bitti!
Biraz değer kazansın diye Süleyman Seba’nın ismiyle desteklenen sezonu Galatasaray şampiyon bitirdi!
Fenerbahçe ve Beşiktaş’ı çok zor günler bekliyor idi!
Kopacak kellenin haddi-hesabı yok idi!

--- Her şey kötü olacak değil ya... Arada bu ülke insanının yüzünü güldürecek şeylerde yaşanıyordu.
Hani Galatasaray başkanı Ünal Aysal’ın “şaibeli”; Fenerbahçe başkanının da “kötü hakem” ilan ettiği Cüneyt Çakır var ya... İşte o adam gitti; Avrupa’da başka hakem kalmamış gibi (Barcelona-Juventus) Şampiyonlar Ligi finalini yönetti!
Sadece bu örnek bile Türk futbolunun nasıl “ruh hastası” adamların elinde, nasıl “ruh hastası” haline getirildiğini görmeye yeter de artar idi... Ama...
Kim o kadar “delikanlı” olacak idi!
Kim o kadar “g erçekçi”olacak idi!

--- Eskiden bu işler sahada olur; sahada kalır idi! Artık öyle günlere geldik ki; sahada olanı sahada bırakmıyoruz. Dışarıya taşıyoruz; Yalova feribotuna kadar taşıyoruz!
Maçı yok diye yanına Orhan Ak isimli eski Galatasaraylı futbolcuyu da alan Emre Belözoğlu arabalı vapurda Beşiktaş maçı için Manisa’ya giden taraftarlarla yumruklaşır. İşin içine Orhan Ak’ın silahı da girer! Ama neyse ki kullanması nasip olmaz. Şayet kullanılsa... Böyle bir şeyin hesabını kim verebilir idi!

--- Sezon başında İsmail Kartal’a imza attırırken Aziz Yıldırım ne diyordu?
“Başarı İsmail’in... Başarısızlık benim!”
Ama nasıl bir başarı ve başarısızlık anlayışı varsa Aziz Yıldırım’ın; başarısızlıkta “herkes” gidiyor; “bi tek o” gitmiyor!
Aziz Yıldırım takımdan çok ismin kafasını kopartacağının sinyalini vermişti. İcraata Volkan Demirel’le başlanmıştı. Volkan’a “Artık 1. kaleci değilsin. Kulübeyi kabul etmezsen dilediğin anda çekip gidebilirsin!” denmişti.
E Volkan’ın başına bu geliyorsa...
Diğerlerine neler gelmezdi!
Bileti kesilenler (şimdilik) İsmail Kartal, Dirk Kuyt, Egemen Korkmaz, Bekir İrtegün, Mert Günok ve Selçuk Şahin... Gidecekler de sırada!
Daha 6 ay önce “Fener’den başka takımda top oynamam” diyen Erkan Zengin’i bile Trabzon’un elinden alamayan; çok para harcıyor diye “gömü bulmakla” itham eden Fenerbahçe, 6 ay sonra (Bekir ve Egemen’den fazla oynayacağı muamma olan bir stopere) yaklaşık 70 trilyon bağladı!
Ondan da önce; lig biter bitmez Fenerbahçe Kongresi vardı. O kongrede “son kez” başkan adayı olduğunu söyleyen Aziz Yıldırım mahkeme kararı lehte de çıksa alayhte de çıksa görevden ayrılacağını açıkladı. Yerine Ali Koç’u “varis” gösterdi.
Baştan beri bi dünya olay anlatıyoruz. Bu tabloya dur demesi gerekenler Fenerbahçeliler... Ama onlar da durumdan hoşnut gibi; elini kıpırdatmıyor!
Eskiden “Bize kumpas kurdular” yalanlarıyla bir kongreye gitmişlerdi. O kongrede 10 bin kişiden 7500’ü Aziz Yıldırım’dan yana oy kullandı.
Köprünün altından bi dünya su aktı. Yaşanan onca şey birçok insanın gözünü açtı. Lig biter bitmez Fenerbahçe gene kongreye gitti... Sonuç:
Aziz Yıldırım 5500
Diğer aday 2500
Yani Fenerbahçe asla değişmiyor!
Fenerbahçe değişmeyi bırak;
Değişmeye bile yeltenmiyor!
Kurtulmaya bile yeltenmiyor!

--- Ve sonra bomba patladı!
“Galatasaraylı Emre” iken Fenerbahçe’ye gitmek zorunda kalan...
O günden sonra da (biraz da şartlar gereği) hep olayların içinde olan...
Bu vasfıyla da (Volkan Demirel’le birlikte) Aziz Yıldırım’ın sahadaki tezahürü olarak görülen, daha da ağırı; Aziz Yıldırım’ın “tetikçisi” gibi görülen Emre Belözoğlu’na yeni kontrat teklif edilmedi!
Ama hep böyle değil midir?
Sen kendini kullandırırsan...
Seni bi güzel kullanırlar!
İşin bitince de...
Kullanılmış mendil gibi bi kenara atarlar!
Gördük ki;
Fenerbahçe’de “kukla oynatıcı” hep aynı imiş...
Sadece “kuklalar” yer değiştiriyor imiş!
3 Temmuz’da “Cemaat Fenerbahçe’yi ele geçirmeye çalışıyor” diye ortaya bir laf atılmış ama...
Görülen o ki;
Fenerbahçe (yaklaşık 20 sene önce) zaten ele geçirilmiş!
Şimdi kurtar kurtarabilirsen!
Fenerbahçe sanki (rahmetli) Semih Bayülken’in ah’ını almış!
20 sene önce kulüpte yaşanan tüm kargaşa ona ve onun grupçuluğuna bağlanırdı.
Ama var ya;
Fenerbahçe asıl o zaman Cumhuriyetmiş!
Çünkü o zaman Fenerbahçeliyim diyen herkesin Fenerbahçe üzerine edecek lafı varmış.
Şimdi öyle mi?
Şimdi o istemediği zaman, Aziz Yıldırım istemediği zaman Fenerbahçe’ye başkan olmayı hayal bile edemiyorsun!

--- Sonra “bi bomba daha” patlar.
2000’lerin başında Dünya Kupası’ndan 3. dönebilen Türkiye; futbolda o kadar geriye gider ki; artık Faroe Adaları’yla aynı torbalara düşer; 4. torbalara!
6 takımlı gruplarda ilk 3’e giremeyen Türkiye...
Bundan sonra kuralara 4. torbadan girecek!
İşte Türk futbolunu getirdikleri yer burası.
“Fenerbahçeliler” değişmiyor da...
“Diğer Türkler” çok mu farklı sanki!
Onlar da daha 1 hafta önce seçime gitti.
Futbolumuz güya siyasetten bağımsız...
Ama bütün her yer “Belediyespor” dolmuş!
Haliyle futbolu “siyasetten” ve “karanlık adamlardan” kurtaramıyorsun!
Tıpkı Fenerbahçe’de olduğu gibi; (en tepedekinden onay almadıktan sonra) TFF başkanlığına aday dahi olamıyorsun!
Öyle bir hale geldik ki;
Kupası şikeyle çalınmış Trabzonspor bile bu oluşuma oy veriyor!
Kaça?
Söylendiğine göre 23 trilyona!
Para öyle tatlı ki;
Kimisi parayla hizaya getiriliyor; kimisi de “parasızlıkla” imtihan ediliyor!
Sonuç;
300’e yakın TFF delegesi oy kullanmış... 4-5 tanesi hariç hepsi “bu kirli düzene” evet demiş.
Türk futbolunu 4. torbalara düşürenler; azıcık başarılı olsalar, kim bilir kaç oy alırmış!
Tabi ki bir ülkede olanların hepsi “siyasetle” alakalı...
Siyasetin neyse...
Kalan her şeyin de o’dur; o kadardır!
30 yıl önce Cumhurbaşkanı’nın ağzından “benim memurum işini bilir” denen Türkler...
Şimdi en tepedeki Cumhurbaşkanı’na “hırsız” diyor!
Bunlar ülkenin 5 vakit namaz kılanı...
Siz bunları az dindarını...
Sadece Cuma’ya ya da Bayram namazına gidecek kadar dindar olanını düşünemiyor musunuz?
Olan bitenin özeti budur!

Şimdi “bir Temmuzluk kadar” futbola (!) ara verelim.
Temmuz sonu itibariyle gene “futbol konuşmaya” devam ederiz!
Tıpkı bu konuştuklarımız gibi!




15 Haziran 2015 Pazartesi

ŞANSAL BÜYÜKA “BARON” DEĞİL “YELLENEN İMAM”DIR!



Ne mutlu bana ki; o dönemlere, o insanlara şahit oldum.
O insanlarla birlikte çalışma şerefine nail oldum.
Onun için de içimden geldikçe yazdım.
Çünkü bu adamların geçmişini biliyordum.
Ahmet Çakar Beyaz tv’de Şansal Büyüka’ya bile ateş etmeye başlayınca tam 4 tane yazı yazdım.
Aslında yazı 1 tane idi. Ama dönem yazısını öyle kısa twitter cümleleriyle anlatamıyorsunuz.
O yüzden de “Allah ne verdiyse” yazdım. Millet sıkılmasın diye de 4’e böldüm.

Geçenlerde (ligler ve seçimler biter bitmez):
“Bana biraz müsaade... Hem yoruldum, hem sıkıldım. Biraz nefeslenelim; sonra kaldığımız yerden devam ederiz” dedim.
Ama dinlenmek ne mümkün... Gündemden uzak kalmak ne mümkün...
Ben uzak kalsam da; sağolsun dostlar, paylaştıklarıyla:
“Bak sana röveşatalık bir orta... Takıver 90’a!” diyorlar.

Yazıyı paylaşan sevgili abim Cem Dalmaz...
Haberdar olmam onun vasıtasıyla...
Ama yazıyı asıl kaleme alan Sedat Kaya...
İzmirli Sedat Kaya...

Sedat Kaya (seneler önce) Fotospor’da benim de müdürlüğümü yapmıştır. Kısa bir süre öncesine kadar kendisini sever, sayar(d)ım.
(...dım) kısmına girerek konuyu dağıtmak istemem. O yüzden ne siz sorun, ne ben anlatmak zorunda kalayım.
Sedat Kaya; o yazıda, (yıllarca birlikte çalıştıkları) Şansal abiyi anlatmış.
Şansal abi zaten bildiğim bir gazeteci... Ama onların benden daha uzun ve daha yakın mesaileri olmuştur. Yani konu Şansal Büyüka ise, Sedat Kaya “bir bilen”dir!

Açıkçası o yazıda “bilmediğim bir şey” aradım. Ama ne yalan söyleyeyim; o yazıda benim bilmediğim tek bir Şansal Büyüka detayı yoktu.
Sadece şu kısmı beni ilgilendirdi.
Diyor ki Sedat Kaya:
“Şansal Büyüka ‘ÖNCE İŞ SONRA EŞ’ derdi.
Evet; abartısız, adam bildiğiniz İŞKOLİK idi.”

İşkoliği geçelim;
Çünkü o tabir Şansal abi için hafif kalır.
Şansal Büyüka o yıllarda “harbi” gazeteci idi!
Harbi gazeteci olan biri de “mecburen” işkolik olur zaten!

Bakın şimdi size bir hikaye anlatayım da...
“O günün harbi gazetecileri” bugün ne hallerde; siz de iyi görün!

Çoğunuz bilmez... O yıllarda Sabah gazetesi çok popüler... “Büyük Gazete” Hürriyet’ten çok sağlam tiraj çalıyorlar...
Hürriyet’çiler de ne yapıyor?
“Gazete” adında Sabah çizgisinde bir gazete çıkartıyor. İşte ben o Gazete gazetesinde çalışıyorum. Müdürüm de Onur Belge...

Bu Gazete’deki ekip bi garip...
Hürriyet’te istenmeyen ne kadar adam varsa orada!
Kim bilir; belki de 1 taşla 2 kuş vurulmak isteniyor...
Hem o adamlarla Sabah denen belaya meydan okunuyor;
Hem de...
Tutmazsa;
“Yahu siz zaten kötü gazetecisiniz. Sizden ne köy olur, ne kasaba” diyerek alayına sepet havası!

Benim için durum farklı...
Çünkü ben daha yolun başındayım!
Daha 4 yıllık okulumun 2. senesindeyim ama... Meslekten nasıl ekmek kaparım; onun kovalamacasındayım.

25 yıllık meslek hayatımda “tek 1 kişiden” iş istedim; o da Rıdvan Yelekçi’dir!
Ben Bulvar’da 8 aylık muhabirim... Ama oranın bana uygun yer olmadığını anlayınca, (o günlerde prova baskısı yapılan Gazete’ye giderek) Rıdvan abiye;
“Beni buraya alır mısınız?” diyorum.
(Nur içinde yatsın) Rıdvan abi de:
“Alırım evladım...” diyor!
Nitekim ben Bulvar’ı bırakarak Gazete’ye başlıyorum...
Başlıyorum ama...
Daha ilk sabah bakıyorum ki;
Servisin müdürlük koltuğuna soğuk nevalenin birini koymuşlar!
“Ulan kim bu?”
Öğrendim ki; adı Onur Belge imiş!
Benim onu gözüm tutmadığı gibi; onun da beni gözü tutmamış!
Bunu elbette ilerleyen yıllarda öğreniyoruz ama... Aslında ikimiz de birbirimizi yanlış tanıyormuşuz! Çünkü aradan zaman geçtikçe o beni, ben onu daha iyi anlamaya başlayacaktık.

Şimdi...
Bana “o lafı” kim derse desin; mutlaka bozulurum...
Ama kim ki;
“Engin Biçer’i ben yetiştirdim” derse;
Bozulmayacağım:
“Evet; adam haklı... Beni gazeteci yapan adam odur” diyeceğim “tek adam” Onur Belge’dir!
Nasıl bir adamdan bahsettiğimi sanırım daha iyi anlatabildim.

İşte Onur Belge’li o Gazete’nin spor servisinde yavaş yavaş işe ısınır olmuştum.
“Yavaş yavaş” dediğime bakmayın; nasıl bir tempoda çalışıyoruz; inanamazsınız!
Hem çok koşuyoruz... Ama yaptığımız işten de acayip keyif alıyoruz!
Ben o Gazete’nin; (filmlerde gördüğünüz gibilerinden) bir “tetikçisi” olmuştum. Aldığım yeni makinamla, onlar beni nereye gönderirse oraya koşturuyordum.

Aksini kimse iddia edemez!
Türk futbol tarihinin en önemli dönüm noktası Galatasaray’ın ilk maçta 3-0 yenildiği İsviçre’nin Neuchatel Xamax takımını İstanbul’da 5-0 yenerek elemesidir.
Ulan hiç olacak şey mi?
Kıçı kırık bir Türk takımı; (UEFA’yı evinde barındıran) İsviçre’nin bir takımını bu kadar rezil ederek eleyebilir mi?
O kadar zorlarına gitmişti ki;
UEFA’cılar çıktı:
“Bu sayılmaz! Bu maç tekrar olacak!”
İşte o gün; Galatasaraylısı, Fenerlisi, Beşiktaşlısı herkes “tek yürek” oldu.
Alman bir avukat bulundu; Galatasaray’ın yenmeye çalışılan hakkı nasıl geri alınır; bunun kavgası verilir oldu.
O günleri size anlatamam... Siyaset-miyaset bi kenardaydı; varsa yoksa herkes için birinci öncelik o davaydı.

İşte o günlerde, (haberi takip etmek üzere) Alp Yalman’ın Gayrettepe’deki Tatko isimli binasındayız.
Bugün o binanın yerinde  Astoria adında bir avm var... Ama o yıllarda hepimizin uğrak yeri orasıydı.
1: Beyoğlu Hasnun Galip, 2: Alp Yalman’ın Tatko isimli iş yeri tüm Galatasaray muhabirlerinin mutlaka gittiği bir yerdi.
Hayatımın hiç bir döneminde, gittiğim hiç bir işi “kıçımla” takip etmedim. Ama bu iş zaten çok önemli bir mevzu... 1- Galatasaraylıyım ve konuyu zaten çok önemsiyorum; 2- Tüm Türkiye bizim bulunduğumuz bu mekandan çıkacak bir habere odaklanmış.
Haliyle; tam diken üstündeyiz...
İşte o arada toplantı odasından Alp Yalman mııı, Faruk Süren ya da Özhan Canaydın mı, tam net hatırlamıyorum; bir Galatasaray yöneticisi çıktı.
Bize çok önemli bir haber verecek gibiydi.
Verdi de; hem de ne büyük bir haber, inanamazsınız!
O günler için yeri yerinden oynatacak bir haber!
Diyordu ki o yönetici:
“Maçın hakemi Galatasaray’dan yana şahitlik yapacak!”
Nassı yani?
Maçı zaten oralara getiren hakemlerin olaylarla ilgili verdikleri abartılı raporlar değil miydi?
Ancak bu hakemler ülkelerine dönünce ne olmuş?
Sadece Türkiye’deki Türkler değil, Avrupa’daki Türkler de ayaklanmış!
Öfkesine hakim olamayan gurbetçi doooğru hakemin evinin etrafına gidiyor...
Bi gün, iki gün derken, “geçer-biter” diyorlar ama...
Hakemlere tepki dinmiyor!
E can tatlı tabi!
Hakemler ufak ufak korkmaya başlıyor!
Bi de işin diğer tarafında hakemin vicdanına sığmayan bir durum var.
Orta hakem diyor ki:
“Yahu arkadaş! Tamam... Her maçta olan olaylar kadar bu maçta da olay oldu... Ve biz de bunu raporumuza yazdık. Ama inanın benim yazdığım rapor bu maçın İPTALİNİ isteyecek kadar ağır değildi. O yüzden de olanı-biteni güzel güzel anlatmak istiyorum!”

Offf; habere bakar mısınız?
Tüm Türkiye’nin beklediği davada maçın hakemi Galatasaray’dan yana şahitlik edecekti!
Yani davanın seyri İsviçre’den Türkiye’ye, yani Galatasaray’a doğru dönecekti!
Yöneticinin konuşması bitse de, gazeteye dönüp bu bomba haberi yazdırsak diye sabırsızlanıyorduk.
Ancaaak...
Yönetici demesin mi?:
“Yalnız sizden ricam... Bu haberi yazmamalısınız?”
Ulan nasıl?
Böyle bir haber yazılmaz mı?
Yazılmayacaksa o zaman bize niye söylüyorsunuz?

O hayal kırıklığı içinde oradaki arkadaşlarla ayaküstü bir toplantı yaptık.
Galatasaraylı yönetici;
“Bu Türkiye’nin meselesi... Bir milli dava...  O yüzden siz de bize anlayışlı olun. Bilin... Ama yazmayın!” diyordu.
İşte o ayaküstü toplantıda kendimizce habere “ambargo” koymuştuk.
Koymuştuk ama...
Biz kimdik ki?
Biz kıçı kırık muhabirlerdik!
Bunun bir de gazete kısmı vardı.
Bakalım onlar bu duruma ne tepki koyacaklardı?

Tatko’da onlardan kim vardı çok net hatırlamıyorum ama...
Milliyet’in o günkü Galatasaray muhabiri Halil Özer’di.
Bugün Habertürk’ün Spor Müdürü olan Halil Özer...
(Bütün Galatasaray yöneticileri) daha o günlerde Halil abinin “sıkı Fenerli” olduğunu bilirdi. Ama onun sıkı Fenerli olması Galatasaray muhabirliği yapmasına engel değildi. Çünkü onun başında (çok iyi Galatasaraylı) Ferhan Tezcan, onun da başında Babı Ali’nin en iyi spor müdürü Şansal Büyüka vardı. O da Fenerliydi... Ama o yıllarda (muhabir için, gazeteci için)  tuttuğun takımın borazanlığını yapmak “ayıp bir şey” idi!

Neyse...
Kös kös gazeteye döndük ve müdürüm Onur Belge’ye Tatko’da ne konuşulduğunu bir bir anlattım.
“Haber bu” dedim...
Ve ekledim:
“Ama yazmayacaksınız dediler!”
Deyince ben rahatladım!
Niye?
Bulvar’da 8 ayım geçmiş; Gazete’de de 1 sene olmuş mudur, bilmiyorum. Yani daha gazeteciliğin raconu nedir, bilmiyorum. Filmin bundan sonrasında ne olacak; tahmin bile edemiyorum!

Gün içinde serviste hep Onur abiyi izledim. Yük artık onun omuzlarındaydı. O günkü telefon trafiği diğer günlerden kat be kat fazlaydı. Kiminle ne görüşüyordu; bilmiyorum... Ama Onur abi vakti geldiğinde oflaya-puflaya:
“Haberi koymuyoruz arkadaşlar!” dedi.
Demin dedim ya...
Beni yetiştirdiğini Onur abi söylerse ona tek laf etmem!
Çünkü Onur abi çok düzgün bir adamdı.
Haaa; beni yetiştirdi de ne yaptı?
Torna makinasına mı soktu?
Sağımdan solumdan biraz kırpıp beni kıvama mı getirdi?
Hayır... Elbette değil...
Biz Onur abinin bu gibi durumlarda ne yaptığına baka baka “onun gibi” olduk!
Onur abinin dili o anda “Haberi sayfaya koymuyoruz arkadaşlar” diyordu ama...
Gece yattığında o da sabaha kadar uyuyamayacağını biliyordu!
Çünkü “mesleğe ihanet ettiğini” o da çok iyi biliyordu!

Neyse...
Ertesi gün oldu... Biz rahatız!
Çünkü verdiğimiz sözde durduk!
Ama merakla diğer gazetelere de bakıyorduk!
Elimize hemen Milliyet’i aldık; Şansal Büyüka’nın Milliyet’ini...
“Oh be” dedik...
“Milliyet de haberi kullanmamış! Onlar da sözünde durmuş!” 
“Onlar kullanmadıysa kimse kullanmaz” diye düşünüyorduk.
Doğru...
Milliyet Spor’da o haberle alakalı tek satır yoktu...
Ama gazeteyi bir çevirdik...
O HABER MİLLİYET’İN 1. SAYFASINDAN VERİLMİŞTİ!

Ben gazeteciliğe “okulundan” yetiştim.
Yani elim ve dilim felsefe yapmayı bilir, tartışmayı da severim.
Sabaha kadar bu konuyu tartışabiliriz.
Kimi der ki;
“Salaklık etmişsiniz. O haber kullanılmaz mı?”
O adama hak veririm!
Ama başka biri de der ki;
“Siz doğru olanı yapmışsınız. Söz verip de tutamayan kaypaklar düşünsün!”
Ona da hak veririm ama...
Bunu yaptılar diye Şansal Büyüka ve muhabiri Halil Özer’e ASLA VE ASLA “Kaypaklık ettiler. Yaptıkları adamlığı sığmaz” demem!
Çünkü adam gazeteci!
Çünkü adam “habercilik” yapmış.
“Habercilik yaptı diye de” hiç bir gazeteciye kızamazsınız!


Aradan kaç yıl geçmiş?
Hemen hemen 30 yıl!
Peki o 30 yıl; “bu kadar gazeteci, bu kadar haberkolik” Şansal Büyüka ve ekibini nerelere savurmuş?

Bu “harbi gazeteci” ekipte İslam Çupi de vardı.
İslam abinin Milliyet spor yazarı olmasına rağmen nasıl tarafsız (!) “Fenerbahçe güzellemeleri” yaptığını bilirsiniz.
O zamanlar ipler Fener’in elinde ya...
O yüzden olsa gerek; Fenerbahçe’yi göklere çıkarmak serbest!
O da Allah ne verdiyse olaya girmiş:
“Fenerbahçe olmazsa güneş bile doğmaz!” mealinde şeyler çiziktirmiş!
Sedat Kaya o yazısında Şansal Büyüka’nın bir takıma torpil ve iltimas geçeceğine ihtimal dahi vermemiş!
Peki güzel de...
Aynı Şansal Büyüka;
Şu 3 Temmuz 2011’den bu yana “şike yaptığı” alenen belgelenmiş, mahkemelerle “tescillenmiş” Fenerbahçe’nin (ve daha da önemlisi Aziz Yıldırım hakkında) ALEYHTE ne yazmış; ne sözler sarf etmiş?
Şansal abi, Aziz Yıldırım’ın olduğu bir ortamda bir daha asla ve asla gerçek bir spor barışı olmayacağını bilmez mi?
Takımı şike yapmış Yıldırım Demirören’den “adalet dağıtacak bir TFF Başkanı” olmayacağını bilmez mi?
Hadi hepsini yok sayalım!
Yahu arkadaş... Bunca mahkeme neden yapıldı?
Hadi seninkiler burada tiyatro oynadı... Peki UEFA ve CAS gibi kurumlar bile “şike” dedikten sonra Şansal Büyüka o kupaların o müzelerde durmaması gerektiğini bilmez mi?
“Harbi gazeteci” Şansal Büyüka bu konuda televizyonda ne demiş; gazetede ne yazmış?
Bunların hepsi Şansal Büyüka’nın gözleri önünde olmadı mı?
Ama onun için de artık aslolan adalet değil; Digitürk’ün maç yayınlarından kazanacağı paraydı!
O yüzden de Aziz Yıldırım (ve dolayısıyla Fenerbahçe’ye) hep arka çıkmak lazımdı!
Haberecilik mi?
Gazetecilik mi?
O neydi ki?
Şansal abi o meziyetlerini sanki yıllaaar önce Cağaloğlu’ndaki Milliyet’te terk etmişti!

Tabi ki Şansal Büyüka da her şeyin farkındaydı!
Eğer bütün gazeteciler "adam gibi" gazetecilik yapsa; olacak şey belliydi:
Fenerbahçe düşerdi; o kupalar da o müzelerden çıkıp yeni sahibine giderdi.
İşte onları gazetecilikten vazgeçirten acı gerçek bu!
Ama bakın; size yukarda ne anlattım?
30 yıl önce Galatasaraylı yönetici de:
“Bu iş ülke meselesi... Şayet yazarsanız aleyhimizde sonuçlar doğurabilir!” demişti.
Ama ne yapmıştı “harbi” gazeteci Şansal Büyüka’nın Milliyet’i?
Haberi Spor’dan vermeyi bırak; 1. sayfasına taşımıştı!
O günlerde Galatasaray zarar görürmüş; yara alırmış diye düşünen var mıydı?
Ama bugün düşünüyorlar!
“Ya Fenerimizin başına bir şey gelirse!” diyorlar.
Şansal Büyüka (Ahmet Çakar’ın dediği gibi) “Türk futbolunun baronu” mudur; bilmem.
Ama şundan çok eminim.
Hani İmam yellenirse Cemaat de gerisini halledermiş ya...
Şu 3 Temmuz’dan sonra GAZETECİLİK ANLAMINDA “her tükeniş”; “her yellenme” önce Şansal Büyüka ile başlar!
Baron mudur bilmem...
Ama Şansal abi “yellenen İmam”dır!
Kalanını tamamlamak da “cemaatine” düşmüş!

Şansal abiyi bir kenara koyalım...
Kimdir 3 Temmuz’dan sonra olayı yavaş yavaş sulandıran ve sonra (Trabzonspor sanki bu ülkenin takımı değilmiş gibi) “şikesi tescilli” Fenerliye müjde üstüne müjde haberleri verenler:
1-      Halil Özer... Kimin elinde yetişmiş? Şansal Büyüka! Geçmişte zaten Fenerliymiş... Şimdi Fener’e “İslam abisi kadar gönülden” hizmet vakti imiş!
2-      Ercan Güven... 3 Temmuz öncesine kadar Türk basının medar-ı iftiharıydı. Var mı şimdi can kulağıyla okuyan, yazdığına “güven”en? Onu kim yetiştirmiş? Bak sen Allah’ın işine! O da mı Şansal abinin Milliyet’indenmiş!
3-      Meriç Müldür... Aynı soruları sorup, aynı cevapları vermeyelim. O da Şansal abinin tornasından geçmişlerden! Ben Meriç Müldür’ün 3 Temmuz’dan sonraki 2 farklı yazısını okudum. Kusura bakmasın ama, ağzımdan ilk şu cümleler döküldü: “Bi insan niye bu kadar değişir ki? Şansal abili Milliyet ekolünden bir gazeteci ‘kaça’ bu kadar değişir ki?”
4-      Gürcan Bilgiç... Şansal abili Milliyet ekibinden ilk ayrılıp Sabah gazetesine gidenlerden... Aziz Yıldırım’la ilk vukuatı yaşayanlardan... Belki onun etkisiyle Aziz Yıldırım’la hep mesafeli! Ama (babadan Fenerli) Gürcan Bilgiç Aziz Yıldırım ve saz arkadaşlarının (17’de 16 yapılan 2010-11 sezonunda) çevirdiği haltların ne olduğunu bilmez mi? Aynılarını birkaç Galatasaray yöneticisi yapmış olsa... Aynı Gürcan Bilgiç kaleminden kan damlatmaz mı? Gürcan Bilgiç bugünlerde de "Galatasaraylı futbolcular neden kırmızı kart görmüyor?" sorunsalına çok kafa takıyor da... Mahmut Uslu'ya hitaben:
      "Sayın Uslu... Hani bu Fenerbahçe'nin lehinde çokça hükmün olduğunu söylediğiniz CAS Gerekçeli Kararları ne oldu? Bunları ne zaman yayınlayacaksınız?" diye sormaz mı? Öyle ya; onun işin Fenerbahçe muhabirliği değil mi? Bir Fenerbahçe muhabiri o gerekçeli kararların neden yayınlanmadığını merak etmez mi? Eder tabi! Ama nedense susmayı tercih eder!
5-      Atilla Gökçe... Onu bu listeye almakla ayıp eder miyim; bilmiyorum? Ama Duygun Yarsuvat’ın malum “Cemaat Aziz Yıldırım’dan 50 milyon dolar rüşvet istedi” haberini yazan kişi! Yıldırım Demirören’in Milliyet’inde bu haberin yayınlanmasıyla “yeni bir dönem” başlatılmıştı. Ellerinde patladı o ayrı... Ama Atilla Gökçe de Şansal Büyüka’lı Milliyet’in ağır toplarındandı!
Ve 6- İzmirli Sedat Kaya...
Bana bunca satırı yazdıran Sedat Kaya!
Maaş alamadığımız Fotospor yıllarımızın; parasızlığa rağmen “en keyifli” gazeteciliğini yaptığımız Sedat Kaya!
Zaten kendi de söylüyor;
“O usta idi... Ben çömez... Elimizden tutup bizi de adam eden oydu!” diyor.
Sedat Kaya’yı da bizim başımıza diken hep Şansal Büyüka idi!

Siz bilmezsiniz elbet...
Ama ben; geçmişte çok sevdiğim (!); (Şansal abi gibi harbi gazetecidir sandığım) Sedat Kaya’nın SÖZ KONUSU AZİZ YILDIRIM VE FENERBAHÇE OLUNCA nasıl vahşi bir kartal gibi olduğunu kendi gözlerimle gördüm!
Ve hepsinin ortak özelliği ne biliyor musunuz?
Harbi gazeteci hep onlar; Fenerbahçe’yi koruyanlar!
Onların dışında kalanlar hep kaka çocuklar!
Kendilerini sahiden “ideal” ve “tarafsız” gazeteci sanıyorlar...
Ama Aziz Yıldırım’a (ve dolayısıyla Fener’e) laf et...
Anında pençelerini çıkarıyorlar!

Bu listeye daha çok adam eklerim.
Adam Fenerbahçe kongre üyesi ama...
Kendini “tarafsız” gazeteci diye iteliyor!
Kendini “tarafsız” diye iteliyor; bana da lafı yaslıyor:
“Sen amigosun!”
Soruyorum:
“Ben amigo; sen ‘tarafsız-harbi’ gazetecisin... 3 Temmuz şike sürecinde şikeyi yapanları iğneleyen, şikeden mağdur olanları kollayan ne yazdın?”
Cevap veriyor:
“Hiç bir şey!”
Ama onlar “harbi gazeteci” oluyor...
Bize de “amigo” olmak kalıyor!

Yeter artık abiler...
Yeter artık beyler...
Ben artık sizin bu hallerinizden sıkıldım!
Ne zamanki geçmişte çok sevdiğim Sedat Kaya’nın (söz konusu Aziz Yıldırım olunca hala yeniden yargılamalardan medet umduğunu) gördüm;
Artık susamaz oldum!
Ya adam gibi gazetecilik yapın...
Ya da Sedat Kaya’nın yaptığı gibi;
Bu işi artık yapmayın!
Çünkü siz yıllarca Milliyet ekolü olarak spor gazeteciliğini “size has” bir şey olarak saydınız.
Kendinizi dev aynasında gördünüz; kalan herkese de biraz tepeden baktınız.
Siz yazarsanız “gazeteci” idiniz... Sizden biri Fenerbahçe’yi övdüğünde “doğal bir övgü” bildiniz.
Ama “aynı satırları” Galatasaray için bir Galatasaraylı yazsa;
Onu da “amigo” diye öteleyiverdiniz!
Dün de böyleydiniz; bugün de...
Hiç değişmediniz...
Ve ne yazık ki hiç gelişmediniz!

Sizin gazeteci olduğunuz yerde “amigo”yuz ya biz...
O yüzden beni boş verin...
İslam abiyi yatağından kaldırın...
Ve gazeteciliği ne hale getirdiğinize bir de onun gözünden bakın.
Bu kadar Fener amigosu olmak...
Bu kadar Fener yandaşı olmak; inanın “ona bile” fazla gelirdi!
Soru basit:
İslam abi yaşasaydı...
Fener’i bu hallere düşüren Aziz Yıldırım’a ne derdi?
Karar verin...
Siz gazeteci misiniz?

Yoksa; “yeni nesil İslam Çupi’ler” misiniz?

13 Haziran 2015 Cumartesi

MADEM GALATASARAY'I O KADAR ÇOK SEVİYORMUŞTU DA... HAMZA'NIN CEM UZAN'IN İSTANBULSPOR'UNDA NE İŞİ VARMIŞTI?

Dün gece bir "630 milyon lira hikayesi" anlattık ya...
Onun üzerine devam edelim ve Hamza Hamzaoğlu'nun başkan Dursun Özbek'e neden "Beni Galatasaray kovarsa sözleşmemde tazminat maddesi olmasın" dediğini daha iyi anlayalım.
Muhammet Altuntaş (Edirnespor);
Hakan Ünsal (Karabükspor);
Vedat İnceefe (Karabükspor);
Ve Hamza Hamzaoğlu (İzmirspor)...
Nedir bu adamların ortak özelliği?
Evet... Doğru bildiniz!
Hepsi 2. lig oyuncusuydu ama... Galatasaray gibi büyük bir takıma geldiklerinde "şak" diye takıma girdiler!
Bunun bir de Feyyaz Uçar (amatör Avcılarspor); Ünal Karaman versiyonu vardır.
Feyyaz'ınki de zor işti ama... Hele Ünal'ınki bambaşka bir şeydi! Hocası Coşkun Özarı onu daha 2. ligdeyken banko MİLLİ TAKIMA koyabilmişti!
Bugün (mesela Bankasya'dan) gözünüz kapalı Galatasaray'a, Fener'e, Beşiktaş'a "ilk 11'e" alabileceğiniz bir oyuncu var mı?
Nerdeeee!
Öyle şeyler geçmişte kaldı.

Neyse...
Biz dönelim Hamza Hamzaoğlu'na...
Hamza İzmirspor'un oyuncusuydu ve o dönemde Piontek'in yardımcısı olan Fatih Terim'in de talebesiydi...
Ümit Milli Takım'da birlikte çok iyi işler yapıyorlar ve Hamza daha yukarıları hak ettiğini zaten gösteriyor.
Ama o kadar mı?
Galatasaray'a alacaksın...
Ve koca Galatasaray takımı sanki onun gelişini bekliyormuş gibi şak diye takıma koyacaksın!
Oldu mu?
Oldu!
Bilmeyenler vardır; hatırlamayanlar, unutanlar vardır.
Nasıl bir futbolcuydu Hamza?
Bi kere; futbolu bıraktıktan sonra bile fizik olarak değişmeyen nadir isimlerden...
Futbolcuyken de hemen hemen bugünkü fizikteydi.
Ondan da önemlisi...
Meslek hayatım boyunca binlerce futbolcu görmüşümdür. Ama Hamza Hamzaoğlu benim için bi açıdan "tek" idi.
Neydi o özelliği?
Hamza genelde orta sahanın solunda oynardı. Sol beke yardım eder; sol açık gibi hücuma çıkarak yaptığı ortalarla forveti beslerdi.
Kendinizi bir altyapı hocası olarak düşünün...
Hamza'ya deyin ki;
"Sol kanattan top al... Karşına çıkan kuleye rakip futbolcuymuş gibi çalım at; kornerin oraya yaklaşınca da penaltı noktasına orta kes!"
Hamza gider; (ortaları muz gibi değildir,) ip gibidir genelde... Ama istediği yere atar... Yani ayağına hakimdir.
Sonra ona de ki:
"Şimdi sağa geç... Yaptığın aynı işi bir de sağ ayağınla dene!"Hamza bunu da yapar; ve inanın; en az sol ayağı kadar iyi yapar!
Dünya üzerinde böyle bir futbolcu modeli yoktur!
Bir futbolcu ya sağ ayaklıdır; ya sol...
Mesela Emre Belözoğlu şu dediğim işi sol ayağıyla çok iyi yapar da...
Aynı işi sağ ayağıyla yapmasını istediğinizde bazen öyle saçmalar ki; yaptığı ortaya takım da güler, kendi de!
Ama Hamza'ya gülmezsiniz...
Gülemezsiniz...

Çünkü bu Hamza Hamzaoğlu denen bu adam her iki ayağını da "eşit derecede" iyi kullanırdı.
Aradan yıllar geçmiş...
Her gün de gözümüzün önündeydi...
Bugün "Hamza sağ ayaklı mıydı, yoksa sol mu?" diye kendime soruyorum...
Ama verilecek net bir cevap bulamıyorum!
Peki sorun neydi?
Karakter olarak bu kadar düzgün bir adamın Galatasaray macerası neden çok uzun sürmemiş? (1991-95 arası 104 maç-10 gol)
Hem de bu süreçte Şampiyonlar Ligi'nde çok önemli işler yapmalarına rağmen!
Ve hem de Hamza Hamzaoğlu'nun; Hakan Şükür, Arif Erdem, Cihat Arslan, Uğur Tütüneker ve Okan Buruk gibi futbolcularla arasında su sızmazken?
Onlar tarafından çok seviliyorken!
Sadece onlar da değil ki!
Hamza'yı bütün takım severdi!


Hamza'da sıkıntı şuydu:
Galatasaray çok büyüktü!
Evet; Hamza da çok iyi futbolcuydu ama...
Galatasaray çok... çok  büyüktü!
Hamza ilk geldiğinde Galatasaray kabuk değiştiriyordu. Papazlara yol veriliyor; gençlere kucak açılıyordu.
Bu da onun çabucak takıma kabulünü sağlamıştı.
Bi yere kadar evet...
Ama bi yerden sonra Hamza Galatasaray için "çok renksiz", "çok sıradan" kalmaya başladı.
Hamza'yı sahaya atın... Size yapacağı işler "aşağı yukarı" bellidir. Onun altına asla düşmez. 5 yıllık mukavele yapın; 5 senesinde de aşağı yukarı aynı performansı gösterir. Ama bu kadarı Galatasaray'a yetmez!
Galatasaray'da daha uzun ömürlü olmak için onun daha üstüne çıkma zorundaydınız.

Deyim yerindeyse;
Futbolcu Hamza; raydaki bir tren gibiydi.
O tren Sirkeci'den Halkalı'ya giderdi.
Onun başka istasyonlara uğrayıp yolculuğa renk katma ihtimali yoktu.
Yani bir yerden sonra Hamza Galatasaray'a yetmez olmuştu.
O yüzden de ayrılık şart olmuştu.
İşte tam da o günlerde; (Hamza'nın da şansına,) para babası Cem Uzan devreye girmişti.
Uzan'lar bir yandan Adanaspor; ama asıl olarak İstanbulspor'la Türkiye'de bir fırtına estirme niyetindeydi.
Fener'den Oğuz Çetin ve Aykut Kocaman'ı alan Cem Uzan; Galatasaray'dan da birini almalıydı.
Onu da yaparsa; bu iş, o mütevazi İstanbulspor'a büyük bir hava katardı.
Nitekim aldı da...
Oğuz ve Aykut için "Futbol hayatlarının sonunda" diyordunuz da...
Hamza için öyle bir şey söz konusu değildi.
Cem Uzan'a göre; İstanbulspor, Galatasaray'ın en önemli silahlarından birini almıştı.
Anlayacağınız;
Galatasaraylı için eski heyecanını kaybeden Hamza'ya İstanbulspor'a gitmekten başka seçenek kalmamıştı.
Çünkü Galatasaray bu; büyük kulüplere hep daha iyisi lazımdı!
Hamza artık misyonunu doldurmuştu; yerine daha iyi biri konmalıydı.
Kondu da!
Tam o günlerde Karabükspor'dan Hakan Ünsal alınmıştı.
Hamza'ya "raydaki bir tren gibiydi" dedik ya...
Galatasaray'da oynamak için bir taksi gibi olmak zorundaydınız!
Evet; Hamza Galatasaraylıyı Sirkeci'den alıyor; Halkalı'ya kadar dakik bir şekilde götürüyordu. Bunda sorun yok...
Ama Hakan Ünsal "tıpkı bir taksi gibi" İstanbul'u görmeye gelmiş Galatasaraylıya:
"Buyur baba... Burası boğaz... Burası Sultanahmet" diyecek, farklı heyecanlar yaşatacak karakterde bir adamdı.
Hamza Hamzaoğlu futbolcuyken de o kadar düzgün biriydi ki; neredeyse rakip futbolcularla bile dalaşmıyordu!
Hakan Ünsal da (en az Hamza kadar) üstün karakterli bir oyuncuydu. Ama ona yamuk yapan anında cevabını alırdı!
Tekmeye tekme... Tokada tokat!
Sahadaki Hakan Ünsal tank gibiydi. Sol tarafı tek başına hallaç pamuğu gibi atıyordu.
Ve en beklenmedik anda öyle bir gol atıyordu ki;
Attığı golleri Hagi'ninkilerle kıyaslıyordun!
Hakan Ünsal'ın benim için "gelmiş geçmiş en büyük sol bek" olduğunu burada defalarca yazdım.
Tam da Hamza'nın gönderileceği yıllarda Galatasaray'a gelen Hakan Ünsal, 3 kişinin yapabileceği bir işi "tek başına" yapabilecek kadar iyi idi!
İşte Galatasaraylının (Hamza'da bulamadığını) karşılayacak oyuncu Hakan Ünsal idi!

Uzatmayalım...
Nasıl ki futbolculuk döneminde artık Galatasaray'daki görevini tamamladığını ilk Hamza'nın kendisi görmüştü;
Emin olun bu teknik direktörlük günlerinde de aynısı olacaktır.
Hamza başkanına diyor ki:
"Galatasaray beni kovarsa kovsun... Bundan bile şeref duyarım... Ama şayet Galatasaray ile olan aşkımda ilk günlerdeki heyecan kalmazsa; beni göndermek istediğinizde o tazminat maddesi size engel olmasın!"
İşte Hamza böyle bir adamdır.
Hamza'nın kalbi kolay kırılır!
Hamza futbolculuk günlerinde (sol çizgide oynarken) hem Kapalı'ya, hem Numaralı'ya yakın oynardı. Oradan gelen homurtuları kolay analiz ederdi.
O yüzden diyorum ki;
Hamza'nın kalbini kıracak işler yapmayın!
Ona hep sahip çıkın!
Şayet gün olur da Hamza'nın kalbini kırarsanız;
Onu tutmak için "paranız bile" yetmeyecektir!
Galatasaray'a teknik direktör olarak verecek bir şeyi kalmadığında...
Tıpkı futbolculuk günlerinde olduğu gibi;
Hamza kendi biletini gene kendi kesecektir! 

12 Haziran 2015 Cuma

O 630 MİLYON LİRAYI NEDEN HİÇ UNUTMADIM!


Bugünün en ilgi çekici haberi sizin için neydi?
Bence şudur...
Hamza Hamzaoğlu Galatasaray Başkanı Dursun Özbek’e demiş ki:
“İmzayı atarım ama...
Beni siz gönderirseniz, (bana ödeyeceğiniz) herhangi bir tazminat maddesi olmayacak!”
Oysa ki hep "tam aksi" olur; di mi?
Başka hocalar avukat ordusuyla birlikte gelir; işlerin aksi gitmesi durumunda kulübü kaç milyon euroluk edeceklerini özene bezene yazdırırlar.
Ama “Galatasaray’ın çocuğu” Hamza bunun tam aksini yapıyor!
Okuyunca tuhafınıza gitti di mi?
“Abartıyor... Tribünlere oynuyor... Taraftara şirin gözükmeye oynuyor!” dediniz, değil mi?
Yakından takip edenler bilir;
Ben; Hamza Galatasaray’ı şampiyon yapsın da; “uzun yıllar” Galatasaray’ın başında kalsın diye atmadık takla, yapmadık totem bırakmadım.
Çünkü Hamza Hamzaoğlu tam da Galatasaray’a layık bir adam.
Futbol ortamı bunca çirkefle dolmuşken, benim Hamza kardeşim bataklıkta açan bir çiçek gibi!
Keşke daha 10’larca, 100’lerce Hamza’mız olsa!
Ben Hamza için, Galatasaray için çok totem yaptım ama...
Nasıl ki Biliç ve İsmail Kartal kovuldu; şayet Galatasaray şampiyon olmasaydı Hamza’nın da bugün “Akhisar yolcusu” olacağını adım gibi biliyordum.
Çünkü bu oyunun kaderi bu!
Hamza kardeşim bugünlerde hangi kanalı açsam karşıma çıkıyor...
E hakkı!
Çünkü o artık “şampiyon” Galatasaray’ın hocası!
Hamza’nın konuşmalarını dinledikçe aklıma önümüzdeki senenin Şampiyonlar Ligi maçları geliyor.
“Acaba Hamza Şampiyonlar Ligi havasını kaldırabilir mi?” diye düşünüyorum.
Ama sonra hemen silkiniyorum!
Çünkü Hamza Hamzaoğlu; (futbolcuyken,) o düz sarı formalı takımla, kalede Hayrettin’le, forvette Kubilay Türkyılmaz’la Manchester’da M. United’i “yenmişten beter ederek” Galatasaray’ı ilk Şampiyonlar Ligi maceralarına taşıyan ekipteydi.
Yani bu ülke şampiyonlar Ligi denen şeyle tanıştıysa; bunda Hamza’nın “bolca” alın teri var!
"Futbolcu" Hamza Hamzaoğlu Şampiyonlar Ligi denen şeyle ilk tanışanlardan!
O yüzden endişeniz olmasın;
Hamza hoca, "teknik adam olarak da" hem Galatasaray’a hem de Şampiyonlar Ligi’ne çok yakışacaktır!
Gözümün önünde Hamza konuşuyor; benim aklımdan Şampiyonlar Ligi geçiyor,
Hamza’nın Galatasaray Başkanı’na “şok teklifi” geçiyor.
Sonra aklımdan ne hikayeler, ne hatıralar geçiyor.
Bi tanesini anlatayım ki;
Hamza’nın “sahiden böyle” bir adam olduğunu herkes anlasın.
Bu şahit olduğum olayda mevsim yaz ama...
Bi önceki sezon mu bitmiş ne olmuş, futbolcular bir aradan dönmüş...
Yani futbolcular ve yöneticiler bir süreden beri görüşmüyorlar.
Galatasaray tesislerine girişte, merdivenleri adımlayarak ana binaya çıkarsınız. İşte tam o bölümdeyiz. (Bugün tam karşısında Metin Oktay heykelinin olduğu yer...)
İşte orada, futbol şube sorumlusu Adnan Polat ve onun her zamanki kader arkadaşı Adnan Sezgin var.
Herkesin keyfi yerinde.
Tam o sırada Hamza (ya içeri girmek üzere), ya da tesisten çıkıyor.
Adnan Polat ve Adnan Sezgin Hamza’ya takılıyor:
“Primlerinizi yatırdık Hamza... Haberin var di mi?”
İşte ben "o bakışı" Hamza’da “o gün” gördüm!
Hamza’nın ne yatan paradan haberi vardı;
Ne de o paranın yatmış olmasını umursuyordu!
Peki “o an”ı neden hiç unutmadım?
Bakın; hangi ayda-hangi mevsimde yaşanmış, onu hatırlamıyorum...
Ama "adım gibi" hatırladığım bir detay var:
Yatan prim miktarı; tam 630 milyon lira!
Peki 630 milyon lirayı neden hiç unutmadım?
Çünkü...
Size yeminle söylüyorum;
Bırakın Antep’i, Konya’yı, sıradan Anadolu takımlarını...
Fenerbahçe ve Beşiktaş’ta bile (!) KOCA BİR SEZON 630 milyon liraya oynayan futbolcu vardı.
Boru mu?
Kolay iş mi?
Galatasaraylı futbolcular Türkiye’ye Şampiyonlar Ligi denen şeyle tanıştırmışlar.
Ve Allah’ı var; o dönemki yöneticiler Galatasaraylı futbolcudan parayı hiç esirgemediler!
“Ben kazanıyorsam... Futbolcu da kazanacak!” dediler.
Ve işte TEK 1 MAÇA;
Kazanılmış o maça...
"Tam 630 milyon lira" prim vermişler!
Fenerli ve Beşiktaşlı futbolcu koca bir sezon “o paraya” oynarken;
Galatasaraylı Hamza’ya yöneticisi “Paranızı yatırdık” diye üstüne basa basa söylüyordu.
Ama ben o gün Hamza’nın gözünde gördüm.
Hamza’nın ne o 630 milyondan haberi vardı...
Ne de;
O para yatmış-yatmamış...
Bir gram umursamıyordu!
İnanın ona...
Hamza Hamzaoğlu sahiden böyle bir adam!
O; Galatasaray’ı “paradan bile daha çok” seven nadir adamlardan.
O yüzden Hamza’nın kıymetini iyi bilin!
Onu asla üzmemeye gayret edin!